Το Κρυφό Μονοπάτι

Επιτέλους και βιβλίο!

2009-05-11T08:03:00.000-07:00

Να που τελικά το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα.
"Το Κρυφό Μονοπάτι" θα κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία κατά τα τέλη Μαΐου. Μετά από κόπο και μόχθο ανθρώπων που διάβασαν το πρωτότυπο και πίστεψαν σε αυτό, το ημερολόγιο του ΘΩΜΑ ΛΙΝΟΥ, επιτέλους, έλαβε τη μορφή ενός υπέροχου βιβλίου και θα μπορείτε να το βρείτε στην αγορά ή να το προμηθευτείτε επί αντικαταβολή από εδώ. Παραθέτω το Δελτίο Τύπου για να πάρετε μια γρήγορη ιδέα:

"Το Κρυφό Μονοπάτι δημιουργήθηκε από τη μεταφορά σε βιβλίο του περιεχομένου 5 τετραδίων που γράφτηκαν μέσα στον Αύγουστο του 1935 υπό τη μορφή ημερολογίου.
Ο Θωμάς, ναυτικός σε ατμόπλοιο, βγαίνει στη στεριά σε ένα λιμάνι της Βόρειας Ισπανίας, αποφασισμένος να εξερευνήσει την ενδοχώρα. Από την πρώτη κιόλας μέρα γνωρίζει έναν μυστηριώδη Γερμανό, που του προτείνει να κάνουν μαζί την πορεία μέχρι το Santiago de Compostela.
Το ταξίδι αρχίζει και μαζί του ξεκινά μια απρόσμενη ανέλιξη προς τη Γνώση. Έκπληκτος ο Θωμάς ανακαλύπτει ότι ο συνοδοιπόρος του κατέχει μια θεόπνευστη, απόκρυφη διδασκαλία, απαγορευμένη στην πατρίδα του, και την οποία του αποκαλύπτει μέρα τη μέρα.
Θέλοντας να αποθησαυρίσει αυτή τη γνώση, ο Θωμάς ξεκινά να την καταγράφει υπό τη μορφή ημερολογίου σε τετράδιο. Μέχρι το τέλος της πορείας έχει γεμίσει πέντε τετράδια και γρήγορα συνειδητοποιεί ότι η ζωή του δε θα είναι ποτέ η ίδια.
Η διδασκαλία που λαμβάνει είναι τόσο μοναδική και συναρπαστική που προκαλεί την αφύπνιση της συνειδητότητάς του, κάτι που έχει καταλυτική σημασία για την πορεία του στο πνευματικό μονοπάτι.
Η γλώσσα του Θωμά Λινού μεταφέρει στο σήμερα διαχρονικές αλήθειες και διδασκαλίες με μια εκθαμβωτική διαύγεια και πειστικότητα!"

Επιμέλεια τετραδίων: Αγγελική Νατσούλη
Επιμέλεια κειμένου: Στέφανος Κόκκινος
Εξώφυλλο και Layout: Λευτέρης Ε. Χαιρετάκης

ΗΜΕΡ. ΕΚΔΟΣΗΣ: ΜΑΪΟΣ 2009
ΣΧΗΜΑ: 14,5 Χ 21
ΣΕΛΙΔΕΣ: 462
ISBN: 978-960-931258-5
Τηλέφωνο παραγγελιών: 698-6715005 begin_of_the_skype_highlighting 698-6715005 end_of_the_skype_highlighting
e-mail: tokryfomonopati@designerbrothers.org

Η ολοκλήρωση

2008-04-15T10:03:00.000-07:00

Στο σημείο αυτό το βιβλίο που δημιουργήθηκε από το ημερολόγιο του Έλληνα ναυτικού Θωμά Λινού (ψευδώνυμο) έφτασε στην ολοκλήρωσή του. Όποιος θέλει να το διαβάσει ολόκληρο, ας γνωρίζει ότι αρχή έγινε στις 23/07/07.

Επίλογος

2008-04-07T03:10:00.000-07:00

Όταν το καλοκαίρι του 2004 επισκέφθηκα το Σανταντέρ στην Ισπανία, είδα από κοντά προσκυνητές να βαδίζουν πάνω σε ειδικά σημασμένο μονοπάτι. Ήταν ο Δρόμος, το Camino de Santiago, ο δε αριθμός τους κάθε χρόνο αυξάνει με εντυπωσιακό ρυθμό. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν νέοι, εφοδιασμένοι με όλα τα σύγχρονα μέσα πεζοπορίας, όπως ορειβατικά άρβυλα με χοντρές κάλτσες, καπέλο, φουλάρι για το λαιμό, μπαντάνα στο μέτωπο, θερμός, σακίδιο στην πλάτη με ειδικές θέσεις για τα απαραίτητα, sleeping bag, γυαλιά ηλίου, ψηφιακή κάμερα και άλλα. Όλοι έφεραν το ραβδί του προσκυνητή ενώ στο λαιμό τους φορούσαν, περασμένο σε κορδόνι, το κέλυφος της αχιβάδας που είναι το σύμβολο της πορείας.
Φίλοι, που έμαθαν για το ενδιαφέρον μου, μου δώρισαν ένα βιβλίο για το προσκύνημα και από εκεί πληροφορήθηκα πως ο Εμφύλιος της Ισπανίας, καθώς και τα ασταθή χρόνια που προηγούντο, είχαν επηρεάσει αρνητικά τους προσκυνητές και ο Vasquez de Parga, από τους πρώτους μεγάλους μελετητές του Camino, ανέφερε πως κατά τη δεκαετία του 1940 ‘’οι προσκυνητές δεν αποτελούσαν παρά μια τουριστική εικόνα στην πόλη του Σαντιάγο’’. Η επιστροφή των προσκυνητών ξεκίνησε πάλι διστακτικά το 1985. Το 1987 το Συμβούλιο της Ευρώπης ανακήρυξε τον ‘’Δρόμο προς το Σαντιάγο’’ σαν τον πρώτο από μια σειρά Ευρωπαϊκών Πολιτιστικών Διαδρομών και όταν το 1989 ο πάπας Ιωάννης Παύλος ΙΙ επισκέφθηκε για δεύτερη φορά το Σαντιάγο, σηματοδότησε έκτοτε την αθρόα ετήσια προσέλευση προσκυνητών. Το 1999 που θεωρήθηκε και Άγιο Έτος (Año Santo), οι προσκυνητές έφτασαν τον αριθμό 154.613 και βαίνουν συνεχώς αυξανόμενοι.
Για το τέλος του Αγίου Ιακώβου έμαθα πως τελευταίος βασιλιάς της Παλαιστίνης ήταν ο Ηρώδης Αγρίππας, εγγονός του Ηρώδη του Μεγάλου, από την Ασμοναία σύζυγό του Μαριάμμη, την οποία όμως εξετέλεσε αν και ήταν η μόνη από τις δέκα γυναίκες του που αγάπησε.
Ο Ηρώδης Αγρίππας Α΄ – το Ευαγγέλιο τον ονομάζει σκέτα Ηρώδη – ανατράφηκε στη Ρώμη και συνδέθηκε στενά με τον διάδοχο του θρόνου Καλιγούλα. Όταν ο Καλιγούλας έγινε αυτοκράτορας, διόρισε αμέσως τον φίλο του βασιλέα στην Παλαιστίνη και ήταν γραφτό του να αφήσει καλή ανάμνηση στους Ιουδαίους. Όπως αναφέρει ο Φλάβιος Ιώσηπος, φέρθηκε σαν πιστός του Γιαχβέ ‘’μη παραβαίνοντας καμία από τις εντολές του Νόμου’’. Επιχορηγούσε το Ναό, πήγαινε επιδεικτικά να προσευχηθεί εκεί˙ έβαλε μάλιστα την αστυνομία του να καταδιώξει μερικούς νεαρούς ειδωλολάτρες, που έβαλαν ένα άγαλμα του Αυτοκράτορα σε μια συναγωγή και για να γίνει αρεστός στο Σανχεντρίν, το εβραϊκό Συνέδριο, ‘’…επεχείρησεν Ηρώδης ο βασιλεύς να κακοποιήσει τινάς από της εκκλησίας. Εφόνευσε δε δια μαχαίρας Ιάκωβον τον αδελφόν του Ιωάννου. Και ιδών ότι ήτο αρεστόν εις τους Ιουδαίους, προσέθεσε να συλλάβει και τον Πέτρον’’ (Πράξεις 12,1-3).
Πέθανε το 44, το ίδιο έτος που απέκτεινε τον Απόστολο Ιάκωβο.

Συζητώντας κάποιο βράδυ με μια φίλη θέματα γύρω από τη μεταφυσική, σηκώθηκε και κατευθυνόμενη στη βιβλιοθήκη του σπιτιού της, έβγαλε ένα βιβλίο και μου είπε:
«Για πάρε αυτό εδώ. Είναι σπουδαίο βιβλίο, το είχε ο πεθερός μου που ήτανε μέντιουμ, αλλά είναι γερμανικό και δεν καταλαβαίνω γρι. Εσύ κάτι θα καταλάβεις, αφού γνωρίζεις τη γλώσσα. Εκείνος είχε μάθει πολλά από αυτό», και μου το έδωσε.
Διαβάζοντας τον τίτλο του, κατάλαβα. Το βιβλίο του καθολικού ιερέα, ο οποίος είχε εξομολογηθεί το περιεχόμενό του στον παπά-Θωμά, είχε φτάσει στα χέρια μου μετά από 75 χρόνια από την έκδοσή του. Ο συγχρονισμός που είχε δείξει το Σύμπαν ήταν τέλειος.
Επόμενο, μετά την ανάγνωση των τετραδίων, η ζωή μου άλλαξε τελείως. Συνειδητοποίησα πως όλες οι αξίες που έχει ανυψώσει στις μέρες μας ο άνθρωπος, εξυπνάδα, ομορφιά, γνώση, χρήμα δεν πρέπει να του ‘’κρύβουν’’ τον Θεό. Γιατί όλα είναι χαρισμένα από Εκείνον. Και όλα είναι εφήμερα, κρατάνε μόνο μια ζωή. Όσο το άναμμα του σπίρτου. Αληθινή χαρά και μόνιμο φως υπάρχει μόνο όταν ο άνθρωπος γνωρίσει το Θεό και γεμίσει σοφία μέσα από το Λόγο Του. Λέει στον Ιησού του Ναυή πως αν θέλει να ευωδοθεί η ζωή του: ‘’Δεν θα απομακρυνθεί το βιβλίο αυτό από κοντά σου’’
Ίσως να ρώταγε κάποιος ‘’Πώς ευοδώνεται η οδός μου’’;
Κι εδώ είναι η παγίδα! Ο κόσμος μάς λανσάρει μια ποιότητα ζωής και έναν τρόπο ζωής που νομίζουμε ότι τον έχουμε ανάγκη. Και γι’ αυτό κι εμείς τρέχουμε παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται. Αγχωνόμαστε περισσότερο απ’ όσο πρέπει, δουλεύουμε περισσότερο απ’ όσο πρέπει και πάλι τίποτα δεν κάνουμε. Ένας αέναος φαύλος κύκλος από το καλό στο καλύτερο και στο κάλλιστο. Και πάλι από την αρχή. Δεν μας φτάνουν ούτε τρία μέτρα αυτοκίνητο, ούτε τέσσερα μέτρα αυτοκίνητο, ούτε πέντε μέτρα αυτοκίνητο. Ούτε ένα σπίτι, ούτε δύο σπίτια και πάει λέγοντας.
Αλλ’ επειδή ο Πατέρας Θεός ξέρει τι έχει ανάγκη ο καθένας μας, όταν Του ζητήσεις δουλειά, θα σου δώσει δουλειά. Κατά την ανάγκη μσυ. Μπορεί βεβαίως και μόνος να βρεις μια δουλειά. Κι αυτό γίνεται. Αλλά δεν ξέρω τι είναι το καλύτερο, τι σε συμφέρει. Λέει ο Παύλος τα πάντα είναι στην εξουσία μου, αλλά δεν με συμφέρουν όλα. Έτσι, η Αγία Γραφή δεν είναι ένα βιβλίο για τον άμβωνα˙ είναι ένα εγχειρίδιο καθημερινής χρήσης γραμμένο στη γλώσσα μας. ‘’Ευόδωση της οδού μου’’, επομένως, σημαίνει ότι εμπιστεύομαι τη ζωή μου στα χέρια Του και Εκείνος θα καλύψει κάθε ανάγκη μου, πνευματική αλλά και υλική γιατί δεν αποκλείεται η χαρά ή ο πλούτος στη ζωή. Ούτε ζητάει να βάλει κάποιος τα ράσα και να εξαφανιστεί, περιμένοντας τη συντέλεια του κόσμου. Ή να περιμένει να πεθάνει για να απολαύσει τις χαρές και τα αγαθά στη ζωή μετά το θάνατο. Όχι. Όμως αν δεν αγαπήσει τον/την σύντροφό του, αν δεν αγαπήσει τον πλησίον του, αν δεν φτιάξει μέσα του έναν ισχυρό πνευματικό άνθρωπο ποια είναι η αξία του τελικά; Τα λεφτά; Αυτά που φοράει; Αυτά που σκορπίζει; Αυτά που παριστάνει ότι είναι;
Ο Παύλος θεωρεί άχρηστα όλη τη δόξα, τα πλούτη και τις γνώσεις που είχε στην προηγούμενη ζωή του˙ σκύβαλα τα ονομάζει και το μόνο που αξίζει, τελικά, είναι η Γνώση που απέκτησε για τον Θεό.
Αγγελική Νατσούλη-καλοκαίρι 2006.

Επιστήμη και θρησκεία

2008-04-06T02:24:00.000-07:00

Η επιστήμη και οι θρησκεία αποτελούν τις δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Το 2005 διάβασα σε μια συνέντευξη να γράφονται τα ακόλουθα: «Δεν βλέπω καμία αντίφαση μεταξύ της πίστης στην Εξέλιξη και της πίστης στον Θεό. Ποιοι είμαστε εμείς να αποφασίσουμε ότι ο Θεός δεν κανόνισε ώστε η ζωή να ξεκινήσει και να εξελιχθεί ακριβώς έτσι όπως εξελίχθηκε;» Θα νόμιζε κανείς ότι τα λόγια αυτά ειπώθηκαν από κάποιον θεολόγο, αρχηγό Εκκλησίας, κληρικό, φανατικό λαϊκό έστω. Λάθος. Τα λόγια αυτά ειπώθηκαν από τον Άρη Πατρινό, διδάκτορα μηχανολόγο του Πανεπιστημίου Northwestern, εξειδικευμένο στη διαστημική αεροναυπηγική. Επιπλέον, είναι μεταξύ των τριών συντονιστών της Πολυεθνικής Ερευνητικής Ομάδας που το 2000 ανακοίνωσαν στην παγκόσμια κοινότητα τη χαρτογράφηση του 99,9% του ανθρώπινου DNA.
Εν κατακλείδι:
Υπάρχουν δυνάμεις που μέχρι και αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτά, δεν έχουν ανακαλυφθεί. Μας συμφέρει επομένως να κρατάμε πάντα ένα παράθυρο ανοιχτό στη γνώση και να μην αποκλείουμε τίποτα ως απίθανο, επειδή σήμερα ο νους μας δεν μπορεί να το πιστέψει!
Και κάτι άλλο:
Στον πνευματικό χώρο γίνονται και σήμερα παρόμοιες επικοινωνίες με Ανώτερα Πνεύματα του Θεού, μόνο που γίνονται σε περιορισμένη έκταση και δεν είναι πάντα "αθώες". Γιατί είναι δύσκολο κάποιος πρωτοεισερχόμενος να διακρίνει τους ‘’ψευδοπροφήτες’’, αλλά με τον καιρό θα μάθει να ξεχωρίζει τα ‘’πρόβατα’’ από τα ‘’ερίφια’’. Να έχει όμως πάντα κατά νου πως οι επαγγελίες του κόσμου των Καλών Πνευμάτων γαληνεύουν τον άνθρωπο, τον προτρέπουν να διαλέγει το δρόμο της Αρετής και της Αγάπης και εν κατακλείδι μεταδίδουν την ειρήνη του Χριστού. Δεν μιλάνε με σκοπό να τρομάξουν τον κόσμο και δεν συμβουλεύουν ομαδικές αυτοκτονίες πιστών. Γιατί κι αυτό το είδαμε να συμβαίνει στην εποχή μας. Και φυσικά δεν ασχολούνται με ‘’προγνωστικά’’, ‘’προβλέψεις’’, ‘’αισθηματικά’’. Α, και οι υπηρεσίες προσφέρονται εντελώς δωρεάν.
Ο αναζητητής της αλήθειας ας γνωρίζει ότι το πνεύμα του κακού καθώς ‘’περιέρχεται την γη και περιπατεί μέσα σ’ αυτή’’ (Ιώβ 1,7), προσπαθεί να πλανήσει τους εκλεκτούς. Και γνωρίζει πολύ καλά τον τρόπο να το πράξει. Είναι μαέστρος στο να παρουσιάζει τα ψέματά του τόσο αληθοφανή, ανακατωμένα με πάρα πολύ μεγάλη δόση αλήθειας, ώστε να μη ξέρει κανείς πού βρίσκεται το ψέμα και πού αρχίζει η αλήθεια. Όμως, μια λεπτομέρεια υπάρχει στον κυκεώνα των γνώσεων, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν πυξίδα και σαν γνώμονας στην αναζήτηση της Αλήθειας. Αν συναντήσει κανείς Γνώση, μέσα στην οποία θα γίνεται προσπάθεια μείωσης της σημασίας του σταυρικού θανάτου του Ιησού, τότε μπορεί να είναι σίγουρος ότι η γνώση εκείνη είναι απατηλή και έχει στόχο τον αποπροσανατολισμό των πιστών. Τις έσχατες ημέρες θα πληθυνθεί η Γνώση και μαζί της η Παραπληροφόρηση. ‘’Γιατί θα εμφανιστούν ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήτες και θα κάνουν θαύματα και κατορθώματα υπερφυσικά με σκοπό να παραπλανήσουν, αν είναι δυνατόν, ακόμα και τους εκλεκτούς. …Να προσέχετε, να αγρυπνείτε και να προσεύχεστε’’ (Μάρκ. 13,22 και 33). Ας είναι τα λόγια αυτά οδηγός μας.

Στη σημερινή σύγχρονη εποχή βρίσκουμε άτομα που έλαβαν και κατέγραψαν σημαντικότατα μηνύματα φώτισης. Έμεινα άφωνη όταν είδα πως ο Γ. Λόρμπερ, εκτός των άλλων, κατέγραψε μέσα από θεία υπαγόρευση την Επιστολή του Παύλου προς τους Λαοδικείς που είχε χαθεί (αναφέρεται στους Κολοσ. 4,16). Επιστολή που αναφέρεται επίσης ως χαμένη και στο παρόν βιβλίο. Διαβάζοντας με προσοχή για πρώτη φορά στη ζωή μου όλη την Παλαιά Διαθήκη κατάλαβα ότι δεν είναι μια απλή αφήγηση γεγονότων της ιστορίας του Ισραηλιτικού λαού, αλλά περιέχει πλούτο ανεκτίμητης αξίας. Μέσα στις σελίδες της καταγράφεται η προσπάθεια, από τα βάθη των αιώνων, που έκανε ο Θεός να οδηγήσει και να στερεώσει τους Ισραηλίτες στην ορθή πίστη, καθώς αυτοί περιστοιχίζονταν από λαούς ειδωλολατρικούς και υπήρχε ο φόβος να ανακατευθούν και να ξεχάσουν την ορθή πίστη. Έτσι ο Θεός τους παραστέκεται, τους βοηθάει, τους οδηγεί, τους συμβουλεύει όταν Τον ακολουθούν, αντίθετα τους αφήνει στην τύχη τους όταν απομακρύνονται από Αυτόν. Στον Τιμόθεο ο Παύλος αναφέρει πως η Γραφή -και φυσικά εννοεί την Παλαιά- είναι ‘’θεόπνευστος και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν’’.
Ο αναγνώστης θα έρθει σε επαφή με τα εδάφια των Προφητών που χρησιμοποιούσε ο Ιησούς όταν δίδασκε στις συναγωγές και θα αντιληφθεί πόσο καλά την γνώριζε! (Συνεχίζεται)

Η συμπύκνωση της ενέργειας

2008-04-04T23:58:00.000-07:00

Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 ο Ζωρζ Λαχόφσκυ, ένας μηχανικός ρωσικής καταγωγής που ζούσε στο Παρίσι, άρχισε να γράφει μια σειρά βιβλίων γύρω από τη θεωρία ότι βάση της ζωής δεν είναι η ύλη, αλλά σχετικές με αυτήν άυλες δονήσεις.
«Όλα τα ζωντανά πράγματα εκπέμπουν ακτινοβολίες», τόνιζε, και προώθησε την επαναστατική θεωρία ότι τα κύτταρα είναι μικροσκοπικά ταλαντούμενα κυκλώματα.
Ήδη από τη δεκαετία του 1920 ο Ρώσος ιστολόγος Αλεξάντρ Γκούρβιτς με τη σύζυγό του, μετά από πειράματα, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως όλα τα ζωντανά κύτταρα παράγουνε μιαν αόρατη ακτινοβολία.
Δυο χρόνια πριν επιτεθούν οι Ναζί στη χώρα του, ένας ηλεκτρολόγος και ερασιτέχνης φωτογράφος, ο Σεμυόν Νταβίντοβιτς Κιρλιάν μαζί με τη σύζυγό του Βαλεντίνα, ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να αναπαράγουν φωτογραφικά, μια παράξενη λάμψη που φαίνεται να βγαίνει απ’ όλα τα ζωντανά πράγματα, χωρίς να γίνεται ορατή στο ανθρώπινο μάτι. Το Φεβρουάριο του 1973, στο Τάουν Χωλλ της Νέας Υόρκης έγινε η δεύτερη σύσκεψη Κιρλιάν. Μια από τις εντυπωσιακότερες παρουσιάσεις ήταν του Δρος Τζων Πιερράκου, ενός ψυχιάτρου ελληνικής καταγωγής που έδειξε λεπτομερή σχήματα αύρας γύρω από φυτά, ζώα και ανθρώπους. Ο Πιερράκος είναι ο πρώτος γιατρός που δήλωσε δημόσια πως το ανθρώπινο ‘’έκπνευσμα’’ τον βοηθάει στις διαγνώσεις του. «Ο άνθρωπος είναι ένα αιώνιο εκκρεμές κίνησης και δόνησης», είπε στο ακροατήριο του Δημαρχείου. «Το πνεύμα του είναι αιχμαλωτισμένο μέσα σ’ ένα σώμα στο οποίο πάλλουν και δονούνται δυνάμεις, σαν τον χτύπο μιας καρδιάς».
Ο Πιερράκος παρομοίασε τα ανθρώπινα σώματα με κάψες χρόνου, μέσα στις οποίες εκτελούνται οι βιολογικές λειτουργίες για έναν περίπου αιώνα, οπότε η κάψα αλλάζει σχήμα ύπαρξης. «Η ενέργεια είναι μια ζωντανή δύναμη που εκπέμπει η συνείδηση», πρότεινε.
Το 1970 ο Β. Τσέτκωφ, δημοσιογράφος της Πράβδα, έγραψε, όταν επισκέφτηκε την πασίγνωστη Ακαδημία Γεωργικών Επιστημών Τιμιρνάζεφ της Μόσχας:
«Μπροστά στα μάτια μου, ένα βλαστάρι από κριθάρι άρχισε κυριολεκτικά να στριγγλίζει, όταν βάλανε τις ρίζες του μέσα σε καυτό νερό. Η ‘’φωνή’’ του φυτού καταγράφηκε από ένα ειδικό και εξαιρετικά ευαίσθητο ηλεκτρονικό όργανο που αποκάλυψε με μια φαρδιά λωρίδα πάνω στο χαρτί μιαν ‘’απύθμενη κοιλάδα δακρύων’’. Λες και είχε τρελαθεί, ο γραμμοσύρτης είχε βαλθεί να ζωγραφίζει πάνω στο λευκό μονοπάτι την επιθανάτια αγωνία του κριθαριού, παρόλο που αν κοίταζε κανείς το ίδιο το μικρό φυτό δε θα μάντευε ποτέ τι ‘’υπέφερε’’».
Ο Ρούντολφ Χάουσκα εξηγεί ότι η ύλη είναι ένα συμπύκνωμα ή ένα κρυστάλλωμα κοσμικών δυνάμεων.
Λίγο πριν πεθάνει ο σερβικής καταγωγής μεγαλοφυής εφευρέτης Νίκολα Τέσλα, είχε δηλώσει πως «την ημέρα που θα αρχίσει η επιστήμη να ερευνά τα μη φυσικά φαινόμενα, μέσα σε μια δεκαετία θα προοδεύσει περισσότερο απ’ όσο έχει προοδεύσει σε όλους τους προηγούμενους αιώνες της ύπαρξής της».
Τι έκανε τον Μωρίς Μαίτερλινκ, αυτόν τον Βέλγο λυρικό, δραματικό και φιλόσοφο στο δοκίμιο ‘’Η Νοημοσύνη των Λουλουδιών’’ το 1907 να λέει προφητικά: «Οι ενδείξεις που μας προσφέρουν τα άνθη, μας επιτρέπουν τουλάχιστον να συμπεράνουμε με περισσότερη βεβαιότητα, πως το πνεύμα που εμψυχώνει όλα τα πράγματα ή αναδίδεται απ’ αυτά, είναι η ίδια εκείνη ουσία που εμψυχώνει το σώμα μας;»

Το νερό επίσης αποδείχτηκε ότι είναι ένα πολύ παράξενο στοιχείο.
Ο Τσεχικής καταγωγής πνευματιστής Γιαν Μέρτα ισχυρίζεται ότι αν αφήσουμε τη φλούδα του μήλου, του αχλαδιού και άλλων φρούτων και λαχανικών μέσα σε ένα ποτήρι νερό μια ολόκληρη νύχτα, θ’ αφήσει υγιεινές δονήσεις στο νερό, που αν το πιούμε θα είναι πιο θρεπτικό και από την ίδια τη φλούδα.
Στο βιβλίο του Radiation des Aliments, ένας επιστήμονας, ο Σιμονετόν, μπόρεσε να μετρήσει συγκεκριμένα μήκη κυμάτων από τροφές που έδειχναν ζωτικότητα και νωπότητα. Το γάλα, που έδειχνε 6,5 χιλιάδες άγγστρομ, όταν ήταν φρέσκο, έχανε το 40% σε ένα 24ωρο. Όσο για την αποστείρωση, ανακάλυψε πως καταστρέφει τα μήκη κυμάτων. Το ίδιο βρήκε πως ισχύει για τους παστεριωμένους χυμούς φρούτων και λαχανικών. Ο χυμός του σκόρδου, όταν παστεριωνόταν, έπηζε και οι παλμοί του πέφτανε από 8 χιλ. περίπου άγγστρομ στο μηδέν.
Τα αφυδατωμένα φρούτα αντίθετα, αποδείχτηκε, πειραματικά, πως διατηρούνε τη ζωτικότητά τους αν μπουν στο νερό για 24 ώρες. Ακτινοβολούν το ίδιο έντονα με τη στιγμή που κόπηκαν. Τα κονσερβαρισμένα φρούτα είναι εντελώς νεκρά. Έτσι, το νερό, αν και δεν ακτινοβολεί φυσιολογικά, μπορεί να ζωτικοποιείται σε συνδυασμό με ορυκτά, ανθρώπινα όντα ή φυτά. Επίσης βρέθηκε πως το νερό, σε ορισμένες περιοχές, όπως στη Λούρδη, ακτινοβολούσε και έφτανε τα 14 χιλ. άγγστρομ.
Ο Σιμονετόν χώριζε τις τροφές σε 4 γενικές κατηγορίες. Στην πρώτη, τα ακτινοβόλα μήκη των τροφών ξεπερνάνε τα 6,5 χιλιάδες άγγστρομ και φτάνουν στις 10 χιλιάδες και πάνω. Εδώ περιλαμβάνονται τα ώριμα φρέσκα φρούτα και λαχανικά. Μέχρι να πουληθούνε στις αγορές χάνουν συνήθως το ένα τρίτο της δύναμής τους και το άλλο ένα τρίτο ώσπου να μαγειρευτούν. Τα λαχανικά είναι πιο υγιεινά όταν τρώγονται ωμά. Αντίθετα η ωμή πατάτα έχει ακτινοβολία 2 χιλ. άγγστρομ αλλά ανεβαίνει στις 7 χιλ. όταν είναι βραστή και στις 9 χιλ. όταν είναι ψητή. Τα ψάρια και τα θαλασσινά ακτινοβολούν από 8,5-9 χιλ. όταν είναι φρέσκα. Το περίεργο είναι ότι τα ψάρια του γλυκού νερού ακτινοβολούν πολύ λιγότερο. Το λάδι ακτινοβολεί 8,5 χιλ. και διαρκεί πάρα πολύ. Έξη χρόνια μετά εξακολουθεί να έχει γύρω στις 7,5 χιλιάδες.
Ένας φυσιολογικός άνθρωπος εκπέμπει μια ακτινοβολία γύρω στα 6,5 χιλ. ή και λίγο περισσότερο ενώ όσοι καπνίζουν, πίνουν ή τρώνε πολλά κρέατα έχουν πάντα χαμηλότερες. Τα άτομα που πάσχουν από καρκίνο εκπέμπουν ένα χαμηλό μήκος κύματος γύρω στα 4,875 άγγστρομ, πολύ πριν εκδηλωθεί σύμπτωμα της αρρώστιας. Γι’ αυτό θα ήταν δυνατή η διάγνωση και η λήψη θεραπείας πολύ πριν ο καρκίνος χαράξει βαθιά μονοπάτια στους κυτταρικούς ιστούς του σώματος.
Ο Σιμονετόν υποστηρίζει ότι για να είναι υγιείς οι άνθρωποι πρέπει να καταναλώνουν φρούτα, λαχανικά, καρύδια και φρέσκα ψάρια που εκπέμπουν ακτινοβολίες μεγαλύτερες από 6,5 χιλιάδες.
Όλα αυτά τα αναφέρω για να δείξω πως σήμερα η επιστήμη έχει ανακαλύψει την ακτινοβολία που έχουν όλα τα όντα, για την οποία μιλούσε το Πνεύμα, και κυρίως ότι η επαφή μας με την χαμηλή ακτινοβολία μας επηρεάζει αρνητικά, τόσο στην υγεία όσο και στην διάθεση. Ας θυμηθούμε πάλι τα ζώα με την ακάθαρτη ακτινοβολία της Παλαιάς Διαθήκης! (Συνεχίζεται)

Η επιστήμη συμμαχεί

2008-04-04T01:28:00.000-07:00

Όχι, δεν είναι ο Θεός άδικος, αλλά οι άνθρωποι, που έκρυψαν την αλήθεια και έχουν πείσει έναν ολόκληρο κόσμο, επί αιώνες, πως ο άνθρωπος έρχεται στη ζωή για μία και μοναδική φορά. Ο Χριστιανισμός των πρώτων αιώνων την παραδεχόταν όπως και οι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας, Ωριγένης, Γρηγόριος Νίσσης, Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, Ρουφίνος, Ιερώνυμος κ.ά. Επί πέντε αιώνες περίπου ήταν δόγμα της Ορθοδοξίας αλλά ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός, σαν αρχηγός της Εκκλησίας, την αποκήρυξε με διάταγμα που επικύρωσε η Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης το 553, μετά από προσπάθειες μιας δεκαετίας. Στη Σύνοδο αυτή απερρίφθη το δόγμα του Ωριγένη που, εκτός από τη μετενσάρκωση, ορθά υποστήριζε ότι η Κόλαση δεν είναι ατελεύτητη και ότι η ψυχή προϋπάρχει του σώματος.
Αυτή η λογική οδήγησε στο παράλογο συμπέρασμα ότι πρέπει ο άνθρωπος να γνωρίσει, αν έχει τύχη, τον Θεό στη μία και μοναδική φορά που έρχεται στη γη. Διαφορετικά τον περιμένει το πυρ το εξώτερον. Μα ακόμα και στα σχολεία οι μαθητές έχουν τη δυνατότητα να επαναλάβουν την τάξη που δεν κατόρθωσαν να περάσουν. Τι λέτε, φαίνεται σωστό, ο δίκαιος Θεός να μην δίνει δεύτερη ευκαιρία στους ανθρώπους; Όπως θα απαντούσε και ο Παύλος ‘’μη γένοιτο’’. Ο Θεός δίνει πολλές ευκαιρίες, μέχρις ότου αφυπνισθεί το πνεύμα του ανθρώπου και Τον αναζητήσει, για να σωθεί. Σε αυτό οφείλεται η καθυστέρηση της έλευσης του Χριστού, που περιγράφουν τα Ευαγγέλια σαν Δεύτερη Παρουσία, που την περιμένουν από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια. Αυτή την αναμονή την χρωστάμε στη μακροθυμία του Πατέρα και δεν είναι ‘’λόγια του αέρα’’ όπως υποστηρίζουν αρκετοί. Στο παρακάτω εδάφιο είναι έκδηλη η αγωνία του Ιησού ‘’…ο υιός του ανθρώπου ελθών, άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης;’’ (Λουκ. 18,8)
Και επιπλέον, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, βρισκόμαστε σε μια εποχή που κυριαρχείται από μια αλλοτριωμένη καταναλωτική κοινωνία χωρίς αξίες ζωής. Είναι σαν μια ομίχλη που την σκεπάζει και αισθάνεται απροστάτευτη, γεμάτη φόβο, εκτεθειμένη σε μύριους κινδύνους. Η ανθρωπότητα σήμερα τρέμει μια πολλαπλή καταστροφή από αρρώστιες, από βιολογικά όπλα, από ληστρικές και τρομοκρατικές επιθέσεις, που θα οδηγήσουν στον θάνατο εκατομμύρια ανθρώπους. Ο φόβος αυτός όμως έχει δημιουργηθεί επίτηδες, για τη χειραγώγηση των λαών. Οι υπαίτιοι; ‘’Υμείς εκ του πατρός του διαβόλου εστέ και τας επιθυμίας του πατρός υμών θέλετε ποιείν˙ εκείνος ανθρωποκτόνος ην απ΄αρχής’’ (Ιωάν. 8,44). Όσοι λοιπόν προσπαθούν να εξοντώσουν την ανθρωπότητα είναι γνωστό από ποιο πνεύμα καθοδηγούνται.
Διακατεχόμενη από αυτές τις πεποιθήσεις, ήταν επόμενο η αφήγηση του σεβαστού ιερέα να με καταπλήξει με όσα μου μάθαινε. Ήρθε σαν δροσερό αεράκι να διαλύσει τους καυτούς ατμούς της αγνωσίας που πυρπολούν τους νόες. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου πως ο πατέρας-Θωμάς είχε ζήσει μια τόσο σπουδαία αποκάλυψη. Ούτε είχα σκεφτεί ποτέ να συζητήσω μαζί του τις ιδιαίτερες σκέψεις μου γύρω από τη θρησκεία. Ήταν ιερωμένος και θα του φαινόμουν ίσως "αιρετική". Να όμως που είχα πέσει έξω στις εκτιμήσεις μου. Απεδείχθη ότι η αλήθεια είναι πολύ πιο κοντά απ’ όσο πιστεύουμε, αλλά φανερώνεται μόνον όταν είμαστε ώριμοι να την αναζητήσουμε και να την δεχτούμε.

Αφού διάβασα λοιπόν τα τετράδια, στη συνέχεια άρχισα το ψάξιμο. Ήθελα να επιβεβαιώσω θεωρίες. Γιατί ο ενθουσιασμός μου ήταν υπέρμετρος, αλλά η λογική μου απαιτούσε διασταύρωση στοιχείων. Και βρήκα πολλά. Για να επιβεβαιωθεί το ρηθέν του Ευαγγελίου ‘’αιτείτε και δοθήσεται υμίν, ζητήτε και ευρήσετε, κρούετε και ανοιγήσεται υμίν’’ (Ματθ. 7, 7).
Από τη δεκαετία του 1920 που δόθηκε η διδασκαλία του Κόσμου των Πνευμάτων μέχρι σήμερα έχουν περάσει πάνω από ογδόντα χρόνια. Τον όρο ‘’ψυχική ενέργεια’’ τον έκανε γνωστό πρώτος ο Καρλ Γιουνγκ. Από τότε η επιστήμη και η τεχνολογία έχουν κάνει τέτοια βήματα προόδου που μας έχουν αφήσει άναυδους. Και η ίδια η επιστήμη έρχεται ως μάρτυς υπεράσπισης των αληθειών που εμπεριέχει η διδασκαλία.
Ένας ερευνητής χημικός, ο Μαρσέλ Βόγκελ από την Καλιφόρνια, σε μια διάλεξή του το 1971, δήλωνε κατηγορηματικά:
«Είναι γεγονός. Ο άνθρωπος μπορεί και επικοινωνεί με τη φυτική ζωή. Τα φυτά είναι ζωντανά, ευαίσθητα, ριζωμένα στο διάστημα. Μπορεί να είναι τυφλά, κουφά και μουγγά από μιαν ανθρώπινη σκοπιά, αλλά δεν έχω καμία αμφιβολία πως είναι εξαιρετικά ευαίσθητα όργανα για τη μέτρηση των ανθρωπίνων συναισθημάτων. Εκπέμπουν ενέργεια, δυνάμεις που είναι ευεργετικές στον άνθρωπο. Μπορεί κανείς και τις νιώθει αυτές τις δυνάμεις!» Και συνέχισε: «Μια Δύναμη Ζωής, η Κοσμική Ενέργεια, που περιβάλλει όλα τα ζωντανά πράγματα μοιράζεται ανάμεσα σε φυτά, ζώα και ανθρώπους. Μέσα σ’ αυτή τη συμμετοχή, άνθρωπος και φυτό γίνονται ένα! Αυτή η ενότητα επιτρέπει σε φυτό και άνθρωπο όχι μόνο να επικοινωνούν μεταξύ τους, αλλά και να καταγράφονται αυτές οι επικοινωνίες πάνω σ’ ένα κομμάτι χαρτί».
Ο Βόγκελ παρακάτω επισημαίνει πως εφόσον όλα τα ζωντανά πράγματα έχουν μέσα τους υψηλό περιεχόμενο σε νερό, η ζωτικότητα ενός ατόμου θα πρέπει να έχει σχέση με το ρυθμό της αναπνοής του. Καθώς το νερό κινείται γύρω από το σώμα και μέσα από τους πόρους, δημιουργούνται φορτία. Η πρώτη ιδέα του οφείλεται στο γεγονός ότι ορισμένα ‘’διάμεσα’’ χάνουν αρκετά κιλά βάρους σε συνεδριάσεις, όπου ξοδεύουν ζωτική ή ψυχική ενέργεια. «Αν μπορούσαμε να ζυγίσουμε ένα άτομο που κάνει μία ψυχική έρευνα σε μια ευαίσθητη κλίμακα», λέει ο Βόγκελ, «θα βλέπαμε ότι σε κάθε περίπτωση σημειώνεται κάποια απώλεια βάρους. Αυτό που χάνεται είναι νερό». (Συνεχίζεται)

Φως στο σκοτάδι

2008-04-03T01:29:00.000-07:00

Βρισκόμαστε ήδη στο λυκαυγές που προηγείται της ανατολής ενός νέου πνευματικού ήλιου. Ακόμη και οι χαοτικές μέρες που ζούμε δεν μπορούν να το διαψεύσουν. Όσο πυκνώνουν τα βαριά σύννεφα τόσο τα σημάδια υποδεικνύουν μια πολύ κοντινή έσχατη πάλη, όπου η θέληση για το κακό και η θέληση για το καλό θα σταθούν αντιμέτωπες για να παρθεί η οριστική απόφαση. Μόνο ένα μεγάλο ταρακούνημα της ανθρωπότητας έχει τη δύναμη να δώσει στο θεϊκό πνεύμα τη νίκη απέναντι σε κάθε τι εχθρικό για τη ζωή στοιχείο. Το 1864 ο σύγχρονος προφήτης Γιάκομπ Λόρμπερ σημείωνε στο μήνυμα που του δόθηκε μέσα από την εσωτερική φωνή: ‘’Έχω προνοήσει να είμαι Εγώ Εκείνος που θα υπερισχύσει τελικά στην αληθινή, εσωτερική ζωή των ανθρώπων, σαν μοναδικός Μεσσίας. Κι αυτός θα είναι ο αληθινός βράχος που δεν θα μπορέσουν να τον γκρεμίσουν οι δυνάμεις της κόλασης. Αλίμονο σ’ εκείνον που θα σκοντάψει πάνω σ’ αυτό το αγκωνάρι. Θα γίνει αμέσως συντρίμμια σαν ένα πήλινο τσουκάλι. Μακάριος αυτός που ανοίγει με πίστη την καρδιά του σε τέτοια μηνύματα και δεν εξοργίζεται με όσα σατανικά συμβαίνουν σ’ αυτόν τον κόσμο. Αυτά δεν θα κρατήσουν πολύ καιρό, διότι θα τα συντομέψω δραστικά για χάρη των εκλεκτών Μου’’.
Είναι θαυμαστός ο τρόπος με τον οποίο επεμβαίνει ο Θεός στη ζωή μας και την κατευθύνει, όταν Του το επιτρέψουμε, και ήταν ανέλπιστη η βοήθεια που μου ‘’δόθηκε’’ όταν ξεκίνησα τη μεταφορά των χειρογράφων σε βιβλίο.
Για να γίνω πιο κατανοητή θα ξεκινήσω από πιο παλιά. Τα της μεταφυσικής θέματα είχαν αρχίσει να με ενδιαφέρουν από τη δεκαετία του ΄80. Ξεκίνησα όπως όλοι σχεδόν οι άνθρωποι. Από το φόβο του θανάτου και της ανυπαρξίας μετά από αυτόν. Ψάχνοντας λοιπόν εξηγήσεις, από τα χέρια μου πέρασαν εκατοντάδες βιβλία φιλοσοφικών θεωριών. Παρακολούθησα σεμινάρια, γνώρισα γκουρού, εντρύφησα στη θεωρία της μετενσάρκωσης, διάβασα την Καινή Διαθήκη. Κατάλαβα ότι η αλήθεια βρισκόταν παντού, από λίγο. Κάτι σαν τα κομμάτια του παζλ που περιμένουν να ενωθούν σε μια τέλεια εικόνα.
Από τον 14ο Δαλάι Λάμα μαθαίνουμε ότι ο Βουδισμός είναι αθεϊστικός γιατί δεν πιστεύει σ' έναν Θεό που δημιούργησε τα πάντα. Ωστόσο αναγνωρίζει την ύπαρξη ανώτερων πλασμάτων που ανυψώθηκαν μέσα από μια διαδικασία εξαγνισμού. Κάθε άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να φτάσει σε αυτή την πνευματική ολοκλήρωση. Και συμφωνεί ότι η αγάπη και η συμπόνια κάνουν καλύτερους τους ανθρώπους, δηλαδή η ευσπλαχνία και το ενδιαφέρον για όλα τα πλάσματα είναι η πιο σημαντική αρετή. Και καταλήγει ο ‘’Κούντουν’’ πως στη δική του θρησκεία δεν είναι ο Θεός το επίκεντρο αλλά η Φώτιση. Ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τη ζωή του˙ ο ίδιος, μόνος του, δημιουργεί το πεπρωμένο του. Και φυσικά η εξέλιξη έρχεται με τις αλλεπάλληλες μετενσαρκώσεις.
Η μετενσάρκωση, όντως, εξηγεί πολλά. Την αδικία, την ανισότητα, τα βάσανα, τις προτιμήσεις, τη ροπή προς ορισμένα πράγματα και πολλά άλλα που συναντάμε στη ζωή. Δεν εξηγεί όμως ποιος έφτιαξε τον άνθρωπο και το λόγο για τον οποίο πρέπει αυτός να έρχεται και να ξανάρχεται στη γη. Που σημαίνει ότι ο καθένας από μας γεννιέται μ’ ένα ‘’βεβαρημένο’’ παρελθόν. Ειδάλλως γιατί να μην γεννιόμασταν εξαρχής τέλειοι, αλλά να πρέπει να κερδίσουμε με κόπους αυτήν την τελειότητα;
Από την αντίθετη όχθη, ο χριστιανισμός που διδάσκεται σήμερα από την Εκκλησία, παραδέχεται την ύπαρξη ενός Θεού Δημιουργού του Σύμπαντος. Ελληνικές πέτρινες επιγραφές που ανακάλυψαν Πολωνοί αρχαιολόγοι σε πρωτοχριστιανικό μοναστήρι, βαθιά μέσα στην έρημο της Νουβίας (Βόρ. Σουδάν), αρχίζουν με τα λόγια: ‘’Ο Θεός των πνευμάτων και πάσης σαρκός…’’. Μία από αυτές, μάλιστα, βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.
Όμως η θρησκεία απορρίπτει, τελείως φανατικά θα έλεγα, έστω και την πιθανότητα να μετενσαρκώνονται τα πνεύματα των ανθρώπων, σε μια προσπάθεια σταδιακής τους βελτίωσης, μεταφράζοντας αλληγορικά τα εδάφια της Βίβλου που αναφέρονται σε αυτή. Όπως π.χ. το τελευταίο εδάφιο του Προφήτη Μαλαχία όπου λέει καθαρά: ‘’…και ιδού εγώ αποστέλλω υμίν Ηλία τον Θεσβίτην πριν ελθείν ημέραν Κυρίου την μεγάλην και επιφανή’’ (4,5). Οι μαθητές του Ιησού, που γνώριζαν αυτή την προφητεία, Τον ρώτησαν ‘’τι ουν οι γραμματείς λέγουσιν ότι Ηλίαν δει ελθείν πρώτον’’ (Ματθ. 17,10), διότι δεν ήξεραν ποιος είχε έλθει σαν Ηλίας. Και τότε ο Ιησούς τους πληροφόρησε ‘’λέγω δε υμίν ότι Ηλίας ήδη ήλθεν και ουκ επέγνωσαν αυτόν’’ (Ματθ. 17,12). Και τότε οι μαθητές κατάλαβαν ότι μιλούσε για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.
Έτσι, όταν δεν γνωρίζει, ο παρατηρητής δίκαια θα απορήσει: ‘’Μα δεν είναι άδικη η ζωή των ανθρώπων; Είναι δυνατόν να γεννιώνται άλλοι πλούσιοι και άλλοι φτωχοί, άλλοι ευτυχισμένοι και άλλοι γεμάτοι βάσανα και δυστυχίες; Τόσο άδικος είναι ο Θεός;’’
(Συνεχίζεται)

Στη σκιά των χρόνων 1935-1975

2008-04-02T01:35:00.000-07:00

Χθες βράδυ, 20 Νοεμβρίου 1975, άκουσα στις ειδήσεις την αναγγελία του θανάτου του στρατηγού Φράνκο. Αυτό ήταν αρκετό για να πλημμυρίσει η μνήμη μου εικόνες από το πιο συναρπαστικό ταξίδι της ζωής μου. Σήμερα που διανύω την όγδοη δεκαετία μου, μπορώ με ηρεμία να σκεφτώ καταστάσεις της εποχής, που αν τις γνώριζα τότε δεν θα αποτολμούσα το οδοιπορικό σε μια χώρα στα πρόθυρα μιας επανάστασης. Γιατί το πραξικόπημα εκδηλώθηκε λίγους μήνες μετά την αναχώρησή μου, μέσα στο 1936. Είχε δίκιο ο Γιόχαν που εμπιστευόταν την τύχη μας απόλυτα στο Θεό. Σαν αποτέλεσμα, έβγαλα στην επιφάνεια τα τετράδια του ημερολογίου μου, καλά κρυμμένα κάτω από το στρώμα του κρεβατιού, και φυλλομέτρησα τις σελίδες του με συγκίνηση. Και τότε μου ήρθε η ιδέα να γράψω κάποιες πρόσθετες σκέψεις στα λίγα φύλλα που έχουν απομείνει κενά.
Μέχρι σήμερα κανένας δεν το έχει διαβάσει, ούτε υποπτεύονται την ύπαρξή του. Μόνο εγώ ξέρω πόσο εκείνη η αφήγηση του Γιόχαν επηρέασε τη ζωή μου. Την ανέτρεψε, στην κυριολεξία. Μου έβαλε πνευματικές προτεραιότητες σε όλες μου τις πράξεις. Είχα επίγνωση πως ο αληθινός θησαυρός του ανθρώπου, αυτός που θα τον συνοδεύει για πάντα, βρίσκεται στο νου και στην καρδιά του. Όλα τα άλλα θα τα πάρουν κάποιοι άλλοι.
Έτσι, μόλις πάτησα το πόδι μου στην Ελλάδα, παράτησα τα καράβια. Θέλησα να κάνω οικογένεια γι' αυτό και αναζήτησα δουλειά στη στεριά. Βρήκα μια θέση στην Ηλεκτρική Εταιρεία, την Power και είχα μιαν ευτυχισμένη ζωή, παρόλο που η ανθρωπότητα, επειδή δεν είχε χορτάσει το αίμα και τη δυστυχία από τον Α΄Μεγάλο Πόλεμο, ενεπλάκη σε έναν ακόμα που τον ονόμασαν Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο και που προκάλεσε μεγάλες απώλειες σε όλα τα κράτη της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Κατάφερα να επιβιώσω με όλα τα μέλη της οικογενείας μου αλώβητα. Είχα απόλυτη εμπιστοσύνη στο Θεό πως θα με προστάτευε όπως έκανε πάντα. Δεν υπάρχει κάτι που να γεμίζει τον άνθρωπο περισσότερο, όταν μάθει να βλέπει το πρόσωπο του Θεού. Κι εγώ το είχα μάθει καλά. Έκτοτε η ψυχή μου αναζητούσε να βρίσκεται στην παρουσία Του. Η ευκαιρία μου δόθηκε πολύ αργότερα, όταν είχα συμπληρώσει τη θητεία μου σαν εργαζόμενος. Τότε χειροτονήθηκα κληρικός. Στην αρχή διάκος και στη συνέχεια παπάς. Με πιάνουν τα γέλια σαν σκέφτομαι πως έκανα ακριβώς το αντίθετο από τον Γιόχαν. Εκείνος υπήρξε πρώτα παπάς και μετά λαϊκός. Εγώ πρώτα λαϊκός και μετά παπάς. Ίσως ο πατέρας μου να είχε διαβλέψει την κλήση που είχα, γι' αυτό και με είχε παρακινήσει να μαθητεύσω στην ιερατική σχολή - κάτι που εγώ συνειδητοποίησα χρόνια μετά. Ας είναι στο φως του Θεού.
Ευχαριστώ τον Θεό γιατί με γλίτωσε από πολλά. Τον ευχαριστώ γιατί δεν με εγκατέλειψε ποτέ. Τον ευχαριστώ γιατί μέσα από την καθημερινή ανάγνωση του Ευαγγελίου εννόησα ότι "ο ακούων τον Λόγον Μου και πιστεύων εις τον πέμψαντά με έχει ζωήν αιώνιον και εις κρίσιν δεν έρχεται αλλά μετέβη εκ του θανάτου εις την ζωήν" (Ιωάν. 5,24).
Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου σαν κληρικός τα πέρασα υπηρετώντας τους ανθρώπους σε απομακρυσμένα χωριά. Εκεί συνάντησα πολλές περιπτώσεις δαιμονιζομένων των οποίων οι οικείοι δεν ήξεραν πως να αντιμετωπίσουν τους "ασθενείς τους". Ερευνώντας το κοντινό περιβάλλον τους, αντιλήφθηκα πως οι βρισιές, οι βλασφημίες και οι καθημερινοί καυγάδες μέσα στην οικογένεια, άνοιγαν την πόρτα στην αρνητική ενέργεια του σύμπαντος που έχουμε προσωποποιήσει σαν "Σατανά" και εισχωρούσε στα άτομα με την λιγότερη πνευματική αντίσταση. Μικρά παιδιά και ηλικιωμένοι ήταν οι πιο ευάλωτοι. Ένας έμπειρος μυστικιστής αντιλαμβάνεται γρήγορα ακόμα και στις τόσο υλιστικές μέρες μας τα πλάσματα που είναι αιχμάλωτα. Μια άλλη ευαίσθητη κατηγορία ανθρώπων είναι όσοι πάσχουν από κατάθλιψη και έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση. Η αυτολύπηση, η έλλειψη ενδιαφερόντων για τη ζωή, οι έμμονες ιδέες αυτοκτονίας δείχνουν ότι η ψυχή πάσχει ενώ τα άτομα που έχουν συνειδητοποιήσει ότι ζούνε μέσα στην ευτυχία του Απόλυτου, απολαμβάνουν τη ζωή, όπως και αν αυτή τους εμφανίζεται. Απολαμβάνουν την ευδιαθεσία και την αισιοδοξία που είναι χαρακτηριστικές στα άτομα όχι με ανώτερη παιδεία αλλά ανώτερη πνευματικότητα. 'Τι είναι οι υπηρέτες του Κυρίου, αν όχι οι τροβαδούροι Του;' αναρωτιέται ο Άγιος Φραγκίσκος.
Με πικραίνει που η κοινωνία δεν είναι ακόμα έτοιμη να δεχτεί τα μηνύματα που εμπεριέχονται στο βιβλίο του Γιόχαν, και γι' αυτό δεν έχω μιλήσει σε κάνεναν για το ταξίδι μου εκείνο. Όμως είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι θα έρθει η ώρα που όλος ο κόσμος κάποτε θα μιλάει ελεύθερα για τέτοια θέματα. Τα τετράδια λοιπόν, μπορούν να περιμένουν για εκείνη την εποχή. Δεν πειράζει καθόλου αν εγώ θα έχω ‘’φύγει’’.
Στο μεταξύ το Άγιο Πνεύμα συμβουλεύει και προτρέπει τους πιστούς να αγρυπνούν. ‘’Μένετε άγρυπνοι και προσεύχεστε διαρκώς για να καταξιωθείτε να αποφύγετε όλα αυτά που πρόκειται να συμβούν…’’ (Λουκ. 21,36).
Όσοι επιμένουν στην άρνηση ή στην αδιαφορία και δεν στηρίζονται στην πίστη τους προς τον Θεό, το καμίνι των θλίψεων που θα περάσουν, όταν ολοκληρωθεί η αρπαγή της Εκκλησίας από τον Χριστό, θα είναι αβάσταχτο. Ο Λόγος του Θεού του λέει: ‘’Οι άνθρωποι θα παραλύουν από το φόβο τους και από την αναμονή αυτών που πρόκειται να έρθουν στην οικουμένη, γιατί οι ουράνιες δυνάμεις θα σαλευθούν’’ (Λουκ. 21,26).
Θωμάς Λινός, Ιερέας Νοέμβριος 1975
(Συνεχίζεται)

Μικρός απολογισμός

2008-04-01T00:11:00.000-07:00

Επέστρεψα στο καράβι με το τραίνο. Οι εργασίες αποκατάστασής του είχαν σχεδόν ολοκληρωθεί και μετά από μια εβδομάδα αποπλεύσαμε. Εκείνο το πρωινό της αναχώρησης, ο ορίζοντας γέμιζε από ένα λαμπρό ροδαλό χρώμα, επειδή ο βασιλιάς ήλιος για άλλη μια μέρα ξεκινούσε την καθημερινή του πορεία στον ουρανό. Καθώς το ιταλικό φορτηγό σήκωνε άγκυρα από το λιμάνι του Σανταντέρ, ένα νέο κεφάλαιο αρχινούσε στο δικό μου "ημερολόγιο καταστρώματος". Σύμφωνα με τα ταξιδιδωτικά μου πλάνα είχα διατρέξει πάνω από χίλια χιλιόμετρα στην ισπανική ενδοχώρα και τη στιγμή του απόπλου, συγκινησιακά φορτισμένος, άφησα τη ματιά μου να αποτυπώσει για τελευταία φορά το τοπίο, ενώ την ίδια στιγμή προσπαθούσα να αποδώσω ένα χαρακτηρισμό στην απόφασή μου να αποτολμήσω το οδοιπορικό. Θράσος, γοητεία του αγνώστου, δίψα για νέες εμπειρίες και συγκινήσεις, πάθος, όπως και αν ονομάτιζα εκείνη την παρόρμηση που με έσπρωξε, το αποτέλεσμα ήταν συναρπαστικό και με αποζημίωσε πλήρως για όλη την ταλαιπωρία, τις κακουχίες και τα απρόβλεπτα που είχα βιώσει καθ' οδόν.
Μπροστά από τα μάτια μου πέρασαν οι άπειρες εικόνες της πορείας μου. Αντίκρισα ξανά τη Μερσέντες, τον Ισπανό μοναχό, τον Άλβαρο και τη γυναίκα του, τον Φερμίν τον ψαρά, τη Χουάνα και το γιο της Ραμόν, τον θλιμένο Χόρχε. Ξανάζησα για λίγες στιγμές εκείνο το τόσο ζωντανό όνειρο στο καλυβάκι του δάσους με την περίεργη πρόβλεψη του σοφού γέροντα. Τέλος, ξανάκουσα στ' αυτιά μου τη φωνή του αγαπημένου μου Γιόχαν, έτσι όπως μου διάβαζε χαμηλόφωνα μέσα από το βιβλίο του.
Δίχως αμφιβολία, όλα όσα έζησα και γνώρισα με οδηγούσαν σε ένα μονοπάτι εσωτερικό, φώτισης και αυτογνωσίας. Ναι, αυτό το ανεπανάληπτο οδοιπορικό σίγουρα μπορεί να αποτελέσει το θέμα ενός πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου, την υπόθεση του οποίου έχει αναλάβει η ίδια η Ζωή. (Συνεχίζεται)

Συγκίνηση και δάκρυα

2008-03-31T00:35:00.000-07:00

Με τον Χόρχε ήμασταν μαζί ήδη τρεις μέρες. Τον παρατηρούσα πώς άλλαζε λεπτό το λεπτό, καθώς η ψυχή του ρουφούσε την ενέργεια από τις γαλήνιες ώρες συζήτησης με τον Γιόχαν. Η ένταση στο πρόσωπό του απομακρυνόταν παίρνοντας μαζί της τις πίκρες μιας ολόκληρης ζωής. Όμως, όπως έλεγε η μάνα μου, όλα τα ωραία πράγματα δεν διαρκούν πολύ. Οι δρόμοι μας θα χώριζαν. Το ίδιο εκείνο βράδυ θα αναχωρούσε για να επισκεφθεί τους συγγενείς του πατέρα του και ύστερα, για λίγες μέρες ακόμα θα συνέχιζε το ταξίδι του μέχρι να φθάσει στις ακτές του Ατλαντικού, από όπου θα έπαιρνε το πλοίο για την επιστροφή στην Αγγλία. Μας αποχαιρέτησε γεμάτος ελπίδα για ένα νέο ξεκίνημα:
"Φίλοι μου, φεύγω με την ψυχή γεμάτη από καινούργιες δυνάμεις και ανανεωμένη τη διάθεση για να αντιμετωπίσω τις προκλήσεις της ζωής μου. Αυτό το οφείλω σε σας, ειδικά σε σένα Γιόχαν που τόσο πολύ κουράγιο μου ενέπνευσες. Προσευχηθείτε στο Θεό για μένα και ζητήστε Του να μου δίνει τη δύναμη να ακολουθώ πάντα το θέλημά Του. Επιστρέφω στην Αγγλία με πολλή όρεξη για δουλειά. Θα διηγούμαι στους φοιτητές μου την ιστορία σας και τα όσα μου μάθατε μέσα σε τόσο λίγες μέρες. Ποτέ δεν θα ξεχάσω το καλό που μου κάνατε! Γεια σας φίλοι μου!"
Φιληθήκαμε με μάτια βουρκωμένα ενώ εκείνος έκλεισε στην αγκαλιά του τον Γιόχαν που ήταν πολύ συγκινημένος για να μιλήσει.
"Από την ώρα που μου δώσατε πίσω την πίστη μου στον Κύριο, με επίγνωση αυτή τη φορά, πιστεύω απόλυτα στην διατήρηση της ζωής μετά το θάνατο. Ξέρω πως θα συνατήσω όλες τις αγαπημένες μου υπάρξεις που τόσο νωρίς με άφησαν μόνο στη Γη και θα τους δώσω την είδηση... πως εγκατέλειψα, και το οφείλω σε σας αυτό, την οργή του παρελθόντος", συνέχισε με ενθουσιασμό ο Χόρχε.
"Κανείς δεν πεθαίνει, αδελφέ μου! Ο Ιησούς δεν μας υποσχέθηκε μια αιώνια ζωή;" πρόσθεσα. Εκείνος τότε, κοιτάζοντας πότε εμένα και πότε τον Γιόχαν συμπλήρωσε:
"Φίλοι μου, εύχομαι τα λόγια σας να φωτίζουν πάντα τους δρόμους των ανθρώπων. Όμως, να, μόλις τώρα μια απορία μου γεννήθηκε. Πού θα βρω συγκεντρώσεις πνευματικές, τέτοιες που θα μου ικανοποιούν την αναζήτηση της καρδιάς μου; Υπάρχουν άραγε;"
"Αδελφέ μου Χόρχε, όταν η καρδιά σου είναι έτοιμη, θα βρεις τις συναθροίσεις που ζητάς. Γιατί σε όλο τον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι που επιθυμούν την επικοινωνία με τον Θεό, που δεν κουράστηκε στους αιώνες να επικοινωνεί μαζί τους".
Ευχαριστήσαμε, μετά, τον αρχιτέκτονα φίλο μας για τη συντροφιά που μας πρόσφερε στο τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού μας και για τα όσα μας έμαθε. Χάρη σε αυτόν οι εμπειρίες μου είχαν γίνει εντονότερες και η επίσκεψή μου στο Ναό πλουτίστηκε με γνώσεις.
"Δεν θα σας ξεχάσω ποτέ..." μας επανέλαβε καθώς απομακρυνόταν.
Στεκόμασταν εκεί, στο πλακόστρωτο, βλέποντάς τον να χάνεται στο βάθος, σαν φιγούρα φτιαγμένη από ατμό να αναμειγνύεται με τις σκιές του ζεστού απογεύματος και να εξαφανίζεται μέσα στο πλήθος της μεγάλης πλατείας do Obradoiro.
Μείναμε οι δυο μας και αρχίσαμε να περπατάμε σιωπηλοί, χαμένοι σε στοχασμούς. Περιπλανηθήκαμε στα στενά δρομάκια της μεσαιωνικής πόλης μέχρις ότου, μέσα από στοές και μικρές λιθόστρωτες πλατείες, τα βήματά μας ασυναίσθητα μας έφεραν πάλι στο καφέ Ντέρμπυ. Εκεί καθίσαμε και συζητήσαμε τις λεπτομέρειες της δικής του επιστροφής ο καθένας. (Συνεχίζεται)

Το προσκύνημα ολοκληρώνεται

2008-03-30T01:14:00.000-07:00

"Πάνω στο ζεστό καφετί γρανίτη, ο Ματέο, σαν μαέστρος σκάλιζε επί είκοσι χρόνια το Θρίαμβο της Αποκάλυψης. Περίπου 200 φιγούρες είναι χαμογελαστές ή γελάνε ανοιχτόκαρδα με πρώτη-πρώτη εκείνη του Αγίου Ιακώβου. Είναι δε τόσα πολλά τα χέρια των πιστών που έχουν ακουμπήσει πάνω στον πανύψηλο στύλο, καθώς σκύβουν να τον ασπαστούν, που εκεί, η πέτρα έχει κάνει πέντε βαθουλώματα, όσα και τα δάχτυλα της παλάμης τους", με πληροφόρησε ο Χόρχε δείχνοντάς μου το σημείο. Και συνέχισε: "Δεν υπάρχει ούτε ένα ράγισμα, ούτε ένα ψεγάδι σ' αυτή την εκκλησία. Είναι εκπληκτικά χτισμένη, στο λέω εγώ, ένας αρχιτέκτονας. Ευρύχωρη, φωτεινή, ψηλή, συμμετρική με αρμονικές διαστάσεις σε μήκος, ύψος και πλάτος... όποιος την κοιτάζει, ακόμα και λυπημένος θα νιώσει χαρά και η ψυχή του θα αγαλλιάσει από το μεγαλείο αυτού του μεγαλοπρεπούς ναού".
Για πρώτη φορά ο Χόρχε έδειχνε πραγματικά ευτυχισμένος κι εμείς μοιραζόμασταν τη χαρά του. Τον ακολουθήσαμε μέσα στο Ναό και μας οδήγησε μέχρι την Αγία Τράπεζα για να μας δείξει την κρύπτη όπου βρίσκεται το ρωμαϊκό μαυσωλείο του 1ου αι. και μέσα του, εντός ασημένιας ληκύθου το σώμα του Αποστόλου. Αυτό το σώμα απουσίαζε από το Ναό επί τρεις αιώνες. Το είχαν μεταφέρει και κρύψει μετά την πειρατική επιδρομή του κάπταιν-Ντρέηκ στην Λα Κορούνια το 1589. Επέστρεψε στη θέση του το 1879.
"Οι προσκυνητές ολοκληρώνουν το τελετουργικό της επίσκεψής τους ανεβαίνοντας ψηλά, στο κοίλωμα του τοίχου πάνω από την Αγία Τράπεζα για να φιλήσουν το άγαλμα του Αγίου. Έτσι το προσκύνημα λαμβάνει τέλος", μας διαφώτισε και πάλι ο Χόρχε. Σα βγήκαμε και πάλι στον περίβολο, νιώθαμε απόλυτα ικανοποιημένοι.
"Μια απορία μου μένει ακόμα", είπα. "Δεν γνωρίζω τι σημαίνει το κοχύλι που βλέπω παντού. Νάτο, σκαλισμένο και σ' εκείνη την κολώνα", κι έδειξα με το χέρι μου.
"Έχεις δίκιο που ρωτάς. Το κοχύλι συνδέεται τόσο στενά με τον Δρόμο, που απλά και μόνο η εικόνα του είναι αρκετή για να καταλάβει ο οδοιπόρος πως βρίσκεται στο σωστό μονοπάτι. Έχει τη ρίζα του στο Μεσαίωνα. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο προσκυνητής της εποχής εκείνης, αφού έφτανε έως εδώ, ήταν να πάει μέχρι τη συνοικία Los Concheros και να αγοράσει ένα από τα όστρακα που ψάρευαν στη θάλασσα της Γαλικίας, να το φάει και να στερεώσει το κέλυφός του στο γείσο του καπέλου του. Αυτό αποτελούσε την απόδειξη πως τα είχε καταφέρει. Είχε φτάσει στο Ναό. Αυστηροί νόμοι απαγόρευαν την πώληση οστράκων οπουδήποτε αλλού κατά μήκος του Δρόμου. Από τον 16ο αιώνα το αληθινό όστρακο αντικαταστάθηκε από ένα αντίγραφο σε ασήμι ή λιγνίτη. Αλλά θα σου πω και κάτι ακόμα, επειδή είσαι μάγειρας. Εδώ έμαθαν οι Γάλλοι προσκυνητές να φτιάχνουν τα φημισμένα coquilles St. Jacques που όλοι νομίζουν γαλλική συνταγή!" και με κοίταξε να δει την αντίδρασή μου.
"Ε, ...μα τώρα νιώθω απόλυτα ικανοποιημένος. Οι γνώσεις μου ολοκληρώθηκαν σε όλους τους τομείς", είπα με θαυμασμό στη φωνή και αρχίσαμε να γελάμε και οι τρεις δυνατά, σαν να μας είχε λείψει το γέλιο για χρόνια. Όλοι είχαμε καταφέρει το σκοπό μας. Είχαμε φτάσει στο τέλος μιας υπερ-προσπάθειας. Είχαν περάσει εικοσιδύο μέρες από τότε που πάτησα το πόδι μου στη στεριά. Και μπορεί όλοι μας να είμασταν εξαιρετικά κουρασμένοι, αλλά κανείς μας δεν το σκεφτόταν αυτό. (Συνεχίζεται)

Μπροστά από το Ναό

2008-03-29T02:19:00.000-07:00

"Η Κομποστέλα μας καλοσωρίζει...", φώναξε ο Γιόχαν με ενθουσιασμό και συνέχισε, "...η ανυπέρβλητη, που θεωρείται η πιο ευγενής και η περισσότερο ευλογημένη πόλη της Ευρώπης. ...Τι με κοιτάς περίεργα, Τομ; Έτσι την αναφέρει ο οδηγός του Μεσαίωνα. Εδώ οι προσκυνητές έπαιρναν την υπόσχεση ότι θα είχαν έκπτωση πενήντα τοις εκατό από τα κρίματά τους στο Καθαρτήριο". Ένα χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλη του, που προσπάθησε να κρύψει. Στην πόλη κυριαρχούσε το γκρι του γρανίτη σε όλες τις αποχρώσεις, που εναλλασσόταν με το πρασινωπό των κηλίδων μούχλας και βρύων, εκδήλωση υπερβολικής υγρασίας.
"Κανονικά θα έπρεπε να βρέχει. Εδώ οι μπόρες είναι καθημερινές. Εκτός φυσικά από σήμερα!" θαύμασε ο αρχιτέκτονας της παρέας μας. "Ευκαιρία να γίνω πάλι ο ξεναγός σας".
Και μας οδήγησε μέσα στην πόλη από την πύλη της Γαλλίας και μετά, βαδίζοντας πάντα στον ομώνυμο δρόμο, φτάσαμε στο εκκλησάκι Σάντα Μαρία ντο Καμίνο. Έδειχνε λίγο αποπροσανατολισμένος από τις αλλαγές που έβλεπε να έχουν γίνει στα χρόνια που πέρασαν. Καθώς περπατάγαμε περάσαμε από εκκλησίες, παλάτια, πλατείες, πανεπιστημιακά κτίρια. Εντύπωση μου έκανε ένας δρόμος με το παράξενο όνομα "Οδός των Ερωτήσεων". Ρώτησα τον Χόρχε και μου είπε:
"Εδώ όλοι οι προσκυνητές σταμάταγαν και ρωτούσαν τους κατοίκους προς τα πού έπεφτε ο Ναός, αν βαδίζουν σωστά. Η Κομποστέλα όμως, εκτός από πόλη προσκυνητών είναι και πόλη φοιτητών. Ένας Ισπανός, ο Βενσεσλάο Φερνάντες Φλόρες έχει πει, πως κάποιος έρχεται στο Σαντιάγο είτε για να αποκτήσει συγχωροχάρτι είτε για να αποκτήσει γνώση του ρωμαϊκού ή του θρησκευτικού ποινικού κώδικα".
Περιπλανηθήκαμε ακόμα λίγο στους δρόμους μέχρι τη στιγμή που ο φίλος μας βρήκε το γνωστό του καφενείο. Εκεί καθίσαμε και αφήσαμε να περάσουν δυο ώρες συζητώντας. Μετά, ο Χόρχε μας παρακίνησε να περπατήσουμε γύρω από τον περίβολο του Ναού, να τον δούμε από όλες τις πλευρές, και να παρατηρήσουμε τις διαφορετικές προσόψεις του. Και με τον ενθουσιασμό καθηγητή, απευθυνόμενου στους φοιτητές του, μας πληροφόρησε:
"Αυτή η πρόσοψη που κοιτάτε τώρα, βλέπει στην Praza (πλατεία) de la Azabacheria, είναι νεοκλασσική και σχεδιάστηκε από τον Βεντούρα Ροντρίγκεζ τον 18ο αιώνα. Το όνομά της προέρχεται από τη συνήθεια να σκαλίζουν "αθαμπάχε", είδος σκληρού λιγνίτη, διάφοροι καλλιτέχνες και μετά να τον πουλάνε στους προσκυνητές. Ήταν μέρος της παράδοσης να αγοράζουν αυτά τα κομμάτια από απολιθωμένο ξύλο σαν "ιερά αναμνηστικά" του ταξιδιού τους και σαν φυλαχτό κατά του κακού. Τον 15ο αιώνα είχε δημιουργηθεί μια ολόκληρη συντεχνεία. Σιγά-σιγά παρήκμασαν όμως, καθώς παράκμαζε και το προσκύνημα στον Άγιο Ιάκωβο".
Ο Γιόχαν μου έκλεισε με νόημα το μάτι, λέγοντας:
"Τι σου έλεγα; Μια ολόκληρη επιχείρηση στήθηκε μόνο και μόνο επειδή υπήρχαν εκείνοι που θα τα αγόραζαν. Οι τόποι των προσκυνημάτων δυστυχώς γίνονται αιτίες μίσους, ερίδων και διχονοιών εξαιτίας του πλούτου που ρέει άφθονος. Ο Θεός όμως "κατοικεί εν υψηλοίς και εν αγίω τόπω" αλλά "και με του συντετριμμένου την καρδία και του ταπεινού το πνεύμα" (Ησαϊας 57,15). Μακάρι κάποτε όλος ο κόσμος να καταλάβει πόσο ανώφελα είναι για την ψυχή όλα αυτά τα φυλαχτά και τα ματζούνια".
Συνεχίσαμε να βαδίζουμε κυκλικά γύρω από το τεράστιο οίκημα και βρεθήκαμε στη νότια πλευρά του, σε μια πλατεία που χρωστούσε το όνομά της, Praza das Platerias, στους αργυροχόους που πουλούσαν την πραμάτεια τους εκεί. Πρόσοψη κατασκευασμένη κατά τον 12ο αιώνα, ήταν η πιο παλιά. Λίγο πιο πέρα, διακρινόταν μια άλλη πλατεία, αφιερωμένη στους φοιτητές που είχαν αντισταθεί στον κατακτητικό στρατό του Μ. Ναπολέοντα. Σειρά μετά είχε η υπέροχη μπαρόκ πρόσοψη που έβλεπε στην Πλατεία των Έργων και η οποία είχε αρχίσει να κατασκευάζεται το 1738 από έναν μεγαλοφυή αρχιτέκτονα, τον Φερνάντο Κάσας υ Νοβόα. Οι πελεκάνοι τεχνίτες πελεκούσαν επί δεκαετίες την πέτρα της Γαλικίας για να της δώσουν μορφή και να την κάνουν να λάμπει. Έτσι, μπροστά από την πρόσοψη αυτή βρίσκεται μία από τις ωραιότερες πλατείες του κόσμου, όπως μας ενημέρωσε ο Χόρχε με καμάρι. Πλαισιωμένη από δυο δίδυμους πύργους που αντιλαλούσαν τη δόξα ο ένας και το θάνατο ο άλλος, η πρόσοψη κυριαρχούσε επιβλητικά στην πλατεία. Ήταν γεμάτη αγάλματα και ανάγλυφη διακόσμηση. Στο πιο ψηλό σημείο της έστεκε η μορφή του Αγίου Ιακώβου του Προσκυνητή, ανάμεσα σε δυο γονυπετείς ιππότες. Ανεβήκαμε τα σκαλιά και βρεθήκαμε μπροστά στο Portico de la Gloria, ένα καταπληκτικό προστώο, μια πύλη με τρία τόξα-περάσματα που αποτελεί το μεγαλύτερο και μοναδικό στον κόσμο ενιαίο κομμάτι ρωμανικής γλυπτικής. (Συνεχίζεται)

25 Αυγούστου 1935

2008-03-28T01:01:00.001-07:00

"Ε, ξυπνήστε, φίλοι μου. Έφτασε η τελευταία μέρα του ταξιδιού σας...", άκουσα τη φωνή του Χόρχε από το βάθος να μας φωνάζει. Άνοιξα με δυσκολία τα μάτια μου. Ο λιγοστός ύπνος δεν είχε καταφέρει να με ξεκουράσει αλλά ο Χόρχε ήταν κοντά ήδη και προσπαθούσε να μας δραστηριοποιήσει, λέγοντας: "Το Σαντιάγο είναι πολύ κοντά, περίπου είκοσι χιλιόμετρα δρόμο. Αν κάνετε γρήγορα, το απόγευμα θα πίνουμε καφέ σ' ένα πολύ γνωστό καφενείο. Μετά, θα επισκεφτούμε τον φημισμένο Καθεδρικό Ναό".
Τα λόγια του είχαν άμεση επίδραση πάνω μας. Βρεθήκαμε όρθιοι στη στιγμή, ρίξαμε νερό κρύο για τόνωση και μετά από λίγα λεπτά είμασταν έτοιμοι για αναχώρηση, παρά τις δυσκολίες, συνέπεια της εξαντλητικής νύχτας. Κάναμε κάποιες απαραίτητες αγορές τροφίμων και κατά τις οκτώ και μισή βρισκόμασταν μακριά, στο μονοπάτι των προσκυνητών. Καθώς περνούσε η ώρα, το βήμα μας γινόταν όλο και πιο ζωηρό κάτω από έναν ήλιο που ζέσταινε ευχάριστα τα κορμιά μας. Κοντά στη Lavacolla ο Χόρχε ανέλαβε να κάνει χρέη ξεναγού:
"Εδώ ήταν που οι Γάλλοι προσκυνητές του Μεσαίωνα έβγαζαν τα ρούχα τους και έπλεναν όλο το σώμα τους. Αυτό το έθιμο συνηθίζεται ακόμα από πολλούς, όταν το νερό που ρέει από την πηγή είναι αρκετό για μια τέτοια τελετουργική κάθαρση".
Και μετά από λίγο, σηκώνοντας το χέρι του, μας παρότρυνε να κοιτάξουμε στο βάθος του ορίζοντα έναν καταπράσινο λόφο και πρόσθεσε: "Οι προσκυνητές έκαναν αγώνα δρόμου από εδώ που βρισκόμαστε μέχρι εκείνο το ύψωμα, γνωστό από τα παλιά χρόνια σαν Λόφος της Χαράς. Για το λόγο αυτό ονομάζεται Monxoi από τους ντόπιους και Montjoie από τους Γάλλους. Από εκεί ψηλά μπορούσαν να ρίξουν μια πρώτη ματιά στους πύργους του Ναού της Κομποστέλα, που ήταν το 'ιερό αντικείμενο' του πόθου τους. Και εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς τη χαρά που ένιωθαν οι προσκυνητές του Μεσαίωνα, μετά από ένα τόσο κοπιαστικό ταξίδι".
"Είναι φυσικό. Η πίστη έβαζε φτερά στα πόδια τους, κάτι που στις μέρες μας δυστυχώς είναι ξεχασμένο", έκανε ο Γιόχαν.
"Συμφωνώ, αλλά οι καιροί είναι δύσκολοι στις μέρες μας. Παρόλο που είναι η ίδια πίστη, αυτή που οδήγησε εσάς να κάνετε ένα τόσο μακρινό ταξίδι. Τα αρχαία χρονικά αναφέρουν ότι πολλοί πήγαιναν ακόμα παραπέρα. Έβγαζαν τα υποδήματά τους για να ολοκληρώσουν το ταξίδι ξυπόλητοι. Ενώ όσοι έφταναν με υποζύγια, έπρεπε να ξεπεζέψουν και να κάνουν με τα πόδια την υπόλοιπη διαδρομή", συμπλήρωσε ο Χόρχε.
O χρόνος έτρεχε και ήταν πολύτιμος. Η πορεία μας συνεχιζόταν χωρίς στάσεις. Ο Γιόχαν περπατούσε δίπλα στον αρχιτέκτονα κι εγώ μαζί με τις σκέψεις μου. Όσο πλησιάζαμε στο τέρμα, τόσο η διαδρομή φαινόταν δυσκολότερη. Το σώμα μας είχε συσσωρευμένη κούραση εβδομάδων με ελάχιστο ύπνο στα ενδιάμεσα διαστήματα. Κι όμως δεν έπρεπε να βαρυγκωμήσουμε. Και δεν έπρεπε ούτε να επιταχύνουμε γιατί ο Γιόχαν είχε πολλά να πει με τον Χόρχε, που θα τον ωφελούσαν και θα τον βοηθούσαν να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της ζωής του. Όσο για μένα, μέσα σε εικοσιδυό μέρες είχα μάθει τόσα που άλλοι δεν μαθαίνουν ούτε σε ολόκληρη ζωή. Γνώρισα και μίλησα για ιστορία, γεωγραφία, πολιτισμό, φιλοσοφία, θεοσοφία, ξένα ήθη και έθιμα. Οι πληγές στα πόδια και οι πόνοι στην πλάτη δεν ήταν ικανοί να μου αφαιρέσουν τίποτε από τη χαρά που μου είχε προσφέρει η γνώση. Καθώς πλησιάζαμε προς το τέλος του δρόμου, αρχίσαμε να διακρίνουμε τους πανύψηλους πύργους του μεγάλου Ναού στο βάθος του ορίζοντα. Σε λίγες ώρες θα τον βλέπαμε από κοντά και σκέφτομαι πόσο δίκιο είχε ο Χόρχε όταν μου μιλούσε με λεπτομέρειες για θέματα που αποτελούσαν μέρος της επιστήμης του. Κάθε τι σχετικό με τα κτίσματα αυτά - μου είχε πει - ήταν έτσι σχεδιασμένο ώστε να εντυπωσιάζει τους απλούς πιστούς, και το ακαταμάχητο μεγαλείο της Εκκλησίας να τους προκαλεί δέος. Οι αψίδες και οι θόλοι είχαν για τον Μεσαίωνα σημασία συμβολική. Τοποθετημένες πάνω ή γύρω από μορφές αγίων, εξέφραζαν την ιδέα της νίκης, όπως οι ρωμαϊκές θριαμβευτικές αψίδες. Σιγά-σιγά έφθασαν στο σημείο να παριστάνουν την αρχιτεκτονική έκφραση του Θριάμβου της Εκκλησίας, όπως συμβαίνει με την Πολιτεία του Θεού του ιερού Αυγουστίνου ή την Ουράνια Ιερουσαλήμ. Σε όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα οι εκκλησίες, σαν υλικά κτίσματα υπέβαλλαν σκέψεις και εικόνες επάνω στο πνεύμα. Με την οικοδόμηση όμως των μεγάλων εκκλησιών της ρωμανικής περιόδου, αυτού του είδους η φαντασία γίνεται ιδιαίτερα πλούσια και ζωντανή. Το πλήθος των αψίδων, άσχετα αν εξυπηρετούσαν σκοπούς δομικούς ή διακοσμητικούς, ήταν τμήμα της διαδικασίας που ήθελε να καταστήσει το ναό μια περισσότερο κατανοητή και εντυπωσιακή εικόνα των ουράνιων μονών. Και αυτό δεν άργησα να το καταλάβω.
Φτάναμε όταν ακούσαμε μια καμπάνα να μετράει δώδεκα. (Συνεχίζεται)

Τελευταία λόγια από το βιβλίο

2008-03-27T01:11:00.000-07:00

Ο επίσκοπος υποδεικνυόταν κι εκείνος από τα Πνεύματα του Θεού. Η επιρροή του στη ζωή των Χριστιανικών Κοινοτήτων ήταν πολύ μεγάλη. Αλλά αυτή η επιρροή πήγαζε από την εσωτερική του αξιοπρέπεια και από την παραδειγματική του ζωή. Γι’ αυτό ζητούσαν τη γνώμη του για κάθε σημαντικό θέμα. Και ο Κόσμος των Πνευμάτων συμβούλευε τους πρεσβυτέρους να αποτείνονται στον επίσκοπο για θέματα που αφορούσαν το σύνολο των Χριστιανικών Κοινοτήτων. Και αυτός με τη σειρά του διδασκόταν από Πνεύματα του Θεού και ελάμβανε καθοδήγηση για το τι έπρεπε να κάνει. Εσείς οι άνθρωποι όμως κάνετε πολύ εύκολα κατάχρηση της επιρροής που αποκτάτε πάνω στους συνανθρώπους σας. Αυτό ακριβώς συνέβη αργότερα με τις Χριστιανικές Κοινότητες. Ήρθε κάποια εποχή που τα Πνεύματα του Θεού αποκλείστηκαν από τις συγκεντρώσεις αυτές. Οι πρεσβύτεροι και οι επίσκοποι, τότε, έπαψαν να διορίζονται από τον Κόσμο των Πνευμάτων. Τους διόριζαν άνθρωποι που είχαν μεγάλη επιρροή. Δίψα εξουσίας και άλλα ανθρώπινα ελαττώματα προστέθηκαν σιγά-σιγά. Και η εκκλησία που έδιωξε τα Πνεύματα του Θεού, απέβη μια εκκλησία πνευματικής υποδούλωσης, όπου οι ηγέτες της άρπαξαν εξουσίες που ήταν αντίθετες με τη Θέληση του Θεού και έκλεισαν για τους πιστούς τον κατευθείαν δρόμο προς τον Θεό. Έτσι παρέμεινε μέχρι σήμερα με τους χριστιανούς δεμένους στις φούστες του ιερατείου. Διότι χωρίς τη μεσολάβηση του ιερατείου, σύμφωνα με αυτά που διδάσκει η Εκκλησία, δεν υπάρχει άφεση των αμαρτιών, δεν μπορεί να έρθει το Άγιο Πνεύμα, δεν μπορεί να υπάρξει ‘’Κυριακό Δείπνο’’, δεν υπάρχει ευχέλαιο για τους αρρώστους και δεν υπάρχει γάμος. Διότι και το γάμο τον έκανε ‘’μυστήριο’’. Αλλά για το γάμο σου μίλησα ήδη και δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο.
Αν ερχόταν πάλι σήμερα ο Χριστός στη Γη θα ξανάλεγε: ‘’σπλαγχνίζομαι επί τον όχλον’’ (Ματθ. 15,32 και Μάρκ. 8,2). Αν θέλουν οι χριστιανικές εκκλησίες να ξαναγίνουν φορείς της αληθινής διδασκαλίας του Χριστού θα πρέπει να επιστρέψουν στις Λειτουργίες της πρώτης Εκκλησίας. Δεν υπάρχει βέβαια η ελπίδα να γίνει αυτή η επιστροφή από μέρους των αρχών των εκκλησιών. Θα πρέπει να ξεκινήσει από το λαό. Ο λαός, που του έχουν φορτώσει τόσους κανονισμούς ανθρώπων στο όνομα της θρησκείας, θα πρέπει να ξαναμάθει να βρίσκει τον Θεό με τον ίδιο τρόπο όπως οι πρώτοι Χριστιανοί. Διότι και τώρα ισχύει ακόμη η φράση, πάνω στην οποία βασιζόταν η πρώτη Χριστιανική Εκκλησία: ‘’…ότι το Πνεύμα εστιν η Αλήθεια’’ (Επιστ. Ιωάν. Α΄ 5,6)».
Αυτά ήταν και τα τελευταία λόγια που μου διάβασε. Στη συνέχεια έκλεισε το "αιρετικό" βιβλίο, που τόσα καινούργια πράγματα με δίδασκε όλες αυτές τις μέρες και είπε: «Και με τα λόγια αυτά, αγαπημένε μου Τόμας, τελείωσε η φωτισμένη διδασκαλία από τον Κόσμο των Πνευμάτων του Θεού. Το ότι υπάρχει ο Θεός και ο Κόσμος των Πνευμάτων, μου το δίδασκε η θρησκεία μου. Γι’ αυτό ήμουν τελείως πεπεισμένος. Το ότι όμως μπορούσε να δημιουργηθεί μια επαφή με τον Κόσμο αυτό μέσω των αισθήσεων, αυτό ήταν αντίθετο προς τη διδασκαλία της Εκκλησίας μου. Γι’ αυτό και όταν βρέθηκα αναγκασμένος να ελέγξω γεγονότα σαν ‘’υποτιθέμενες’’ αγγελίες Πνευμάτων, ήμουν εκ των προτέρων πεπεισμένος ότι όλα ήταν απάτη. Με τα βιώματα που απέκτησα όμως αποδείχθηκε πόσο λάθος είχα. Η επικοινωνία αυτή είναι ‘’εκεί’’ και μας περιμένει. Εγώ ο ίδιος προσωπικά δεν έχω διαμεσικές ικανότητες. Η πρώτη φορά που ένιωσα κάτι, στο είπα άλλωστε, ήταν τότε, στην καλύβα του βουνού. Γι’ αυτό και χάρηκα τόσο πολύ. Θέλω, επίσης, να προλάβω την ερώτησή σου, αν πρέπει ο κάθε άνθρωπος να επιδιώκει την επικοινωνία με τον Κόσμο των Πνευμάτων του Θεού. Η απάντηση είναι ‘’όχι’’ και ‘’ναι’’. Διότι όποιος πιστεύει στο Θεό, Τον εμπιστεύεται και κάνει το Θέλημά Του, αυτός θα φτάσει στο Θεό. Όποιος όμως αμφιβάλλει για την Ύπαρξή Του, όποιος ψάχνει μια διαφώτιση πάνω στα μεγάλα ερωτήματα ετούτου και του Άλλου Κόσμου, σ’ αυτόν παραμένει μόνο ένας δρόμος για την Αλήθεια: η επικοινωνία με τον Καλό Κόσμο των Πνευμάτων. Για σένα το ταξίδι προς τον Θεό ολοκληρώθηκε. Τώρα αρχίζει το ταξίδι σου μέσα στο Θεό. Γιατί όπως μαθαίνουμε τους φίλους μας καλύτερα όταν έχουμε σχέσεις μαζί τους, έτσι με την επαφή ο εαυτός εισδύει όλο και πιο βαθιά στην Καρδιά του Θεού.
Και να θυμάσαι πάντα πως η σιωπή δεν είναι Θεός, ούτε η ομιλία είναι Θεός, η μοναξιά δεν είναι Θεός, ούτε η συντροφιά είναι Θεός, η νηστεία δεν είναι Θεός, ούτε η λήψη τροφής είναι Θεός˙ και Αυτός που κρύβεται δεν μπορεί να ανακαλυφθεί με κάποια δράση της ψυχής σου, παρά με την αγάπη της καρδιάς σου». Και βγάζοντας από την τσέπη του ένα διπλωμένο χαρτάκι, μου το έβαλε στα χέρια.
Το άνοιξα και διάβασα στα ελληνικά!
Είμαι μια Λυχνία για σένα που Με βλέπεις
Είμαι ένας Καθρέφτης για σένα που Με αντιλαμβάνεσαι
Είμαι μια Θύρα για σένα που κρούεις
Είμαι μια Οδός για σένα, οδοιπόρε!
Ο φίλος σου και συνοδοιπόρος, Γιόχαν.
Σήκωσα τα μάτια μου από το χαρτί και για λίγα λεπτά παρατηρούσα σιωπηλός εκείνον τον ευγενικό άνδρα, με συναισθήματα ανάκατα από θαυμασμό, έκπληξη και αγάπη. Στη συνέχεια είπα με φωνή βραχνή, που μόλις ακουγόταν:
«Τι... είναι αυτό; Πώς... στα ελληνικά....;»
Χαμογέλασε πλατιά. «Ξέρω πως για λίγο καιρό θα είμαστε μαζί ακόμα. Μετά ο καθένας θα πάρει το δρόμο του. Θέλω να με θυμάσαι. Το τετράστιχο προέρχεται από ένα όμορφο ποίημα που ονομάζεται ‘’Ύμνος στον Ιησού’’ και περιέχεται στις απόκρυφες ‘’Πράξεις του Ιωάννη’’. Χρονολογείται από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους και υπάρχει μεταφρασμένος στα ελληνικά. Είναι από τα λίγα λόγια που θυμάμαι απ’ έξω, στα ελληνικά».
Τον άκουγα και η συγκίνηση μαζί και η εξάντληση από τις τόσες ώρες της υπερ-προσπάθειας και της αϋπνίας με καταλάμβαναν. Δεν έβρισκα λόγια να εκφράσω αυτά που ένιωθα στην πραγματικότητα. Το μυαλό μου αδυνατούσε να σκεφτεί κάτι που να αρμόζει στην περίσταση. Τα μάτια μου έκλειναν. Όμως έπρεπε, είχα την ανάγκη να πω δυο λόγια. Να του δείξω την ευγνωμοσύνη μου. Και κατάφερα να ψελλίσω:
"Πόσο σ’ ευχαριστώ για όσα έκανες, για όσα μ’ έμαθες, να ήξερες!"
"Αγαπημένο μου παιδί, δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς γιατί απλούστατα η ικανοποίηση είναι δική μου. Καταφέραμε κάτι πολύ δύσκολο. Αύριο θα βρισκόμαστε στο τέλος της διαδρομής μας. Θα έχουμε ολοκληρώσει το σκοπό για τον οποίο ιδρώσαμε, πεινάσαμε, πονέσαμε. Το ίδιο το ταξίδι είναι σχεδόν πάντα μια καλοδεχούμενη αλλαγή, που βοηθάει το σώμα και την ψυχή με την αίσθηση ελευθερίας που παρέχει. Εμείς κάναμε περισσότερο από ένα ταξίδι".
Τα βλέφαρά μας βάραιναν. Τα μάτια του αγαπημένου μου φίλου και συνοδοιπόρου και δασκάλου γυάλιζαν παράξενα και δεν ήξερα αν ήταν μόνο από κούραση. Χρειαζόμασταν επειγόντως ύπνο. Η λάμπα έσβησε και η τελευταία σκέψη που ήρθε στο νου μου πριν με πάρει ο ύπνος, ήταν, πόσο ‘’τυχερός’’ ένιωθα που τον είχα συναντήσει. Για μια ακόμα φορά αφήσαμε το σκοτάδι να μας σκεπάσει και να μας ξεκουράσει. Στο βάθος του δωματίου, ο Χόρχε κοιμόταν ήδη. (Συνεχίζεται)

Ο ρόλος των πρεσβυτέρων

2008-03-26T06:30:00.000-07:00

Όπου συναντιούνται άνθρωποι για έναν ορισμένο σκοπό, εκεί πρέπει να υπάρχει και ένας οδηγός για να φροντίζει την τάξη και να κανονίζει ώστε να επιτευχθεί ο σκοπός της συνάντησης. Έτσι και στους πρώτους Χριστιανούς. Συναντιόντουσαν για τη Θεία Λειτουργία για να γιορτάσουν το ‘’Κυριακό Δείπνο’’ (την κλάση του άρτου) και για να αυξήσουν και να δυναμώσουν την πίστη τους. Ήταν απαραίτητο να υπάρχει κάποιος που να προετοιμάζει αυτές τις συγκεντρώσεις, καθορίζοντας τον τόπο και τον χρόνο, φροντίζοντας και καθοδηγώντας, ώστε όλα να γίνονται με τάξη και όπως πρέπει. Διότι ο Θεός είναι Θεός τάξης σε όλη Του τη Δημιουργία. Αυτό ήταν, λοιπόν, το καθήκον του ‘’πρεσβυτέρου’’. Όριζε σε ποιο σπίτι θα συγκεντρώνονταν οι πιστοί για τη Λειτουργία, φρόντιζε να είναι ανάλογα προετοιμασμένος ο χώρος και να υπάρχουν όλα τα απαραίτητα, καθόριζε την ώρα και κοίταζε να γίνονται όλα με τάξη. Αλλά στην εσωτερική ζωή της Κοινότητας οι πρεσβύτεροι είχαν άλλα σημαντικότερα καθήκοντα. Στις Λειτουργίες δέχονταν πολλές εντολές από τα Πνεύματα που εκδηλώνονταν, των οποίων η εκτέλεση ήταν πολύ σημαντική για την πνευματική πρόοδο της Κοινότητας. Οι πρεσβύτεροι έπρεπε να φροντίζουν για την ευσυνείδητη και ακριβή εκτέλεση αυτών των Εντολών.
Επειδή η Αληθινή θρησκεία είναι η θρησκεία της έμπρακτης Αγάπης προς τον πλησίον, γι’ αυτό οι Χριστιανοί έδιναν μεγάλη σημασία στην παροχή βοήθειας προς τους έχοντας ανάγκη. Ο πρεσβύτερος ήταν σε συνεχή επαφή με τις οικογένειες της Κοινότητάς του και συζητούσε μαζί τους για όλα όσα τους στενοχωρούσαν είτε πνευματικά είτε υλικά. Ήταν ο πιστότερος φίλος όλων. Όλοι τον εμπιστεύονταν απεριόριστα, επειδή οι Άγγελοι του Θεού τον είχαν υποδείξει σαν τον κατάλληλο να μοιράζεται μαζί τους χαρά και λύπη και να τους παρέχει πάντοτε ό,τι ήταν γι’ αυτούς καλύτερο, είτε σε συμβουλή είτε σε έργο. Αυτός καθόριζε πού ήταν αναγκαία η βοήθεια, επισκεπτόταν τους αρρώστους και τους εγκαταλελειμμένους, τις χήρες και τα ορφανά και φρόντιζε να λαμβάνουν βοήθεια από τις άλλες Χριστιανικές οικογένειες. Οι πρώτοι Χριστιανοί έφερναν στις συγκεντρώσεις τους πάρα πολλά υλικά δώρα όλων των ειδών και τα έδιναν στον πρεσβύτερο για να τα μοιράσει στους έχοντες ανάγκη. Επειδή ο πρεσβύτερος είχε και το χάρισμα να θεραπεύει και βοηθούσε έτσι πολύ τους αρρώστους, ήταν φυσικό με την εργασία του να κερδίζει τελείως ανθρώπινα την αγάπη και την εκτίμηση των συνανθρώπων του. Τους νουθετούσε, τους παρηγορούσε και τους ενεθάρρυνε, προσευχόμενος μαζί τους. Ήταν για όλους ένας πνευματικός πατέρας και ένας αληθινός ποιμένας.
Οι πρώτες Χριστιανικές Κοινότητες ήταν σε συνοικίες. Ένας ορισμένος αριθμός οικογενειών, που γειτόνευαν, έφτιαχναν μια Κοινότητα. Δεν έπρεπε να είναι μεγάλη, διότι αλλιώς δεν χωρούσαν στον περιορισμένο χώρο ενός ιδιωτικού σπιτιού. Έτσι στις μεγαλύτερες πόλεις ο αριθμός τους ήταν πολύ μεγάλος. Η κάθε Κοινότητα είχε τον δικό της πρεσβύτερο. Συνέβαινε συχνά η μια Κοινότητα να έχει μόνο καλοστεκούμενες οικογένειες ενώ η άλλη οικογένειες που χρειάζονταν υλική βοήθεια. Και ακριβώς επειδή οι καλοστεκούμενες οικογένειες με τις επίγειες περιουσίες τους ήθελαν να κάνουν το καλό, αλλά δεν έβρισκαν ευκαιρία στη δική τους Κοινότητα, αναγκάστηκαν οι Χριστιανοί να κάνουν το εξής: βρήκαν έναν τρόπο επαφής ανάμεσα στις Κοινότητες, ώστε κάποιος να έρχεται σε επικοινωνία με όλους τους πρεσβυτέρους του τόπου ή της πόλης. Αυτός προσδιόριζε τον αριθμό εκείνων που είχαν ανάγκη βοήθειας, καθώς και τα είδη της βοήθειας που ήταν διαθέσιμα. Έτσι μπορούσε να προωθεί τα δώρα και τη βοήθεια. Διότι οι πρεσβύτεροι κατέγραφαν τόσο τον αριθμό εκείνων που είχαν ανάγκη, όσο και τα διατιθέμενα υλικά αγαθά της Κοινότητάς τους.
Εκείνος λοιπόν που φρόντιζε το μοίρασμα της κάθε είδους βοήθειας σε ολόκληρη την περιοχή, στις διάφορες Κοινότητες, λεγόταν ‘’επίσκοπος’’. Αυτό σήμαινε ότι επισκοπούσε, έλεγχε και φρόντιζε. Δεν είχε να κάνει με τα μέλη της κάθε Κοινότητας. Καθήκον του ήταν να συναντιέται με τους πρεσβύτερους της περιοχής, να συζητά μαζί τους τη συνεργασία στον τομέα της χριστιανικής αλληλεγγύης, να τη διοργανώνει και να τους μοιράζει τα αγαθά για την παραπέρα διανομή. Στις συζητήσεις των πρεσβυτέρων με τον επίσκοπο εξυπακούεται βέβαια ότι πραγματεύονταν και άλλα σημαντικά θέματα που αφορούσαν την πνευματική πρόοδο των μελών. (Συνεχίζεται)

Η σημασία του ευχελαίου

2008-03-23T00:39:00.000-07:00

Ο Χριστός, οι Απόστολοι, καθώς και οι πρώτοι Χριστιανοί γνώριζαν μόνο μία λατρεία, τη λατρεία του Θεού. Δεν λάτρευαν τα Πνεύματα του Θεού. Και αυτοί είχαν τότε ανθρώπους που κατά την άποψή τους είχαν πεθάνει σαν μεγάλοι ‘’άγιοι’’. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, για τον οποίο λέει ο Χριστός: ‘’ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου βαπτιστού’’ (Ματθ. 11,11 και Λουκ. 7,28). Ο Στέφανος, που πέθανε σαν μάρτυρας, ο Απόστολος Ιάκωβος, μόνο για να σου ονομάσω μερικούς που πέθαναν τη βιβλική εποχή. Αλλά ποτέ δεν σκέφτηκαν οι Απόστολοι να τους αναφέρουν σαν αγίους, πόσο μάλλον να τους δώσουν και λειτουργική λατρεία, όπως το κάνετε εσείς σήμερα. Η Παναγία, επίσης, δεν αναφέρεται από τους Αποστόλους. Όλη η λατρεία των αγίων είναι μια ανθρώπινη επινόηση που ήρθε πολύ αργότερα. Ο Παύλος αντιτίθεται σ’ αυτούς που τιμούν τους ‘’αγγέλους’’. Με αγγέλους εννοεί όλα τα Πνεύματα γύρω από τον Θεό, δηλαδή το ίδιο που εσείς ονομάζετε ‘’αγίους’’ (Κολοσ. 2,18). Όλα τα Πνεύματα που δημιουργήθηκαν από τον Θεό, ό,τι έχουν, δεν το έχουν αφ’ εαυτών και δεν μπορούν να δώσουν τα ίδια τίποτα στους ανθρώπους. Όλα προέρχονται από τον Θεό. Και γι’ αυτό μόνο στον Θεό ανήκει η τιμή και η δόξα. Γι’ αυτό το λόγο τα Καλά Πνεύματα, που σας εκδηλώνονται, αρνούνται κάθε φορά την ευγνωμοσύνη σας. Κάθε φορά που θέλησες να τα ευχαριστήσεις, έλαβες την απάντηση: ‘’Ευχαρίστησε τον Θεό’’.
Ένα μυστήριο ακόμα είναι αυτό που λέτε ευχέλαιο. Και στους πρώτους Χριστιανούς υπήρχε άλειμμα των αρρώστων με λάδι. Αλλά είχε μία εντελώς άλλη σημασία από αυτή που δίνετε εσείς σήμερα στο ευχέλαιο. Στην Καθολική Εκκλησία βάζετε στον άρρωστο λίγο λάδι μόνο σε βαριές αρρώστιες, όταν κινδυνεύει κάποιος να πεθάνει και επιδιώκετε με το ευχέλαιο κυρίως την άφεση των αμαρτιών του αρρώστου. Η καλυτέρευση της υγείας του αρρώστου έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Οι πρώτοι Χριστιανοί όμως μεταχειρίζονταν το λάδι στους αρρώστους για την καλυτέρευση της σωματικής τους υγείας, σαν θεραπευτικό μέσο. Η αποτελεσματικότητά του εξαρτιόταν από τον ίδιο τον άρρωστο – κατά πόσο απέβαλε τα κρίματα από την καρδιά του.
Στην επιστολή του ο Απόστολος Ιάκωβος αναφέρει: ‘’ασθενεί τις εν υμίν; Προσκαλεσάσθω τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας, και προσευξάσθωσαν επ’ αυτόν αλείψαντες αυτόν ελαίω εν τω ονόματι του Κυρίου˙ και η ευχή της πίστεως σώσει τον κάμνοντα, και εγερεί αυτόν ο Κύριος˙ καν αμαρτίας ή πεποιηκώς, αφεθήσεται αυτώ. Εξομολογείσθε αλλήλοις τα παραπτώματα, και εύχεσθε υπέρ αλλήλων, όπως ιαθήτε˙ πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη’’ (5,14-16). Οι λεγόμενοι ‘’πρεσβύτεροι’’ ήταν χαρισματικοί άνδρες. Είχαν θεραπευτικές δυνάμεις και η επίσκεψη των αρρώστων ήταν ένα από τα σημαντικότερα καθήκοντά τους. Αλείφοντας τον άρρωστο με λάδι και προσευχόμενοι, περνούσαν τις θεραπευτικές τους δυνάμεις στον εξασθενημένο από την αρρώστια άνθρωπο. Με την προσευχή ο άνθρωπος έρχεται σε εσωτερική επικοινωνία με τον Θεό, Πηγή κάθε θεραπευτικής δύναμης. Και όσο πιο έντονη είναι αυτή η επικοινωνία, τόσο πιο μεγάλη και η ενέργεια που πηγάζει, εμποτίζοντας τον άρρωστο. Τώρα λοιπόν γνωρίζεις, ότι μερικές αρρώστιες είναι συνέπεια της έλλειψης αγάπης προς τον πλησίον. Γι’ αυτό επαναλάμβανε ο Χριστός στους θεραπευθέντες πάλι και πάλι: ‘’μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρόν τι σοι γένηται’’ (Ιωάν. 5,14). Έπρεπε πρώτα να απομακρυνθεί η αμαρτία που ήταν η αιτία της αρρώστιας. Και αυτό συνέβαινε με το να ομολογεί ο άρρωστος τα παραπτώματά του εναντίον των συνανθρώπων του, ακριβώς σ’ εκείνους, εναντίον των οποίων είχε ενεργήσει. Όταν ήταν δυνατόν, τους καλούσε στο δωμάτιό του, όπου βρισκόταν και συμφιλιώνονταν. Γι’ αυτό και γράφει ο Απόστολος το: ‘’εξομολογείσθε αλλήλοις τα παραπτώματα… όπως ιαθήτε’’ (Ιακώβου 5,16). Δεν έπρεπε να εξομολογούνται σε οποιονδήποτε, ούτε σε έναν ιερέα, αλλά σ’ εκείνον εναντίον του οποίου είχαν ενεργήσει. Όταν γινόταν η συμφιλίωση με τον αδικημένο, τότε συγχωρούσε και ο Θεός στον άρρωστο τις αμαρτίες του και η αρρώστιά του έσβηνε με τις θεραπευτικές δυνάμεις των πρεσβυτέρων που του μεταδίδονταν με την προσευχή και το άλειμμα του λαδιού στο άρρωστο κορμί.
Ο Απόστολος περιγράφει με αυτά τα λόγια την πιο υπέροχη θεραπεία που μπορεί να δεχτεί ποτέ ένας άνθρωπος. Ήταν μια θεραπεία ψυχής και σώματος του ασθενούντος. Και τι κάνατε εσείς σήμερα από αυτή τη θεραπεία με το άλειμμα του λαδιού; Όπως το διδάσκετε, το ευχέλαιο πρέπει να είναι ευλογημένο από έναν επίσκοπο. Και μόνον ένας ιερέας που έχει χειροτονηθεί από έναν επίσκοπο μπορεί να δώσει το ευχέλαιο και μόνον όταν λέει συγχρόνως μια προκαθορισμένη προσευχή. Και νομίζετε ότι αυτό το είδος του ευχελαίου φέρνει άφεση αμαρτιών στον άρρωστο; Δίνετε αυτό το ευχέλαιο και σε αρρώστους που είναι αναίσθητοι, ή βρίσκονται σε κώμα, πιστεύοντας ότι και σ’ αυτή την κατάσταση τους συγχωρούνται οι αμαρτίες. Και όμως η ανθρώπινη λογική σας έπρεπε να σας το πει ότι ένα τέτοιο ευχέλαιο δεν επιδρά καθόλου στην ψυχική κατάσταση του αναίσθητου αρρώστου. Και στους πρώτους Χριστιανούς δεν ήταν το λάδι που συγχωρούσε αμαρτίες, αλλά αφού είχαν συγχωρεθεί οι αμαρτίες που εμπόδιζαν τη θεραπεία, μπορούσε να ενεργήσει θεραπευτικά το λάδι. Επειδή τις περισσότερες φορές όταν δίνετε το ευχέλαιο λείπουν όλες οι προϋποθέσεις που ενεργούσαν στις πρώτες Χριστιανικές κοινότητες, γι’ αυτό το ‘’ευχέλαιό’’ σας δεν είναι τις περισσότερες φορές παρά μια εντελώς επιφανειακή τελετουργία, δίχως απολύτως κανένα αποτέλεσμα.
Η χειροτονία των ιερέων επίσης δεν υπήρχε στους πρώτους Χριστιανούς. Οι λεγόμενοι ‘’πρεσβύτεροι’’ της πρώτης Εκκλησίας δεν ήταν οι γηραιότεροι της κοινότητας, αλλά οι πιο ώριμοι εσωτερικά για το θέμα του Θεού. Γι’ αυτούς ισχύουν τα λόγια: ‘’γήρας γαρ τίμιον ου το πολυχρόνιον ουδέ αριθμώ ετών μεμέτρηται˙ πολιά δε εστι φρόνησις ανθρώποις και ηλικία γήρως βίος ακηλίδωτος’’ (Σοφ. Σολομ. 4,8-9). Γι’ αυτόν το λόγο οι πρεσβύτεροι της πρώτης Χριστιανικής Εκκλησίας δεν εκλέγονταν από ανθρώπους για την αποστολή τους, επειδή οι άνθρωποι δεν μπορούν να κρίνουν την εσωτερική αξιοπρέπεια των συνανθρώπων τους. Τους υποδείκνυαν τα Πνεύματα του Θεού που εκδηλώνονταν στις Λειτουργικές Συγκεντρώσεις των Χριστιανών. Τα μέλη της Χριστιανικής κοινότητας τους αναγνώριζαν στη συνέχεια εορταστικά με χειροτονία, ότι αυτοί ήταν 'οι εν υπηρεσία' κατ’ Εντολήν του Θεού. Ποια ήταν η υπηρεσία τους; Είχαν μεγαλύτερη εξουσιοδότηση από τους άλλους Χριστιανούς; Μήπως είχαν πνευματικά πληρεξούσια ώστε να εξαρτώνται οι άλλοι Χριστιανοί από αυτούς σε ό,τι αφορούσε τη σχέση τους με τον Θεό ως προς τη Σωτηρία; - Τίποτα τέτοιο. Δεν γνώριζαν τότε κανένα ιερατείο όπως το έχετε σήμερα εσείς. Δεν γνώριζαν τότε ιερείς με ιδιαίτερη πνευματική εξουσία. Δεν υπήρχαν ιερείς για τα λεγόμενα ‘’μυστήρια’’, για την άφεση των αμαρτιών, ή για τις άλλες πνευματικές χάρες. Δεν υπήρχαν επίσκοποι που να χειροτονούν ιερείς, δίνοντάς τους πνευματική εξουσία. Η υπηρεσία ενός ‘’πρεσβυτέρου’’ βρισκόταν σε έναν τελείως διαφορετικό τομέα. (Συνεχίζεται)

Όπως ο άσωτος υιός

2008-03-22T01:30:00.000-07:00

Η εσωτερική στροφή του αμαρτωλού προς τον Θεό, η εσωτερική μεταμέλεια, καθώς και τα έργα της Αγάπης είναι τα μέτρα που μεταχειρίζεται ο Θεός συγχωρώντας και δίνοντας χάρη. Όποιος γυρίζει προς τον Θεό μετανοώντας, δέχεται άφεση αμαρτιών. Και αν κοπιάσει και κάνει έργα Αγάπης, συγχωρώντας τους συνανθρώπους του και βοηθώντας τους κατά δύναμη, τότε θα του αφαιρεθούν και οι ποινές που του άξιζαν για τις αμαρτίες του. Γι’ αυτό λέει ο Χριστός για τη Μαρία Μαγδαληνή ‘’αφέωνται αι αμαρτίαι αυτής αι πολλαί, ότι ηγάπησε πολύ˙ ώ δε ολίγον αφίεται, ολίγον αγαπά’’ (Λουκ. 7,47). Εδώ είναι φανερό ότι μιλάει όχι για τον έρωτα, αλλά για την αγάπη του Θεού και του πλησίον. Όποιος αγαπά πολύ τους συνανθρώπους του θα του αφαιρεθούν από το δρόμο του πολλές δοκιμασίες που του άξιζαν. Από τη μια μεριά της ζυγαριάς είναι οι δοκιμασίες και από την άλλη τα καλά έργα της αγάπης προς τον πλησίον. Σε όποιον λοιπόν χαρίζονται λίγες δοκιμασίες, σημαίνει ότι έχει λίγες πράξεις αγάπης να δείξει πίσω του. Η Μαρία η Μαγδαληνή είχε αμαρτήσει πολύ. Αλλά ήταν πάντα έτοιμη να βοηθήσει, όταν επρόκειτο για ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Έτσι αφού εγκατέλειψε την αμαρτωλή ζωή της, δέχτηκε μια πολύ μεγάλη χάρη. Ο Χριστός μιλάει όμως και για μια αμαρτία που δεν σηκώνει άφεση μήτε σε τούτη μήτε στην επόμενη ζωή. Η ποινή γι’ αυτήν την αμαρτία πρέπει να αποτιθεί ολόκληρη, ‘’έως ού αποδώς τον έσχατον κοδράντην’’ (Ματθ. 5,26). Ο Χριστός αναφέρει αυτή την αμαρτία με τα εξής λόγια: ‘’πάσα αμαρτία και βλασφημία αφεθήσεται τοις ανθρώποις˙ και ος εάν είπη λόγον κατά του υιού του ανθρώπου, αφεθήσεται αυτώ˙ ος δ’ αν είπη κατά του Πνεύματος του Αγίου, ουκ αφεθήσεται αυτώ ούτε εν τω νυν αιώνι ούτε εν τω μέλλοντι’’ (Ματθ. 12,31-32).
Όποιος γνωρίσει την επίδραση του Πνεύματος του Θεού, όποιου η ψυχή ακτινοβολήσει από την Αλήθεια που του φέρνουν τα Πνεύματα του Θεού με τη δύναμη του Θεού – και όποιος, παρ’ όλα αυτά, λαμβάνοντας υπόψη τους γήινους παράγοντες, αρνηθεί την Αλήθεια, αυτός αμαρτάνει ενάντια στο Πνεύμα, και η ποινή αυτής της αμαρτίας δε γνωρίζει χάρη. Ο λόγος που δεν δίνεται χάρη γι’ αυτή την αμαρτία, βρίσκεται στο είδος της. Διότι όταν οι μεγαλύτερες αποδείξεις της Αλήθειας που μπορούν να δώσουν τα Πνεύματα του Θεού, δεν κατορθώνουν να παρακινήσουν έναν άνθρωπο να δεχτεί την Αλήθεια, και όμως βαθιά μέσα του γνωρίζει και νιώθει ότι πρόκειται για την Αλήθεια – ποιος άλλος τρόπος υπάρχει για να πεισθεί και να δεχτεί την Αλήθεια; Εδώ μένει μόνο ένας δρόμος: εκτίοντας όλη την ποινή για τη βαριά του αμαρτία πρέπει πρώτα να ωριμάσει, να μαλακώσει εσωτερικά. Πρέπει να φτωχύνει και να πεινάσει, όπως ο άσωτος υιός. Μόνο τότε θα ετοιμαστεί να δεχτεί την Αλήθεια που θα του ξαναπροτείνει ο Θεός.
Το Ιουδαϊκό ιερατείο, οι Φαρισαίοι και οι Γραμματείς τέλεσαν αυτή την αμαρτία εναντίον του Πνεύματος. Άκουσαν τη διδασκαλία του Χριστού και έβλεπαν καθημερινά με τα ίδια τους τα μάτια την απόδειξη της διδασκαλίας Του, που με την επενέργεια των Πνευμάτων του Θεού θεράπευε αρρώστους, ξυπνούσε νεκρούς και έκανε τόσα άλλα θαύματα. Δεν μπορούσαν να τους δοθούν μεγαλύτερες αποδείξεις της Αλήθειας. Αντίθετα, βλασφήμησαν τα Πνεύματα του Θεού ονομάζοντάς τα ‘’δαίμονες’’, ‘’ούτος ουκ εκβάλλει τα δαιμόνια ειμή εν τω Βεελζεβούλ, άρχοντι των δαιμονίων’’ (Ματθ. 12,24). Έτσι θα διέπραττες και συ την ίδια αμαρτία εναντίον του Πνεύματος, αν αρνιόσουν τις καταπληκτικές αποδείξεις που έλαβες από τον Καλό Κόσμο των Πνευμάτων και την Αλήθεια που σου χάρισαν, από φόβο των ανθρώπων ή κάτι άλλο παρόμοιο. Για όλες τις άλλες αμαρτίες ο Θεός κάνει πολύ πιο μεγάλη χρήση της χάρης απ’ ό,τι το αξίζουν οι άνθρωποι, αρκεί να έχουν την καλή θέληση και να προσπαθούν να γυρίσουν προς το Καλό. Όλοι οι άνθρωποι και όλα τα αμαρτωλά πνεύματα εξαρτώνται απ’ αυτή τη χάρη. Διότι κανένας άνθρωπος δεν είναι χωρίς αμαρτία και κανένας δεν περνάει αλέκιαστος από αυτή τη ζωή στο Υπερπέραν. Γι’ αυτό και δεν υπάρχουν άνθρωποι ‘’άγιοι’’ με την έννοια που τους δίνει η Εκκλησία.
Η Εκκλησία με τη λέξη ‘’άγιος’’ εννοεί κάτι το τελείως διαφορετικό απ’ ότι εννοούσαν οι πρώτοι Χριστιανοί. Οι Απόστολοι μεταχειρίζονταν πολύ συχνά στις Επιστολές τους τον όρο αυτό. Εννοούσαν τον καθένα που δέχεται τη διδασκαλία του Χριστού σαν θεία Αλήθεια, και που προσπαθεί να διοργανώσει τη ζωή του ανάλογα με αυτή τη διδασκαλία. Γι’ αυτό αναφέρονται στα μέλη της Χριστιανικής Κοινότητας με τον όρο οι ‘’άγιοι’’. Μ’ αυτό, δεν εκφράζουν ότι οι πρώτοι Χριστιανοί δεν είχαν αμαρτίες. Αντίθετα σε κάθε τους σχεδόν επιστολή τούς νουθετούν και τους διορθώνουν για τις καθημερινές τους αμαρτίες και τις ανθρώπινες πλάνες τους. Γνωρίζουν ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι αναμάρτητος. ‘’Εάν είπωμεν ότι αμαρτίαν ουκ έχομεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ουκ έστιν εν ημίν’’ (Επιστ. Ιωάν. Α΄1, 8).
Οι Εκκλησίες έχουν άλλη. Ισχυρίζονται ότι αυτοί που τιμούν σαν ‘’αγίους’’, ή δεν είχαν καμία αμαρτία σ’ όλη τους τη ζωή, ή ότι από την ημέρα που προσηλυτίστηκαν μετανιώνοντας, δεν έκαναν πια άλλη αμαρτία. Διδάσκει ότι αυτοί οι ‘’άγιοι’’ αμέσως μετά τον επίγειο θάνατό τους αντίκρισαν τον Θεό και ότι ο Θεός επιβεβαίωσε την αγιοσύνη τους με θαύματα. Επίσης επιφυλάσσει το δικαίωμα για τον εαυτό της να μπορεί να προσδιορίσει αλάθητα αν κάποιος πρέπει να τιμηθεί ως ‘’άγιος’’. Μόνον ο Θεός ανακηρύσσει Αγίους, αλλιώς κανένας. Μόνον ο Θεός γνωρίζει την καρδιά του ανθρώπου. Για κανέναν δεν μπορείτε να πείτε αν είναι αντάξιος της Αγάπης του Θεού ή όχι. Είναι μια ακατονόμαστη ανθρώπινη υπεροψία να θέλετε να προσδιορίσετε αλάθητα αν ετούτος ή εκείνος ο άνθρωπος βρίσκεται με τον Θεό ή όχι. Διότι δίπλα στην αληθινή αγιοσύνη υπάρχει και μια ψευδευλάβεια που πολύ συχνά δεν ξεχωρίζουν μεταξύ τους. Επίσης σε ό,τι αφορά τα θαύματα, να ξέρετε ότι και ο κακός κόσμος των πνευμάτων κάνει θαύματα και πλανά ακόμα και τους πιστούς στον Θεό. Οι Αιγύπτιοι ιερείς την εποχή του Μωυσή και ο Σίμων από τη Σαμάρεια για τον οποίον έλεγαν ‘’ούτός εστιν η δύναμις του Θεού η μεγάλη’’ (Πράξεις 8,9-10), έκαναν περισσότερα θαύματα από οποιονδήποτε άγιο. Κι όμως σ’ αυτούς επενεργούσε το κακό, αν και με τη μάσκα του καλού. Ο Θεός δεν ενδιαφέρεται να σας γνωστοποιήσει με θαύματα ποιος είναι άγιος. Διότι δεν θέλει τιμή και λατρεία των αγίων, δεν θέλει τιμές και λατρείες λειψάνων, δεν θέλει προσκυνήματα σε τάφους αγίων ή σε άλλους άγιους τόπους. Διότι αυτά είναι μια ευγενής ειδωλολατρεία. Γιατί ήθελε ο σατανάς το λείψανο του Μωυσή; Για να το δώσει στον Ισραηλινό λαό να το λατρέψουν όπως λατρεύετε και σεις τα λείψανα των αγίων σας. Και γιατί πάλεψε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ να του πάρει το λείψανο του Μωυσή; ‘’Ο δε Μιχαήλ ο Αρχάγγελος ότε τω διαβόλω διακρινόμενος διελέγετο περί του Μωυσέως σώματος...’’ (Επιστ. Ιούδα 9). Για τον ίδιο λόγο για τον οποίο και σεις σήμερα δεν θα έπρεπε να έχετε ούτε αγίους, ούτε λείψανα αγίων, ούτε προσκυνήματα. Ο Ισραηλινός λαός θα έχανε ένα μεγάλο μέρος της λατρείας και τιμής που όφειλε στον Θεό και θα έχτιζε με το λείψανο του Μωυσή μια λατρεία παρόμοια με αυτήν που έχετε εσείς γύρω από τα λείψανα των αγίων σας σήμερα. Ακόμα και όταν λέτε ότι στους αγίους σας τιμάτε τον Ίδιο τον Θεό, αυτό δεν είναι παρά μια πρόφαση. Στην πραγματικότητα ο χριστιανός εμπιστεύεται τους αγίους, τις εικόνες τους, τα αγάλματά τους, τα λείψανά τους, ενώ αυτή η εμπιστοσύνη θα έπρεπε να αποτείνεται μονάχα προς τον Θεό. Αν είχατε έτσι δίκιο, θα είχε αφήσει ο Θεός στους Ισραηλίτες το λείψανο του Μωυσή. Οι πρώτοι χριστιανικοί αιώνες δεν γνώριζαν τιμή και λατρεία λειψάνων των αγίων, ούτε και της Παναγίας, που όπως γνωρίζεις και ο ίδιος από την Εκκλησία σου, δέχεται περισσότερες τιμές και από τον Ίδιο το Θεό. Το ‘’Χαίρε Μαρία’’ λέγεται πολύ περισσότερο από το ‘’Πάτερ ημών’’. (Συνεχίζεται)

Αγάπη και Δικαιοσύνη

2008-03-21T01:13:00.000-07:00

Για να εδραιώσετε το καθήκον υπακοής σε ανθρώπινες αρχές, βασίζεστε στα λόγια του Παύλου στο 13ο κεφάλαιο της Επιστολής του προς Ρωμαίους. Αλλά δεν έχετε καταλάβει την έννοια και τα μεταφράζετε στις γλώσσες σας λάθος. Διότι ο Παύλος δεν αναφέρεται εδώ καθόλου στις ανθρώπινες αρχές, αλλά στις πνευματικές, που έχει δώσει ο Θεός στον καθένα. Σε κάθε άνθρωπο έχουν δοθεί Πνεύματα του Θεού για να τον κατευθύνουν και να τον καθοδηγούν. Αυτά τα Πνεύματα του Θεού έχουν την Εντολή να σας προφυλάσσουν, να σας διδάσκουν και να σας προτρέπουν να κάνετε το καλό. Και τώρα τα λόγια του Παύλου: ‘’Πάσα ψυχή εξουσίαις υπερεχούσαις υποτασσέσθω. Ου γαρ εστιν εξουσία ει μη υπό Θεού. Αι δε ούσαι εξουσίαι υπό του Θεού τεταγμέναι εισίν. Ώστε ο αντιτασσόμενος τη εξουσία τη του Θεού διαταγή ανθέστηκεν˙ οι δε ανθεστηκότες εαυτοίς κρίμα λήψονται. Οι γαρ άρχοντες (αυτών των εξουσιών του Θεού) ουκ εισί φόβος των αγαθών έργων, αλλά των κακών-έργων ποιούντων-. Θέλεις δε μη φοβείσθαι την εξουσίαν; Το αγαθόν ποίει, και έξεις έπαινον εξ αυτής˙ Θεού γαρ διάκονος εστί σοι εις το αγαθόν (σε εξυπηρετεί από μέρους του Θεού βοηθώντας σε να κάνεις ο καλό). Εάν δε το κακόν ποιής, φοβού˙ ου γαρ εική (δίχως λόγο) την μάχαιραν φορεί˙ Θεού γαρ διάκονός εστιν εις οργήν, έκδικος τω το κακόν πράσσοντι. Διο ανάγκη υποτάσσεσθαι ου μόνον δια την οργήν αλλά και δια την συνείδησιν. Δια τούτο γαρ και φόρους τελείτε (εννοεί τις προσωπικές θυσίες που κάνει ο καθένας κυρίως λόγω αγάπης)˙ λειτουργοί γαρ Θεού εισιν εις αυτό τούτο προσκαρτερούντες. Απόδοτε ουν πάσι τας οφειλάς, τω τον φόρον τον φόρον, τω το τέλος το τέλος, τω τον φόβον τον φόβον, τω την τιμήν την τιμήν (δώστε σε όλες αυτές τις πνευματικές εξουσίες ό,τι οφείλετε: όταν σας ζητούν μια θυσία, κάντε την, όταν σας ζητούν την εκτέλεση ενός έργου, κάντε το, όταν σας ζητούν να φοβηθείτε ή να σεβασθείτε κάτι, κάντε το). Μηδενί μηδέν οφείλετε ει μη το αγαπάν αλλήλους (εκπληρώνετε όλες σας τις οφειλές όταν αγαπάτε ο ένας τον άλλον). Ο γαρ αγαπών τον έτερον νόμον πεπλήρωκε’’ (Ρωμ. 13,1-8).
Πώς είναι δυνατόν να ερμηνεύετε αυτά τα λόγια σαν να αναφέρονται στις κοσμικές σας ανθρώπινες εξουσίες; Όταν ερμηνεύοντας το παραπάνω κείμενο αρπάζεστε από τη λέξη ‘’φόρους’’ και συμπεραίνετε ότι πρόκειται για επίγειες αρχές, τις οποίες πρέπει να πληρώνετε, ξεχνάτε ότι υπάρχουν και πνευματικοί φόροι που οφείλετε στον Θεό; Είναι οι ‘’καρποί του Πνεύματος’’ (Εφεσ. 5,9 και Γαλάτ. 5,22). Όπως η ετήσια παραγωγή ενός δέντρου βρίσκεται στους καρπούς του, έτσι κι εσείς πρέπει να παραδώσετε στον Θεό τους καρπούς που ωριμάζουν μέσα σας με την ακατάπαυστη εργασία των Πνευμάτων που σας έχουν δοθεί. Βλέπεις – όλα τα ιδανικά τελειότητας της Καθολικής Εκκλησίας είναι στην πραγματικότητα μεγάλες πλάνες, λάθη. Και η εκούσια φτώχεια των μοναχικών ταγμάτων, και η αγνότητα με τη μορφή της αγαμίας, και η τυφλή υπακοή στις εκκλησιαστικές αρχές. Ο πρώτος Χριστιανισμός δεν είχε ιδέα γι’ αυτά τα πράγματα. Σε σχέση με το δόγμα τής μέχρι τώρα Εκκλησίας σου για τη μετάνοια και τη συγχώρηση πρέπει να σου αναφέρω και ένα άλλο πολύ παράξενο δόγμα της. Είναι το δόγμα της ποινής εξιλασμού. Ανήκει στη διδασκαλία της άφεσης των αμαρτιών. Όταν μια Εκκλησία δικαιούται να συγχωρεί αμαρτίες τότε γιατί να μην έχει το δικαίωμα να δίνει και τιμωρίες; Έτσι, απαιτεί το δικαίωμα να δίνει χάρη. Επειδή όμως μόνο ο Θεός μπορεί να συγχωρήσει αμαρτίες, γι’ αυτό και μόνον ο Θεός μπορεί να δώσει χάρη. Ιδιαίτερα παράξενη είναι και η εξήγηση που δίνει ή Εκκλησία, για το δικαίωμά της να δίνει χάρη. Μιλάει για ένα ‘’εκκλησιαστικό ταμείο’’ ένα είδος θησαυρού γεμάτου με τις επιπλέον καλές πράξεις του Χριστού και των αγίων που αξίζουν ανταμοιβή. Από κει παίρνει τώρα, δίνοντας την ποινή εξιλασμού για να ισορροπήσει το έλλειμμα ανταμοιβής σε έναν μετανοούντα αμαρτωλό, ώστε να τον ελευθερώσει εν μέρει ή και εντελώς από την τιμωρία (του Θεού) για τις αμαρτίες του.
Αυτή η διδασκαλία για την άφεση είναι παράλογη για πολλούς λόγους.
Πρώτον: κανένα πλάσμα δεν μπορεί να κάνει περισσότερα απ’ ό,τι οφείλει στον Θεό, μήτε Πνεύμα μήτε άνθρωπος. Δεύτερον: Ο καθένας πρέπει να επιφέρει μόνος του τη σωτηρία του. Κανένας δεν μπορεί να περάσει μέρος από την ανταμοιβή του σε έναν άλλον. Ό,τι δεν είναι επιτρεπτό σύμφωνα με τους δικούς σας νόμους περί δικαίου, ισχύει εξίσου για τη Δικαιοσύνη του Θεού. Όπως οι δικοί σας δικαστές δεν ελαφρύνουν ποτέ την ποινή εκείνου που παραβίασε το νόμο επειδή οι άλλοι τον ακολουθούν πιστά, έτσι και ένας αμαρτωλός δεν έχει χάρη επειδή οι άλλοι, κρατούν τις Εντολές του Θεού. Αλλιώς πού θα ήταν η Δικαιοσύνη; (Συνεχίζεται)

Ιερωσύνη και γάμος

2008-03-20T01:48:00.000-07:00

Μπορείτε να συμπεράνετε από τις επιστολές του Παύλου στον Τιμόθεο και στον Τίτο, πώς άλλαξε ο Παύλος τις απόψεις του περί αγαμίας, μετά που τον δίδαξε και τον διόρθωσε ο Διδάσκαλός του. Αυτός, που έγραφε άλλοτε στους Κορίνθιους ότι θα επιθυμούσε να ήταν όλοι ανύπαντροι σαν και τον ίδιο, τώρα δεν θέλει κανέναν ανύπαντρο και καμία ανύπαντρη σε υπεύθυνη θέση στην κοινότητα. Μετά από την επιστολή στους Κορίνθιους θα περίμενε κανείς ότι θα προτιμούσε ακριβώς τους άγαμους για την υπηρεσία της κοινότητας. Όμως όχι – όλοι πρέπει να είναι έγγαμοι, τους λέει. ‘’Δει ουν τον επίσκοπον ανεπίληπτον είναι, μιας γυναικός άνδρα… του ιδίου οίκου καλώς προϊστάμενον, τέκνα έχοντα εν υποταγή μετά πάσης σεμνότητος˙ ει δε τις του ιδίου οίκου προστήναι ουκ οίδε, πώς εκκλησίας Θεού επιμελήσεται;’’ και ‘’Διάκονοι έστωσαν μιας γυναικός άνδρες, τέκνων καλώς προϊστάμενοι και των ιδίων οίκων’’ (Τιμόθ. Α΄ 3,2-12). Και στον Τίτο γράφει: ‘’και καταστήσεις κατά πόλιν πρεσβυτέρους, ως εγώ σοι διεταξάμην, ει τις εστιν ανέγκλητος, μιας γυναικός ανήρ, τέκνα έχων πιστά… δει γαρ τον επίσκοπον ανέγκλητον είναι ως Θεού οικονόμον…’’ (Τίτον 1,5-7). Ενώ δε έγραφε στους Κορίνθιους να μένουν οι χήρες ανύπαντρες (Α΄ 7,8), στον Τιμόθεο γράφει: ‘’βούλομαι ουν νεωτέρας (χήρας) γαμείν, τεκνογονείν, οικοδεσποτείν’’ (Τιμόθ. Α΄ 5,14).
Όταν ο Παύλος τονίζει ‘’μιας γυναικός άνδρα’’, αυτό δεν σημαίνει ότι ο άντρας δεν κάνει να ξαναπαντρευτεί. Διότι όταν συμβουλεύει τις χήρες να ξαναπαντρεύονται όπως το γράφει στην επιστολή του προς τον Τιμόθεο, τότε πρέπει να συμπεράνετε ότι το ίδιο δικαίωμα δίνει και στους χήρους. Η έκφραση ‘’μιας γυναικός άνδρα’’ είχε την εξής αιτία: μερικοί από τους εθνικούς που πέρασαν στον Χριστιανισμό είχαν εκτός από τη γυναίκα τους και παλλακίδες. Και αυτό ήταν γνωστό. Ο Παύλος δεν ήθελε τέτοιους ανθρώπους στην υπηρεσία της Κοινότητας, για να μη δημιουργούνται σχόλια και συζητήσεις. Ήθελε μόνο παντρεμένους που είχαν καλή φήμη τόσο ανάμεσα στους Χριστιανούς, όσο και ανάμεσα στους εθνικούς. Το γράφει δε ξεκάθαρα στον Τιμόθεο: ‘’δει δε αυτόν και μαρτυρίαν καλή έχειν από των έξωθεν (της εκκλησίας), ίνα μη εις ονειδισμόν εμπέση και παγίδα του διαβόλου’’ (Τιμόθ. Α΄ 3,7). Για μια ολόκληρη χιλιετηρίδα, ο γάμος που ζητούσε ο Παύλος από τους επίσκοπους του και τους συνεργάτες του, επιτρεπόταν και στους καθολικούς ιερείς. Δεν ήταν μια ανώτερη άποψη της θρησκείας που παρακίνησε τον Πάπα να επιβάλει την αγαμία στους ιερωμένους. Ήταν μια καθαρά κοσμική άποψη, που προκάλεσε αργότερα αυτό τον κανονισμό˙ η ενίσχυση της εξουσίας του Πάπα. Διότι ένα ιερατείο ελεύθερο από κάθε οικογενειακό δεσμό είναι ένα πολύ πιο ευκολομεταχείριστο όργανο στο χέρι της Εκκλησίας, παρά ένας ιερέας που βρίσκει ηθική και οικονομική ενίσχυση στη γυναίκα του και στα παιδιά του. Επιπλέον υπήρχε η πιθανότητα ο άγαμος ιερέας να άφηνε την περιουσία του στην Εκκλησία.
Οι κίνδυνοι της αγαμίας που παρακίνησαν τον Παύλο να αρνείται τους ανύπαντρους συνεργάτες στην υπηρεσία της θρησκείας, είναι σε όλες τις εποχές οι ίδιοι. Δεν ήταν μεγαλύτεροι τότε απ’ ό,τι σήμερα. Η πρόφαση της μεγαλύτερης αγνότητας και αφοσίωσης στα του Θεού, μιας άγαμης ιεροσύνης, αποδείχθηκε πάντοτε απατηλή. Ό,τι ισχύει για τον όρκο της τέλειας φτώχειας και της αγνότητας δια μέσου της αγαμίας, ισχύει εξίσου παρόμοια και για τον όρκο της απόλυτης υπακοής σε ανωτέρους... ανθρώπους. Και αυτό είναι αντίθετο με το θέλημα του Θεού, και αυτό είναι εύρημα της ανθρώπινης δίψας για εξουσία. Ο Θεός χάρισε στο κάθε πνεύμα το ανώτατο αγαθό: την ελευθερία της βούλησης. Αυτή την ελευθερία της προσωπικής απόφασης σε καθετί που κάνει η κάθε ψυχή και σε καθετί που δεν κάνει, αυτή την ελευθερία δεν την περιορίζει ο Θεός ποτέ. Όταν αυτή περιορίζεται από την πλευρά των ανθρώπων, αυτό δεν ανταποκρίνεται στο Θέλημά Του. Διότι ο κάθε άνθρωπος είναι για ό,τι κάνει κάθε στιγμή της ζωής του προσωπικά υπεύθυνος. Κανένας δεν μπορεί να του αφαιρέσει την ευθύνη. Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί στον Θεό ότι υπόταξε τη θέλησή του και την προσωπική ευθύνη των πράξεών του στη θέληση ενός άλλου. Γι’ αυτό και μόλις ένας άνθρωπος φτάσει στην ωριμότητα της λογικής σκέψης, δεν πρέπει ποτέ να υποτάξει τη θέλησή του, υπακούοντας τυφλά στη θέληση ενός άλλου ανθρώπου, είτε πρόκειται για μια κοσμική είτε για μια εκκλησιαστική αρχή. Υπακοή πρέπει να έχει κανείς μόνον απέναντι στον Θεό. Όταν γράφεται στη Βίβλο ‘’Ιδού ακοή υπέρ θυσίαν’’ (Σαμουήλ Α΄ 15,22), αυτά τα λόγια αναφέρονται αυστηρά μόνο στην υπακοή προς τον Θεό και ποτέ στην υπακοή απέναντι στους ανθρώπους. Οι αρχές, ιδίως οι εκκλησιαστικές αναφέρονται ιδιαίτερα σ’ αυτά τα λόγια της Γραφής για να πετύχουν τυφλή υπακοή από τους ‘’υποτελείς’’ τους. Επίσης επινοήθηκε η λανθασμένη διδασκαλία ότι η τυφλή υπακοή προς έναν ανώτερο της εκκλησίας, ελευθερώνει τον υπακούοντα από κάθε προσωπική ευθύνη των πράξεων που εκτελεί υπακούοντας, αρκεί να μην κάνει καμία αμαρτία. Αυτό όμως είναι μεγάλο λάθος. Διότι ο άνθρωπος δεν ευθύνεται προσωπικά μόνο για το κακό που κάνει αλλά εξίσου και για το καλό που δεν κάνει. Ναι, η παράλειψη του καλού μπορεί συχνά να είναι μια πολύ μεγαλύτερη αμαρτία από μια αμαρτωλή πράξη. Όταν η εκκλησιαστική αρχή διατάξει έναν υποτακτικό της να κλέψει, αυτός δεν επιτρέπεται να υπακούσει, σύμφωνα με τη διδασκαλία σας. Όταν του απαγορεύσει όμως π.χ. να βοηθήσει έναν συνάνθρωπό του, που θα μπορούσε να το κάνει, τότε θα πρέπει να υπακούσει και να μην βοηθήσει. Και όμως, πιθανόν, στα μάτια του Θεού να είναι αυτή η στέρηση της βοήθειας μια πολύ μεγαλύτερη αμαρτία απ’ ό,τι θα ήταν η κλεψιά. Ο πιστός στην εκκλησιαστική αρχή δεν θα μπορούσε να επικαλεσθεί τη διαταγή και την υπακοή του, που τον εμπόδισαν να δώσει τη βοήθεια που μέσα του ένιωθε ότι έπρεπε να δώσει. Πρέπει κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες να ακούει τη συνείδησή του. Ποτέ η συνείδηση ενός άλλου δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη συνείδηση του ίδιου του ανθρώπου. Σε κάθε άνθρωπο ο Θεός δίνει ένα ιδιαίτερο προσωπικό καθήκον. Πρέπει να το εκπληρώσει δίχως να επιτρέψει σε ανθρώπινες διαταγές και κανονισμούς να τον εμποδίσουν. Από αυτό έπεται ότι κανένας δεν πρέπει να υποτάξει τη θέλησή του στη θέληση ενός άλλου με έναν όρκο υπακοής. Ο όρκος υπακοής που δίνουν οι ιερείς σας και οι μοναχοί σας είναι ενάντιος στη Θέληση του Θεού.
Και απέναντι στην κοσμική εξουσία (πολιτική, στρατιωτική κ.α.) ένας όρκος είναι δυνατός μόνον σε ό,τι αφορά κοσμικούς νόμους που δεν αντιτίθενται στους Νόμους του Θεού. (Συνεχίζεται)

Η παραβολή του πλούσιου νεανία

2008-03-19T01:31:00.000-07:00

Αναφέρεστε στα λόγια του Χριστού προς τον νεαρό πλούσιο για να αποδείξετε ότι η εκούσια φτώχεια ανήκει στην τελειότητα. Αλλά ερμηνεύετε τελείως λανθασμένα αυτά τα λόγια. Διότι όταν ο Χριστός είπε: ‘’ει θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε πώλησόν σου τα υπάρχοντα και δος φτωχοίς, και έξεις θησαυρόν εν ουρανώ και δεύρο ακολούθει μοι’’ (Ματθ. 19,21), τα απηύθυνε μόνο στο συγκεκριμένο νεαρό. Επειδή υπεραγαπούσε τα χρήματά του και τα χτήματά του. Αυτό του είχε γίνει παγίδα και τον εμπόδιζε να μπει στη Βασιλεία του Θεού. Όταν δε ο νεαρός, ακούγοντας αυτά τα λόγια, γύρισε την πλάτη κι έφυγε, είπε ο Χριστός στους μαθητές Του: ‘’πώς δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εις την βασιλείαν του Θεού εισελεύσονται’’ (Μάρκ. 10,23 και Λουκ. 18,18-24) εννοώντας ‘’πόσο δύσκολο είναι για τους ανθρώπους που βασίζονται στα χρήματα’’. Με την έννοια αυτή, μόνον αυτοί που αγαπούν τα χρήματα, που αγαπούν τον μαμωνά και εξαρτώνται από αυτόν, είναι εκείνοι που ομοιάζουν με τον πλούσιο νεανία. Ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, ο Ιώβ, ο Δαυίδ ήταν όλοι πολύ πλούσιοι σε υλικά αγαθά. Αλλά τα πλούτη τους δεν τους ήταν εμπόδιο στο δρόμο προς τον Θεό. Σ’ αυτούς δεν θα έλεγε ποτέ ο Χριστός να τα πουλήσουν όλα για να γίνουν τέλειοι. Διαφορετικά όμως ήταν με τον πλούσιο νεανία. Εξαρτιόταν από τα χρήματά του και αυτό τον εμπόδιζε να ακούσει το κάλεσμα του Θεού. Προτίμησε να στερηθεί τη Βασιλεία του Θεού παρά να στερηθεί την περιουσία του.
Σε όλους τους ανθρώπους υπάρχουν εμπόδια όταν πρόκειται να πλησιάσουν τον Θεό. Αυτά τα εμπόδια ποικίλλουν μεταξύ τους όπως ποικίλλουν και οι άνθρωποι. Ο καθένας πρέπει να παραμερίσει το εμπόδιο που του κλείνει το δρόμο. Αυτό εννοεί ο Χριστός με τα λόγια: ‘’και εάν ο οφθαλμός σου σκανδαλίζη σε, έκβαλε αυτόν’’ (Μάρκ. 9,47 και Ματθ. 5,29). Αν κάτι στη ζωή σου σε εμποδίζει να εκπληρώσεις το Θέλημα του Θεού, αποχωρίσου το, ακόμη και αν σου είναι τόσο πολύτιμο όσο το ίδιο σου το μάτι. Στον πλούσιο νεανίσκο το εμπόδιο ήταν ο πλούτος του. Γι’ αυτό έπρεπε να τον αποχωριστεί, πουλώντας τα όλα και μοιράζοντάς τα στους φτωχούς. Αν όμως ο πλούτος δεν εμποδίζει κάποιον στο δρόμο του προς τον Θεό, τότε δεν υπάρχει λόγος να στερηθεί την περιουσία του. Και αν έπρεπε όλοι να πουλήσουν την περιουσία τους για να τελειοποιηθούν, τότε κανείς δεν θα έπρεπε να αγοράζει υλικά αγαθά. Τότε πρώτες-πρώτες οι εκκλησίες και τα μοναστήρια δεν θα έπρεπε να έχουν περιουσία. Και ο Χριστός πριν να εμφανιστεί δημόσια δεν ήταν φτωχός. Είχε παραπάνω από ένα ιδιόκτητα σπίτια που τα είχε αποκτήσει εργαζόμενος σκληρά. Τα πούλησε πριν αρχίσει να διδάσκει και έδωσε τα χρήματα σε φίλους του, στους οποίους κατοικούσε όσο δίδασκε δημόσια. Έτσι αν και δεν είχε πια, όσο δίδασκε, καμία περιουσία, δεν χρειάστηκε να ζητιανέψει.
Και τώρα επιστρέφω πάλι στο θέμα της αγαμίας των κληρικών. Η τέλεια αγνότητα με τη μορφή της αγαμίας ισχύει για την Εκκλησία σου σαν ιδανικό της τελειότητας. Τέλεια αγνότητα πρέπει και μπορεί να την εξασκήσει ο καθένας. Αλλά δεν έχει τίποτα να κάνει με την αγαμία. Διότι ο γάμος δεν είναι κάτι μη αγνό. Άνθρωποι παντρεμένοι μπορεί να είναι πολύ αγνοί, ενώ άλλοι ανύπαντροι πολύ ασελγείς, ακόμη κι αν είναι ιερείς ή καλόγεροι. Η αληθινή αγνότητα βρίσκεται απλά και μόνο στο μέτρο, στην εγκράτεια σε ό,τι έχει σχέση με τον φυσικό νόμο της σεξουαλικής ζωής. Όπως εγκράτεια στην τροφή και στο ποτό δεν σημαίνει να καταπιέζεις βίαια την πείνα και την δίψα, αλλά να τρως και να πίνεις με μέτρο, μέσα στα όρια του επιτρεπτού – έτσι και στη σεξουαλική ζωή. Το ένστικτο της αναπαραγωγής είναι ένας φυσικός νόμος που τοποθέτησε ο Δημιουργός μέσα σε όλα τα δημιουργήματα. Και ό,τι έφτιαξε ο Θεός είναι Καλό και δεν πρέπει να το καταπιέζουν οι άνθρωποι βίαια, αλλά να το μεταχειρίζονται μέσα στα όρια που του όρισε ο Θεός. Ο νόμος της αναπαραγωγής ισχύει για κάθε άνθρωπο. Η δημιουργία οικογένειας είναι ένα καθήκον που έδωσε ο Θεός και κανείς δεν μπορεί να το αποφύγει ατιμώρητα. Η επίγεια τεκνοποίηση είναι ο δρόμος μέσω του οποίου πνεύματα που έχουν ξεφύγει από τον Θεό μπορούν να ανέβουν τα διάφορα φυσικά επίπεδα βελτίωσης και να τελειοποιηθούν. Είναι θέλημα της Σοφίας του Θεού, τα πεπτωκότα πνεύματα που κατόρθωσαν ν’ ανέβουν μέχρι ένα ορισμένο επίγειο επίπεδο να βοηθούν με την τεκνοποίηση τα αδέλφια τους που βρίσκονται χαμηλότερα ώστε ν’ ανέβουν κι αυτά. Όταν πέσουν αδέλφια μαζί σε ένα λάκκο, τότε όποιος βγει πρώτος απλώνει το χέρι του να βοηθήσει και τους άλλους να βγουν. Πρόκειται για ένα καθήκον μεταξύ αδελφών.
Πρέπει να βλέπετε τον νόμο της σεξουαλικής ζωής από αυτή την πλευρά της Σοφίας και Ευσπλαχνίας του Θεού. Ο Θεός έφτιαξε επίτηδες το ένστικτο της αναπαραγωγής τόσο δυνατό, επειδή είναι ένα βασικό μέρος του Σχεδίου Σωτηρίας Του, και τα πλάσματά Του δεν πρέπει να μπορούν να ξεφεύγουν εύκολα από το καθήκον τους, της συνεργασίας στην εκπλήρωση αυτού του Σχεδίου Σωτηρίας. Είναι λοιπόν σαφές ότι πρόκειται για ένα καθήκον και μόνο πολύ σοβαροί λόγοι μπορούν να ελευθερώσουν έναν άνθρωπο από την εκπλήρωσή του. Γι’ αυτό και ο όρκος αγαμίας είναι πολύ βαρύ πταίσμα ενάντια στο Θέλημα του Θεού. Ούτε οι καθολικοί ιερείς ούτε οι μοναχοί έχουν λόγο μπροστά στον Θεό για να παραμένουν άγαμοι. Γνωρίζω ότι δικαιολογείτε την αγαμία αναφερόμενοι στο έβδομο κεφάλαιο της Α' Επιστολής προς Κορινθίους. Ο Παύλος αναφέρει διάφορους λόγους, γιατί είναι καλύτερο να παραμένει κανείς ανύπαντρος. Συμβουλεύει να παντρεύεται μόνον όποιος φοβάται ότι η αγαμία θα του γίνει επικίνδυνη.
Αυτή η γνώμη του Αποστόλου είναι λανθασμένη. Δεν είχε καμία εντολή από τον Χριστό να διακηρύξει τέτοια διδασκαλία. Και ο Παύλος το γνώριζε αυτό. Διαβάζοντας το έβδομο κεφάλαιο της Α' Επιστολής προς Κορινθίους θα παρατηρήσεις κάτι που δεν το βρίσκεις πουθενά αλλού στις επιστολές αυτού του Αποστόλου: τονίζει πάλι και πάλι ότι πρόκειται για τη δική του γνώμη και μόνο, που την κάνει γνωστή στους Κορινθίους, αναφερόμενος στην αγαμία και ότι δεν μιλά κατ’ εντολήν του Χριστού. Γι’ αυτό και επαναλαμβάνει το ‘’λέγω’’. ‘’Λέγω δε τοις αγάμοις και ταις χήραις…’’ ενώ ‘’τοις δε γεγαμηκόσι παραγγέλω, ουκ εγώ, αλλ’ ο Κύριος…’’ και ‘’τοις δε λοιποίς εγώ λέγω, ουχ ο Κύριος’’ και πάλι ‘’περί δε των παρθένων επιταγήν Κυρίου ουκ έχω, γνώμην δε δίδωμι…’’. Και στο τέλος του κεφαλαίου επαναλαμβάνει ‘’κατά την εμήν γνώμην’’ (7, 8/10/12/25). Ήταν λανθασμένη η γνώμη του αν και παρακάτω προσθέτει: ‘’δοκώ δε καγώ Πνεύμα Θεού έχειν’’ (7, 40).
Ο ίδιος ο Παύλος ήταν ανύπαντρος. Ο ίδιος πίστευε ότι τα μακρινά του ταξίδια στις περιοχές που δίδασκε, ήταν αρκετός λόγος για να παραμείνει άγαμος. Αν είχε οικογένεια δεν θα μπορούσε να ταξιδεύει έτσι. Δεν θα μπορούσε να πάρει τη γυναίκα του και τα παιδιά του μαζί, ούτε και να τους εγκαταλείπει για μήνες και χρόνια. Σ’ αυτό το σημείο η δική του αγαμία τον έκανε μονόπλευρο και φανατικό. Όπου υπάρχουν άνθρωποι υπάρχουν πάντα και ανθρώπινα λάθη. Και για τους Αποστόλους πρέπει να το δεχτείτε αυτό. Ο Παύλος όμως διδάχθηκε στη συνέχεια εκ μέρους του Χριστού πάνω στη λανθασμένη του άποψη, που αφορούσε την αγαμία. Χρειάστηκε να διορθώσει όλες τις επιστολές που είχε στείλει στις Χριστιανικές Κοινότητες. Σου μίλησα ήδη το πρώτο βράδυ για την επιστολή εκείνη με την οποία διόρθωνε και άλλα σημεία προηγούμενων επιστολών του, που είχαν γίνει αιτία παρεξηγήσεων. Σου είπα ότι αυτή η επιστολή καταστράφηκε αργότερα εσκεμμένα, διότι οι ερμηνείες και οι διορθώσεις που περιείχε δεν άρεσαν στη μετέπειτα Εκκλησία και δεν ταίριαζαν στη διδασκαλία της. (Συνέχεια)

Αλήθειες και ψέμματα

2008-03-18T02:36:00.000-07:00

Στις χριστιανικές Εκκλησίες παίζουν μεγάλο ρόλο και οι λεγόμενοι κανόνες εξαγνισμού. Η θρησκεία καθορίζει νηστείες, ορισμένες μέρες απαγορεύει ορισμένες τροφές, θεωρεί τον ασκητισμό απαραίτητο για την τελειοποίηση, προτρέπει τους ανθρώπους να πηγαίνουν σε τόπους προσκυνημάτων και απαιτεί από τους ιερείς και τους μοναχούς την άγαμη ζωή, θεωρώντας ότι ανήκει σε ένα ανώτερο επίπεδο. Όλα αυτά τα πράγματα δεν έχουν τίποτα να κάνουν με την αληθινή μεταμέλεια και την εσωτερική τελειοποίηση του ανθρώπου. Ο Χριστός ποτέ δεν νήστεψε με τη θέλησή του, μήτε έκανε ασκητική ζωή. Όταν νήστεψε στην έρημο, ήταν από ανάγκη, δεν μπορούσε να το αποφύγει. Γιατί δεν υπήρχε τίποτα φαγώσιμο εκεί. Γι’ αυτό και δεν βρίσκετε μήτε στη διδασκαλία του Χριστού, μήτε στις Επιστολές των Αποστόλων καμία λέξη που να προτρέπει τους ανθρώπους να αποφεύγουν ορισμένες τροφές ή να κάνουν ασκητική ζωή. Αντίθετα, αυτά τα πράγματα θεωρούνται χωρίς καμιά αξία. Έτσι γράφει ο Παύλος στους Κορινθίους (Α' 8,8): ‘’βρώμα δε ημάς ου παρίστησιν τω Θεώ˙ ούτε γαρ εάν φάγωμεν περισσεύομεν, ούτε εάν μη φάγωμεν υστερούμεθα’’, (βρώμα=τροφή σημ. συγγρ). Και στους Κολοσσαείς γράφει (2,20-23): ‘’ει ουν απεθάνετε συν τω Χριστώ από των στοιχείων του κόσμου, τι ως ζώντες εν κόσμω δογματίζεσθε, μη άψη μηδέ γεύση μηδέ θίγης – α εστιν πάντα εις φθοράν τη αποχρήσει, κατά τα εντάλματα και διδασκαλίας των ανθρώπων; άτινά εστιν λόγον μεν έχοντα σοφίας εν εθελοθρησκία και ταπεινοφροσύνη και αφειδία σώματος, ουκ εν τιμή τινι προς πλησμονήν της σαρκός’’. Όλοι οι εξωτερικοί επιφανειακοί κανόνες που φορτώνονται στους ανθρώπους απ’ τις χριστιανικές Εκκλησίες, δεν προέρχονται από τον Χριστό, αλλά όπως το γράφει ο Παύλος στον Τιμόθεο, από ανθρώπους που έχουν ξεφύγει από την ορθή πίστη: ‘’Το δε Πνεύμα ρητώς λέγει ότι εν υστέροις καιροίς αποστήσονταί τινες της πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις και διδασκαλίαις δαιμονίων, εν υποκρίσει ψευδολόγων, κεκαυστηριασμένων την ιδίαν συνείδησιν, κωλυόντων γαμείν, απέχεσθαι βρωμάτων α ο Θεός έκτισεν εις μετάληψιν μετά ευχαριστίας τοις πιστοίς και επεγνωκόσι την αλήθειαν ότι παν κτίσμα Θεού καλόν, και ουδέν απόβλητον μετά ευχαριστίας λαμβανόμενον˙ αγιάζεται γαρ δια λόγου Θεού και εντεύξεως’’ (Τιμόθ. Α΄ 4,1-4).
Και η Εκκλησία σου ανήκει σ’ εκείνες που εκτιμούν τόσο πολύ τη στέρηση τροφής σε ορισμένες μέρες. Ακόμα, απαγορεύει στους ιερείς της και στους καλογέρους το γάμο, καθορίζοντας την τάξη των μοναχών σαν την ανώτερη και την τελειότερη. Όλα αυτά όμως είναι κανόνες ανθρώπων που όπως το λέει ο Απόστολος παραπάνω, στους Κολοσσαείς, ‘’λόγον μεν έχοντα σοφίας εν εθελοθρησκία και ταπεινοφροσύνη και αφειδία σώματος’’ αλλά χωρίς καμία πνευματική αξία. Δεν έχουν καμία αξία για τη σωτηρία της ψυχής του ανθρώπου και γι’ αυτό καμία Εκκλησία δεν έχει το δικαίωμα να αναγκάζει τους πιστούς να ακολουθούν τέτοιους κανόνες και να καυτηριάζει την παράβασή τους σαν ‘’βαριά αμαρτία’’.
Βέβαια η Εκκλησία σου τονίζει όσον αφορά την εντολή της αγαμίας των ιερέων και των μοναχών, ότι κανένας δεν τους αναγκάζει. Διότι δεν αναγκάζει κανέναν να γίνει ιερέας ή να μπει σε ένα τάγμα. Φυσικά και δεν αναγκάζει κανέναν. Αλλά όταν κάποιος πιστεύει ότι αναγνωρίζει σαν αποστολή του τη διακήρυξη των Αληθειών της Σωτηρίας και γίνεται ιερέας, τότε τον αναγκάζει να παραμείνει άγαμος, ζητώντας του να διαλέξει ή να παραιτηθεί από την αποστολή του ή να παραμείνει άγαμος, πράγμα που δεν το ζητά ο Θεός αλλά το απαιτεί ο κανονισμός της Εκκλησίας. Βρίσκεται δηλαδή κάτω από τον μεγαλύτερο πνευματικό εξαναγκασμό τον οποίο μπορεί να εξασκήσει κανείς σε άνθρωπο. Και αν η Εκκλησία δεν εξαναγκάζει φανερά κανέναν να μπει σε ένα τάγμα και να παραμείνει άγαμος, παρ’ όλ’ αυτά εξασκεί μεγάλη ψυχολογική πίεση καθορίζοντας το μοναχικό βίο σαν το ιδεώδες της τελειότητας. Έτσι, οι καλύτεροι άνθρωποι το θεωρούν καθήκον τους να φτάσουν το ιδανικό της τελειότητας. Και στην προσπάθειά τους να φτάσουν την τελειότητα, εξαναγκάζονται να παραμείνουν άγαμοι. Να μη λέτε ότι ο Θεός δίνει τη δύναμη, σε όποιον νιώθει μέσα του την αποστολή του σαν ιερέας ή μοναχός, ώστε να μην παραβιάσει τον όρκο της αγαμίας. Αυτή είναι μεγάλη αυταπάτη. Ο Θεός δίνει μόνο τη δύναμη για να εκπληρώσετε κάτι που ανταποκρίνεται στη Θέλησή Του, αλλά όχι για κάτι που οι άνθρωποι διαλέγουν μόνοι τους με την επιφανειακή (εξωτερική) λεγόμενη ευλάβειά τους, ή, που φορτώνουν στους άλλους. Καλό και τέλειο είναι πάντα μονάχα ό,τι ανταποκρίνεται στη Θέληση του Θεού και που το αποφασίζουν ελεύθερα οι άνθρωποι την κάθε στιγμή. Ποτέ κάτι που συμβαίνει αναγκαστικά, υποκύπτοντας σε μια εξωτερική πίεση, δεν είναι καλό και τέλειο, ούτε και κάτι που ναι μεν αποφασίστηκε κατ’ αρχήν ελεύθερα, μετά όμως πρέπει να κρατηθεί αναγκαστικά μέχρι το τέλος της ζωής. Αφού ούτε ο Ίδιος ο Θεός δεν εξαναγκάζει ποτέ κανέναν άνθρωπο να εκπληρώσει το Θέλημά Του. Πώς μια Εκκλησία θα είχε το δικαίωμα, στο Όνομα του Θεού, να αφαιρέσει από έναν άνθρωπο την ελευθερία να αποφασίζει μόνος του, μια ελευθερία που ο Ίδιος ο Θεός δεν αγγίζει ποτέ; Το κακό κυριαρχεί πάντα με εξαναγκασμό και υποδούλωση, το Καλό πάντα με ελευθερία. Μόνο το κακό έφερε την υποδούλωση μέσα στις θρησκείες. Η δίψα απεριόριστης κυριαρχίας έφερε την καταπίεση της προσωπικής ελευθερίας πίσω από τη μάσκα της ανωτερότητας και τελειότητας στην Εκκλησία. Η άγαμος ιεροσύνη καθώς και ο μοναχικός βίος των ταγμάτων με τους όρκους φτώχειας, αγνότητας – στη μορφή της αγαμίας – και απόλυτης υπακοής στους ιεραρχικά ανωτέρους, είναι τα πιο ισχυρά εξωτερικά μέσα της καθολικής θρησκείας στη σταθεροποίηση της εκκλησιαστικής οργάνωσης. Μήτε ο Χριστός, μήτε οι Απόστολοι γνωρίζουν τίποτα για μια τέτοια ιερατική οργάνωση, όπως την έχει η Καθολική Εκκλησία. Δεν γνωρίζουν ιερατικά τάγματα. Δεν δίδαξαν τίποτα παρόμοιο ούτε και ξεκίνησαν τίποτα τέτοιο. Δεν γνωρίζουν όρκο φτώχειας ούτε αγνότητας με τη στέρηση του γάμου ούτε καν την τέλεια υπακοή σε έναν ιεραρχικά ανώτερο, σαν ιδανικά τελειοποίησης. Δεν γνωρίζουν εκούσια φτώχεια, δεν ίδρυσαν μοναχικά τάγματα, ούτε δίδαξαν την ίδρυσή τους, ώστε οι άνθρωποι που θα εισέρχονταν να διαθέτουν και τις περιουσίες τους στο τάγμα. Μήπως είναι οι μοναχοί ενός τάγματος πράγματι φτωχοί; Ή μήπως έχουν λύσει για όλη τους τη ζωή το πρόβλημα της ασιτίας; Δεν είναι κάθε μέρα το τραπέζι τους στρωμένο; Αυτό ονομάζετε φτώχεια; Αν όλοι οι άνθρωποι είχαν τόσα, δεν θα υπήρχαν πια φτωχοί. Και αν είναι η φτώχεια το ιδανικό της τελειότητας τότε γιατί τόσα μοναστήρια είναι τόσο πλούσια σε επίγεια αγαθά; Αν η φτώχεια είναι το ιδανικό του ατόμου, τότε θα έπρεπε να είναι επίσης το ιδανικό της κοινότητας. Και γιατί το ιερατείο σας δεν ασκείται το ίδιο σ’ αυτή τη φτώχεια, αφού διδάσκει την εκούσια φτώχεια για το ανώτατο της τελειότητας; Ο κήρυκας ενός ιδανικού θα έπρεπε να το πραγματοποιεί πρώτος ο ίδιος. Ή μήπως είναι φτωχό το ιερατείο όλων των Εκκλησιών; Είναι φτωχοί οι επίσκοποι; Αν όλοι οι άνθρωποι ζούσαν στη Γη τόσο καλά όπως αυτοί οι κήρυκες της φτώχειας, τότε δεν θα υπήρχε φτώχεια πια πουθενά. (Συνεχίζεται)

Η άφεση των αμαρτιών

2008-03-17T01:36:00.000-07:00

Και λέγοντας αυτά, έστρεψε τη ματιά του προς τον Χόρχε, που εκείνη μόλις την ώρα είχε αποφασίσει να διακόψει την ονειροπόληση με τις θύμησές του κλείνοντας τα παραθυρόφυλλα και να κατευθυνθεί προς το κρεβάτι του με αργά βήματα. Στο μισοσκόταδο το σώμα του διαγραφόταν σκυφτό, τα μάτια του γυάλιζαν παράξενα, σαν να είχε κλάψει. Ένα σύννεφο συγκίνησης με πλανήθηκε στον αέρα και προς στιγμή μας επηρέασε όλους. Παρόλα αυτά δεν ανταλλάξαμε κουβέντα. Μια απλή καληνύχτα, επειδή ο χρόνος μας όντως τελείωνε και έπρεπε να συνεχίσω το γράψιμο, υπακούοντας στην παράκληση του φίλου μου.

«Ο καθολικός ιερέας ισχυρίζεται ότι έχει λάβει εξουσιοδότηση από τον επίσκοπο να δίνει, ή και να μη δίνει, άφεση αμαρτιών στους πιστούς, ανάλογα με τη δική του ανθρώπινη κρίση. Αλλά πώς το ξέρει, αν ο Θεός συγχώρησε τον έναν ή τον άλλο; Ή μήπως είσαστε τόσο ανόητοι να πιστεύετε ότι ο Θεός συγχωρεί τον ένα αμαρτωλό επειδή τον συγχώρησε ένας παπάς, και ότι δεν συγχωρεί τον άλλο επειδή δεν τον συγχώρησε; Ή μήπως συμβαίνει με τον καθολικό ιερέα το ίδιο, όπως με τον Προφήτη Νάθαν και με τον Χριστό, όπου ένα Πνεύμα του Θεού έφερνε την Εντολή Του και γνώριζαν πότε να συγχωρήσουν τις αμαρτίες και πότε όχι; Σε καμία περίπτωση λοιπόν δεν μπορεί να πει: ‘’σου συγχωρούνται οι αμαρτίες’’. Το μόνο που θα μπορούσε να πει είναι: ‘’Ας σε συγχωρήσει ο Θεός’’. Αλλά για να το πει αυτό σε έναν αμαρτωλό, δεν χρειάζεται κανείς να είναι ιερέας. Ο καθένας μπορεί να εκφράσει αυτή την ευχή. Ο ιερέας όμως, όταν λέει ‘’σου συγχωρούνται οι αμαρτίες’’, δίνει μια κρίση για την οποία δεν μπορεί ποτέ να ξέρει αν ισχύει ή όχι, από την πλευρά του Θεού. Η Αλήθεια είναι η εξής: όποιος μετανοεί ειλικρινά για τις αμαρτίες του και αποτείνεται στον Θεό, ο Θεός τον συγχωρεί, αδιάφορο αν τον συγχωρεί ή όχι ένας ιερέας. Και όποιος δεν μετανοεί, δεν τον συγχωρεί ο Θεός, και ας τον συγχωρέσουν όσο θέλουν οι ιερείς. Η διδασκαλία σας για την άφεση των αμαρτιών είναι μια από τις μεγάλες ανθρώπινες πλάνες που ξεγλίστρησαν με τους αιώνες μέσα στο Χριστιανισμό.
Σου έχω μιλήσει ήδη κατά την πρώτη μας συνάντηση για το παραποιημένο σημείο στο οποίο στηρίζουν οι επίσημες Εκκλησίες την εξουσία τους να συγχωρούν αμαρτίες. Είναι το εδάφιο: ‘’αν τινων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς, αν τινων κρατήτε, κεκράτηνται’’ (Ιωάν. 20,23). Γνωρίζεις ότι με μια λέξη αλλάζει όλη η έννοια αυτού του κειμένου. Αντί ‘’τινων’’ στο αρχικό κείμενο έγραφε ‘’τινών υμών’’. Η σωστή φράση λοιπόν ήταν: ‘’αν τινών υμών αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται υμίν, αν τινών κρατήτε, κεκράτηνται’’. Σ’ αυτό το σημείο ο Χριστός επαναλαμβάνει την ίδια διδασκαλία όπως τη βρίσκουμε στο 'Πάτερ ημών', την Κυριακή Προσευχή: ‘’άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών’’. Και στο τέλος προσθέτει: ‘’Εάν γαρ αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, αφήσει και υμίν ο Πατήρ ο Ουράνιος˙ εάν δε μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο Πατήρ υμών αφήσει τα παραπτώματα υμών’’ (Ματθ. 6,14-15). Επειδή δεν υπάρχει, ούτε και μπορεί να υπάρξει μια εξουσία άφεσης αμαρτιών, γι’ αυτό και κατά τους πρώτους Χριστιανικούς αιώνες ποτέ, ούτε διδάχθηκε ούτε εξασκήθηκε. Έτσι ποτέ δεν χρειαζόταν, άλλοτε, μια εξομολόγηση μπροστά σε ιερέα. Οι πρώτοι Χριστιανοί προτρέπονταν να λένε μεταξύ τους ο ένας στον άλλο τις αμαρτίες τους, σύμφωνα με τη διδασκαλία του Χριστού, και μάλιστα τις αμαρτίες που είχαν κάνει ο ένας σε βάρος του άλλου. Έπρεπε να ομολογούν ο ένας στον άλλο τις αδικίες που είχαν κάνει κι έτσι να συμφιλιώνονται. Διότι είναι ο νόμος και ο πιο σύντομος δρόμος για τη συμφιλίωση. Αν κάποιος σε προσβάλει και έρθει και ομολογήσει ότι είχε άδικο, τότε ευχαρίστως του απλώνεις το χέρι και συμφιλιώνεσαι μαζί του. Και αυτό μας προτρέπει και ο Ίδιος ο Χριστός να κάνουμε, όταν μας λέει: ‘’Εάν ουν προσφέρης το δώρον σου επί το θυσιαστήριον κακεί μνησθής ότι ο αδελφός σου έχει τι κατά σου, άφες εκεί το δώρον σου έμπροσθεν του θυσιαστηρίου, και ύπαγε πρώτον διαλλάγηθι τω αδελφώ σου, και τότε ελθών πρόσφερε το δώρον σου’’ (Ματθ. 5,23-24). Αν ήταν απαραίτητη η εξομολόγηση για την άφεση των αμαρτιών, τότε ούτε ο Χριστός ούτε οι Απόστολοι θα το είχαν παραλείψει να το αναφέρουν ξανά και πάλι. Θα ήταν το κυριότερο σε όλη τη Χριστιανική διδασκαλία, διότι δίχως άφεση αμαρτιών κανένας δεν μπορεί να εισέλθει στη Βασιλεία των Ουρανών. Αλλά μήτε ο Χριστός μήτε οι Απόστολοι γνωρίζουν την εξομολόγηση μπροστά σε έναν ιερέα, ούτε τη συγχώρεση από μέρους του. Η εξομολόγηση και η συγχώρεση του ιερέα είναι ανθρώπινες επινοήσεις και ανθρώπινοι νόμοι, που όχι μόνο δεν διευκολύνουν το δρόμο των ανθρώπων προς τον Θεό, αλλά και τον δυσκολεύουν σημαντικά δίνοντάς τους ψεύτικη σιγουριά. Γιατί ο άνθρωπος που εξομολογείται και λαμβάνει άφεση αμαρτιών, πέφτει θύμα αυταπάτης. (Συνεχίζεται)

Η Αλήθεια ελευθερώνει

2008-03-16T01:36:00.000-07:00

Η Καθολική Εκκλησία, περισσότερο από τις άλλες εκκλησίες, απαιτεί σαν απαραίτητη προϋπόθεση για μια τέτοια στροφή και για μια συμφιλίωση με τον Θεό την ομολογία όλων των σοβαρών αμαρτιών σε έναν ιερέα. Σύμφωνα με ό,τι διδάσκουν, μόνον αυτός έχει το δικαίωμα, ή μάλλον την εξουσία να συγχωρεί τις αμαρτίες στη θέση του Θεού. Δίχως τη συγχώρεση του ιερέα δεν υπάρχει άφεση αμαρτιών. Έτσι δένει γερά τους πιστούς στο ιερατείο και στην όλη οργάνωση της εκκλησίας. Μ’ αυτό το πνευματικό μέσο εξουσίας εξουσιάζει απόλυτα τις ψυχές των ανθρώπων. Κανείς δεν μπορεί να συγχωρήσει αμαρτίες, εκτός από τον Θεό ‘’τίς δύναται αφιέναι αμαρτίας ει μη είς ο Θεός’’ (Μάρκ. 2,7 και Λουκ. 5,21). Είχαν δίκιο οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι μ’ αυτά τα λόγια. Κανένας άνθρωπος και κανένας ιερέας δεν μπορεί να δώσει άφεση αμαρτιών. Ο Θεός όμως μπορεί να δώσει σε έναν άνθρωπο, που είναι Εργαλείο του Θεού, Εντολή να πει σε έναν αμαρτωλό ότι ο Θεός τον συγχώρησε. Μια τέτοια Εντολή έδωσε ο Θεός στον Προφήτη Νάθαν, στέλνοντάς τον στον Δυίδ να του πει ότι τον συγχώρησε για τη μοιχεία και το φόνο που είχε διαπράξει(Σαμουήλ Β΄ 12,25).
Έτσι και ο Χριστός κάθε φορά που ανακοίνωσε άφεση αμαρτιών, είχε λάβει μια ιδιαίτερη Εντολή του Θεού. Δεν ήταν ο ίδιος ο Χριστός που συγχωρούσε, ούτε Εκείνος το αποφάσιζε. Το έλεγε μόνο σ’ εκείνους που του είχε υποδείξει με τα Πνεύματά Του ο Πατέρας, ότι ήταν αντάξιοι της συγχώρησης. Αυτό το επιβεβαιώνει ο Ίδιος ο Χριστός στους αντιπάλους Του λέγοντας ρητά: ‘’ου δύναμαι εγώ ποιείν απ’ εμαυτού ουδέν. Καθώς ακούω κρίνω, και η κρίσις η εμή δικαία εστίν˙ ότι ου ζητώ το θέλημα το εμόν, αλλά το θέλημα του πέμψαντός με Πατρός’’ (Ιωάν. 5,30)».

Τα λόγια που μόλις είχα ακούσει ήταν σημαντικότατα. Σήκωσα το κεφάλι από τα γραφτά μου και παρατηρούσα το φιλο μου. Εκείνος το είδε, σταμάτησε την ανάγνωση και με κοίταξε ερευνητικά. Καταλάβαινα πως το πρόσωπό μου θα είχε απαίσια όψη. Όντως, ήμουν σε ένταση, σκυθρωπός από σκέψεις που έρχονταν με ταχύτητα αστραπής και μου κατέκλυζαν το νου. Συνάμα ντρεπόμουνα και στενοχωριόμουνα. Για όσα, όλα τα χρόνια της ζωής μου θεωρούσα και πίστευα σαν σωστά. Όλα όσα άκουγα και μάθαινα τώρα, τα περνούσα από κρισάρα, τα ανέλυα και έβλεπα πόσο ταίριαζαν με τα γραμμένα στη Βίβλο. Μόνο τώρα, καθώς τη διάβαζα για πολλοστή φορά, άρχισα να συνειδητοποιώ σε τι αναφερότανε. Αν δεν βρισκόταν ο Γιόχαν στο δρόμο μου, πόσα χρόνια άραγε θα έπρεπε να περάσουν για να βγω από το σκοτάδι; Μέχρι χθες ήμουν τυφλός και, τολμώ να πω, αχάριστος και αγνώμων, γιατί δεν είχα ιδέα για το μεγάλο Έργο Σωτηρίας του Χριστού. Δηλαδή το ήξερα τυπικά, παραδοσιακά. Πίστευα στο Χριστό επειδή πίστευε ο πάππος μου, ο πατέρας μου, η νόνα μου, η μητέρα μου. Δεν είχα πιστέψει με δική μου επιλογή. Και επιπλέον, μόλις λίγες εβδομάδες πριν έμαθα πως ανήκα κι εγώ στα πνεύματα που κάποτε είχαν γυρίσει την πλάτη τους στο Θεό! Κι’ όμως, Εκείνος έψαξε στην καρδιά μου, είδε πως δεν ήμουνα κακός, μάλλον πλανημένος ήμουνα, και μου έστειλε Γνώση. Για να γνωρίσω και να πεισθώ. Και στο τέλος ν’ αλλάξω.
"Η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει δεν επαναλάμβανε ο Ιησούς; Και από τη μια χαίρομαι, από την άλλη όμως θλίβομαι βαθύτατα, είμαι σκασμένος. Για το χαμένο χρόνο, Γιόχαν".
"Τόμας, ησύχασε παιδί μου. Πολλές στενοχώριες πέρασα στη ζωή μου, κι εγώ. Μα τις περισσότερες τις πέρασα για πράγματα που δε συνέβησαν ποτέ!», μου είπε. «Θέλω να πω ότι κάποτε στενοχωριόμουν προκαταβολικά για κείνα που νόμιζα ότι θα μου συμβούν στο μέλλον. Ενώ στην πραγματικότητα, όταν το μέλλον γινόταν παρόν, οι δυσκολίες διαλύονταν σαν την ομίχλη της αυγής. Μου τις έπαιρνε ο Κύριος. Πολύ αργά κατάλαβα ότι δεν είναι σοφό να ‘’προεξοφλώ’’ στενοχώριες. Έτσι κι’ εσύ τώρα, παιδί μου, πέτα ό,τι σου θλίβει την καρδιά. Το σημαντικό είναι ότι τώρα είσαι από τους εκλεκτούς, εκείνους που όχι μόνο γνώρισαν την Αλήθεια, αλλά και πίστεψαν σ’ αυτήν. Και αυτό το τονίζει ο Ιησούς με τα λόγια του Ευαγγελίου ‘’πολλοί είναι οι κεκλημένοι, ολίγοι δε οι εκλεκτοί’’. Όλοι μας έχουμε υπάρξει ‘’άπιστοι’’ πριν από τη Φώτιση. ‘’Άκουσα’’, λέει ο Αυγουστίνος, μιλώντας για την περίοδο πριν από τη μεταστροφή του, ‘’τη Φωνή από ψηλά να κραυγάζει προς εμένα: Είμαι η Τροφή του ώριμου. Μεγάλωσε, και μετά θα τραφείς με Εμένα’’. Αυτό σημαίνει ότι μια ψυχή – μέσα από δοκιμασίες – πρέπει πρώτα να ωριμάσει για να δεχτεί την αποκάλυψη. Όταν είμαστε υγιείς αισθανόμαστε όλοι πολύ πραγματικοί, σταθεροί και διαρκείς˙ κι αυτή είναι από όλες τις ψευδαισθήσεις η πιο γελοία και η πιο ολοφάνερα χρήσιμη, από την άποψη της αποδοτικότητας και της διατήρησης του ανθρώπινου γένους. Εσύ είσαι από τους τυχερούς, που δεν χρειάστηκε να παιδευτούν με βάσανα και αρρώστιες, ώστε να εξαναγκαστούν να στρέψουν το βλέμμα τους στο Θεό. Επομένως μη θρηνείς για τον χαμένο χρόνο, αλλά να χαίρεσαι μάλλον που ‘’συνάντησες’’ τον Θεό σε τόσο νεαρή ηλικία. Άλλοι τον γνωρίζουν στα βαθιά γεράματα, αλλά κι αυτοί συγκαταλέγονται στους τυχερούς, εφόσον δεν πήγε χαμένος, τελικά, ο χρόνος που τους δόθηκε σε αυτή την ενσάρκωση. Ξέρεις πόσοι θα διαβάσουν το βιβλίο ‘’μου’’, όπου μέσα δεν γράφω θεωρίες του μυαλού μου, και όμως δεν θα πιστέψουν λέξη; Θα υπάρξουν όμως και οι λίγοι, να, κάποιοι σαν και σένα, που θα δεχτούν την πνευματική τροφή που περιέχεται στις σελίδες του. Γι’ αυτούς και μόνο αξίζουν όλοι οι διωγμοί που πέρασα και θα περάσω. Όμως επίτρεψέ μου να συνεχίσω για λίγο ακόμα. Δεν έχουμε άλλο χρόνο στη διάθεσή μας, το ταξίδι μας τελειώνει», έκανε γλυκά. (Συνεχίζεται)

Κατ' οίκον λειτουργία

2008-03-15T02:53:00.000-07:00

Η Λειτουργία είναι μια επέκταση των προσευχών του Κυριακού Δείπνου της πρώτης χριστιανικής εποχής. Όμως, με την πάροδο των αιώνων τα έχασε όλα όσα είχε σαν ‘’από κοινού γεύμα εις ανάμνησιν του Κυρίου’’. Έτσι η λεγόμενη Λειτουργία σας δεν περιλαμβάνει τίποτα το σημαντικό, εκτός από μια σειρά προσευχών που ο καθένας σας μπορεί εξίσου καλά να πει μόνος του στο καμαράκι του. Δεν χρειάζεται γι’ αυτή τη δουλειά κανένας ιερέας.
Δώστε πάλι στο λαό τα Κυριακά Δείπνα της αποστολικής εποχής. Διότι είναι άγια και αναζωογονούν και πρέπει να τα γιορτάζετε πολύ συχνά. Ιδιαίτερα ταιριάζουν τα βράδια, πριν από τις μεγάλες σας γιορτές. Αλλά και σε άλλες μέρες που έχουν σημασία για σας, μπορείτε να συναντιόσαστε σε μια τέτοια ‘’εορτή του Κυρίου’’. Μπορείτε να το κάνετε χωρίς ξένη βοήθεια, στις οικογένειές σας. Δεν χρειάζεστε γι’ αυτό ιερείς ούτε άλλους διακόνους, ούτε εκκλησίες. Θα βρεθεί κάποιος, σε κάθε κύκλο πιστών, που θα μπορεί να κρατήσει με ευσέβεια το Κυριακό Δείπνο.
Επειδή αυτό το θέμα έχει μεγάλη σημασία, θα ήθελα να σου περιγράψω σύντομα την όλη διαδικασία αυτής της γιορτής.
Για ψωμί να πάρετε καλύτερα άζυμο. Γεμίστε ένα ποτήρι με μαύρο ή άσπρο κρασί. Και τα δυο θα τα βάλετε πάνω σ’ ένα τραπέζι με λευκό τραπεζομάντηλο. Σκεπάστε το ποτήρι με το κρασί μέχρι να το μεταχειριστείτε για να μη λερωθεί. Μπορείτε να σκεπάσετε και το ψωμί για τον ίδιο λόγο με ένα άσπρο πετσετάκι. Επίσης μπορείτε να τοποθετήσετε πάνω στο τραπέζι έναν απλό Σταυρό, δίχως Εσταυρωμένο, όπως το έκαναν οι πρώτοι Χριστιανοί. Πίσω από τον Σταυρό βάλτε Εφτά Κεριά και μάλιστα κατά τρόπο που το μεσαίο κερί να βρίσκεται ακριβώς πίσω από το Σταυρό. Αφού μαζευτείτε την ώρα που έχετε καθορίσει, αρχίστε με ένα τραγούδι, ψαλμό ή ύμνο που να ταιριάζει με την περίσταση. Μετά, αυτός που διευθύνει τη γιορτή θα πει μια προσευχή με δικά του λόγια και θα διαβάσει έναν ψαλμό ή κάτι άλλο παρόμοιο που να ταιριάζει. Μπορεί να διαλέξει και περισσότερους ψαλμούς, τους κατάλληλους για την ώρα στίχους. Μετά, μπορεί να διαβάσει ένα ανάλογο κομμάτι από την Αγία Γραφή. Αν μπορεί κάποιος από τους παρόντες να κάνει μια σύντομη ομιλία, τόσο το καλύτερο. Στη συνέχεια ας συγκεντρωθούν οι παρευρισκόμενοι λίγα λεπτά ο καθένας με τον εαυτό του και ας συλλογιστούν τις αμαρτίες και τα λάθη τους, ζητώντας με αληθινή μεταμέλεια συγγνώμη από τον Θεό. Μετά ο επικεφαλής ή και όλοι μαζί θα διαβάσετε τον Ψαλμό 130 ‘’Εκ βαθέων εκέκραξά σοι, Κύριε’’. Αφού τελειώστε αυτόν τον ψαλμό μετανοίας, ο επικεφαλής μπορεί να έρθει στο τραπέζι και να προσευχηθεί με δικά του λόγια ζητώντας από τον Θεό να ευλογήσει το ψωμί και το κρασί ώστε η βρώση του να ωφελήσει τους παρόντες. Στη συνέχεια μπορεί να τεμαχίσει το ψωμί δίνοντας στον καθένα ένα κομμάτι λέγοντας: ‘’Πάρτε και φάτε, αυτή είναι η συμβολική εικόνα του σώματος του Σωτήρα και Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, που πέθανε στο Σταυρό για να μας σώσει’’. Αυτό θα το πει αργά μόνο μια φορά, μοιράζοντας το ψωμί, ενώ οι παρευρισκόμενοι θα το πάρουν στο χέρι τους και θα το φάνε αμέσως. Τελευταίος θα πάρει αυτός που το μοίρασε και θα φάει. Στη συνέχεια θα δώσει γύρω το ποτήρι λέγοντας: ‘’Πιείτε όλοι από αυτό, είναι η συμβολική εικόνα του αίματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, που χύθηκε για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες μας’’. Ο ίδιος θα πιει τελευταίος από το ποτήρι. Μετά θα πει μια ευχαριστήρια προσευχή. Θα τελειώσετε την εορτή με έναν ύμνο ή άλλο τραγούδι. Αν παραβρίσκεται ένα διάμεσο βαθιάς έκστασης, τότε θα αναλάβει το Πνεύμα, που θα εκδηλωθεί δια μέσου του, την παραπέρα καθοδήγηση και διεύθυνση της γιορτής. Δεν απαγορεύεται καθόλου τελειώνοντας το Δείπνο του Κυρίου να κάνετε μια επίγεια γιορτή με γεύμα, περνώντας χαρούμενα όλοι μαζί τη βραδιά. Διότι πρέπει να είστε χαρούμενοι άνθρωποι και να δείχνετε την εσωτερική σας χαρά. Δεν πρέπει να δέχεστε με ευγνωμοσύνη μόνο τα πνευματικά δώρα και τις πνευματικές χάρες του Θεού, αλλά και τα επίγεια δώρα και τις επίγειες χάρες και να τις χαίρεστε.
Οι χριστιανικές εκκλησίες έχουν ένα μυστήριο μετάνοιας, εξομολόγησης και συγχώρησης. Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Καινής Διαθήκης μετάνοια ή μεταμέλεια σημαίνει ότι αλλάζει κάποιος τον τρόπο που σκέφτεται, ότι αλλάζει φρονήματα. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής κήρυττε ‘’βάπτισμα μετανοίας εις άφεσιν αμαρτιών’’ (Μάρκ. 1,4). Και για τον Χριστό γράφει: ‘’Από τότε ήρξατο ο Ιησούς κηρύσσειν και λέγειν μετανοείτε ήγγικεν γαρ η Βασιλεία των Ουρανών’’ (Ματθ. 4,17). Κατά λέξη σημαίνει: ‘’αλλάξτε νου, αλλάξτε τον τρόπο που σκέφτεστε’’. Η μετάνοια λοιπόν, είναι μια πνευματική στροφή από το κακό στο Καλό και στον Θεό. Όποιος παύει να κάνει το κακό που έκανε ως τώρα και αρχίζει να κάνει το Καλό που δεν έκανε ως τώρα, αυτός έχει μετανιώσει, έχει μεταμεληθεί, ανήκει σ’ αυτούς που μετανοούν. (Συνεχίζεται)

Ο συμβολισμός στα λόγια του Ιησού

2008-03-14T03:46:00.000-07:00

Βέβαια, και στις δύο περιπτώσεις δημιουργείται μια επικοινωνία με τον Κόσμο των Πνευμάτων. Στους μεν ειδωλολάτρες με τα κακά πνεύματα με σύμβολο το κρέας του ειδωλόθυτου και του κρασιού της θυσίας, στους δε Χριστιανούς μια επικοινωνία με τον Χριστό, με σύμβολα τον άρτο και τον οίνο. Επιπλέον, όπως στις θυσίες των εθνικών οι συμμετέχοντες δεν έρχονται σε επικοινωνία μόνο με το ένα κακό πνεύμα προς τιμήν του οποίου γινόταν η θυσία, αλλά με όλα τα κακά πνεύματα που αποτελούν ένα ομοιόμορφο σύνολο – έτσι και οι Χριστιανοί παίρνοντας το ψωμί και το κρασί δεν έρχονται σε επικοινωνία μόνο με τον Χριστό σαν ένα μοναδικό Πνεύμα, αλλά με όλα τα Πνεύματα της Βασιλείας του Θεού, των οποίων ‘’Βασιλεύς’’ είναι ο Χριστός. Ο Παύλος για να εκφράσει αυτή τη μεγάλη Κοινότητα, μεταχειρίζεται τον όρο ‘’το Σώμα του Χριστού’’. Ο Χριστός είναι η κεφαλή, και όλη η Δημιουργία του Καλού Κόσμου των Πνευμάτων, συμπεριλαμβανομένων και των πιστών στον Θεό ανθρώπων, είναι τα μέλη αυτού του Σώματος. Όποιος επικοινωνεί με τον Χριστό, επικοινωνεί με τα μέλη του Σώματος του Χριστού. Αυτή η επικοινωνία συμβολίζεται ιδιαίτερα στο Δείπνο του Κυρίου με το ψωμί. Όπως το ψωμί ήταν ολόκληρο ένα, έτσι και οι πολλοί στους οποίους μοιράστηκε πρέπει να είναι, δεμένοι με την Αγάπη, ένα. ‘’Ότι είς άρτος, έν σώμα οι πολλοί εσμέν˙ οι γαρ πάντες του ενός άρτου μετέχομεν’’ (Κορινθ. Α΄10, 17). Αυτή την εικόνα, ότι όλοι όσοι ανήκουν στον Χριστό αποτελούν μαζί Του ένα Πνευματικό Σώμα, τη μεταχειρίζεται πολύ συχνά ο Παύλος στις επιστολές του. Για να κρατήσετε τη λανθασμένη διδασκαλία της μεταμόρφωσης του άρτου και του οίνου στο άτομο του Χριστού, αρπάζεστε από τα λόγια που μεταχειρίστηκε ο Χριστός: ‘’τούτο εστι το σώμα μου’’ – ‘’τούτο εστι το αίμα μου’’. Λέτε ότι γράφει ‘’εστί’’ και όχι ‘’σημαίνει’’. Αλλά πού το ξέρετε ότι ο Χριστός στη γλώσσα του μεταχειρίστηκε μια λέξη που αναλογεί με το δικό σας ‘’εστί’’; Δεν γνωρίζετε τα λόγια που μεταχειρίστηκε στα αραμαϊκά ο Χριστός ούτε καν έχετε πια το αρχικό ελληνικό κείμενο της Καινής Διαθήκης. Στην πραγματικότητα ο Χριστός μεταχειρίστηκε λέξεις που δεν σήμαιναν παρά τον συμβολισμό του θανάτου Του, που θα επερχόταν την επομένη και που ήταν το απολυτρωτικό Έργο για τη Σωτηρία του Κόσμου.
Αλλά ας υποθέσουμε ότι πράγματι είπε: ‘’Τούτο εστι το σώμα μου’’ – ‘’τούτο εστι το αίμα μου’’. Κάθε γνώστης της Βίβλου γνωρίζει ότι ο Χριστός μιλούσε με σύμβολα, με παραβολές, με παροιμίες, με εικόνες και μόνο, όπως το επιβεβαιώνει και ο Ίδιος: ‘’Ταύτα εν παροιμίαις λελάληκα υμίν˙ αλλ’ έρχεται ώρα ότε ουκέτι εν παροιμίαις λαλήσω υμίν’’ (Ιωάν. 16,25). Και πότε είπε αυτά τα λόγια; Μπορείς να σιγουρευτείς και μόνος σου: ακριβώς στο τελευταίο δείπνο, λίγες ώρες πριν από το θάνατό Του. Όσο ήταν ο Χριστός άνθρωπος, όλα όσα είπε ήταν σε συμβολικές εικόνες. ‘’Ταύτα πάντα ελάλησεν ο Ιησούς εν παραβολαίς τοις όχλοις, και χωρίς παραβολής ουδέν ελάλει αυτοίς’’ (Ματθ. 13,34). Επίσης το βράδυ που αποχαιρέτησε τους μαθητές Του δεν αναφέρθηκε μόνο στον άρτο και τον οίνο απεικονίζοντας το θάνατό Του, αλλά τους έδειξε και με μιαν άλλη εικόνα τη ζωτική σχέση που Τον συνέδεε με τους μαθητές Του: ‘’εγώ ειμι η άμπελος, υμείς τα κλήματα’’ (Ιωάν. 15,5). Αν δεν θέλετε να δεχτείτε τον άρτο και τον οίνο σαν συμβολικές εικόνες, τότε δεν θα έπρεπε να δεχτείτε συμβολικά ούτε τα λόγια Του για την άμπελο και τα κλήματα – οπόταν θα έπρεπε να λέτε ότι επειδή είπε ο Χριστός ‘’εγώ ειμι η άμπελος, υμείς τα κλήματα’’ μεταμορφώθηκε ο Ίδιος σε αμπέλι και οι μαθητές Του σε κλήματα. Διότι και τις δυο φορές πρόκειται για την ίδια έκφραση και η μια μεταμόρφωση δεν είναι πιο δύσκολη από την άλλη – δηλαδή και οι δύο είναι εξίσου αδύνατες.
Είναι κατανοητό ότι η Εκκλησία παίρνει και τις άλλες εικόνες κατά λέξη, όπου ο Χριστός ονομάζει τον εαυτό Του ‘’ο άρτος του Θεού’’ και ο ‘’άρτος της ζωής’’, ‘’ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα’’ και ‘’η σαρξ μου αληθώς εστι βρώσις, και το αίμα μου αληθώς εστι πόσις’’ (Ιωάν. 6,31-35, 48-59). Όλα αυτά πρέπει να τα καταλάβετε πνευματικά, όπως το τονίζει και ο Ίδιος πάλι και πάλι: ‘’το πνεύμα εστι το ζωοποιούν, η σαρξ ουκ ωφελεί ουδέν˙ τα ρήματα ά εγώ λαλώ υμίν, πνεύμα εστι και ζωή εστι’’ (Ιωάν. 6,63)». Και στην πηγή του Ιακώβ υπόσχεται στη Σαμαρείτισσα να της δώσει ‘’ύδωρ ζων’’ ‘’εις ζωήν αιώνιον’’ (Ιωάν. 4,10-14). Όλα αυτά είναι συμβολικές εικόνες που δεν πρέπει να τις παίρνετε κατά λέξη, ειδάλλως καταλήγετε στις μεγαλύτερες ανοησίες. Ο Χριστός δεν είναι πραγματικό αμπέλι ούτε οι μαθητές Του πραγματικά κλήματα. Ο άρτος του αποχαιρετιστήριου δείπνου δεν είναι το πραγματικό Του σώμα ούτε το κρασί το πραγματικό Του αίμα.
Θεωρείτε τη Λειτουργία μιαν αναίμακτη θυσία. Δεν είναι όμως θυσία ούτε καν αναίμακτη. Πώς τη φαντάζεστε μιαν αναίμακτη επανάληψη θυσίας κάθε φορά; Αλλά στην πραγματικότητα δεν την φαντάζεστε καθόλου, διότι πίσω από τα λόγια αυτά δεν μπορεί κανείς να φανταστεί τίποτα λογικό. (Συνεχίζεται)

Κυριακά δείπνα και θυσίες

2008-03-13T02:51:00.000-07:00

Και αυτοί οι Χριστιανοί ήταν αδύνατοι άνθρωποι με τα ίδια λάθη όπως κι εσείς. Αυτό φάνηκε δυστυχώς στον τρόπο που γιόρταζαν το δείπνο στην Κόρινθο. Γιόρταζαν σε ιδιωτικά σπίτια. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού δεν ήταν σε θέση να καλέσει σε γεύμα όλους εκείνους που θα έπαιρναν μέρος. Διότι οι πρώτοι Χριστιανοί ήταν κυρίως φτωχοί άνθρωποι. Έτσι έπρεπε ο καθένας να φέρει μαζί του το φαγητό και το κρασί για το γεύμα που προηγείτο της γιορτής. Συνέβαινε λοιπόν οι πιο φτωχοί να έχουν ένα πολύ λιτό γεύμα ή και να μην έχουν τίποτα να φάνε και να περιμένουν να τελειώσουν οι άλλοι για να λάβουν μέρος στη γιορτή. Και συχνά έπρεπε να κοιτάνε τους πιο πλούσιους που έτρωγαν τα πλουσιοπάροχα γεύματά τους και έπιναν, και μάλιστα πολύ συχνά χωρίς μέτρο και μεθούσαν. Τέτοιες καταστάσεις δεν ήταν ανεκτές, και αυτό όχι μόνο επειδή πείραζαν τους φτωχότερους, αλλά κυρίως επειδή δεν ταίριαζαν με το πνεύμα του Κυριακού Δείπνου. Όταν λοιπόν έμαθε ο Παύλος όσα συνέβαιναν στην κοινότητα της Κορίνθου, επενέβη και τους νουθέτησε αυστηρότατα. Αναγκαστικά έπρεπε και να τους γράψει για την καθεαυτό έννοια του δείπνου. Στην αρχή τους μάλωσε για τα συμβάντα: ‘’συνερχομένων ουν υμών επί το αυτό ουκ έστιν Κυριακόν δείπνον φαγείν˙ έκαστος γαρ το ίδιον δείπνον προλαμβάνει εν τω φαγείν, και ος μεν πεινά, ος δε μεθύει. Μη γαρ οικίας ουκ έχετε εις το εσθίειν και πίνειν; Ή της εκκλησίας του Θεού καταφρονείτε και καταισχύνετε τους μη έχοντας; Τι υμίν είπω; Επαινέσω υμάς εν τούτω; Ουκ επαινώ’’ (Κορινθ. Α΄ 11,20-22). Στη συνέχεια υπέδειξε τη σημασία του Δείπνου. Δεν χρειαζόταν να τους πει πολλά, διότι τους είχε ήδη διδάξει προφορικά. Τους ανέφερε μόνο τα λόγια του Χριστού και τη σημασία τους: ‘’εγώ γαρ παρέλαβον από του Κυρίου ο και παρέδωκα υμίν, ότι ο Κύριος Ιησούς εν τη νυκτί ή παρεδίδοτο έλαβεν άρτον και ευχαριστήσας έκλασε και είπε˙ λάβετε φάγετε˙ τούτο μού εστι το σώμα το υπέρ υμών κλώμενον˙ τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν. Ωσαύτως και το ποτήριον μετά το δειπνήσαι λέγων˙ τούτο το ποτήριον η καινή διαθήκη εστίν εν τω εμώ αίματι˙ τούτο ποιείτε, οσάκις αν πίνητε, εις την εμήν ανάμνησιν. Οσάκις γαρ αν εσθίητε τον άρτον τούτον και το ποτήριον τούτο πίνητε, τον θάνατον του Κυρίου καταγγέλλετε, άχρις ου αν έλθη’’ (23-26). Λοιπόν στο δείπνο τρώτε τον άρτο και πίνετε τον οίνο σαν σύμβολα του θανάτου του Χριστού, που έδωσε τη Ζωή Του από αγάπη προς τα πεπτωκότα πνεύματα. Όποιος παίρνει μέρος σε ένα αναμνηστικό Δείπνο του Χριστού και χειρίζεται ανάξια τα σύμβολα του σώματος και του αίματος του Σωτήρος, όπως το έκαναν μερικοί Χριστιανοί στην Κόρινθο, δεν αμαρτάνει μόνον ως προς αυτά τα σύμβολα, αλλά και προς τον ίδιο τον Χριστό. Διότι όποιος βεβηλώνει μια γιορτή προς τιμήν ενός ηγέτη, ατιμάζει τον ίδιο τον ηγέτη και τιμωρείται λόγω προσβολής. ‘’Ώστε ος αν εσθίη τον άρτον τούτον ή πίνη το ποτήριον του Κυρίου αναξίως, ένοχος έσται του σώματος και αίματος του Κυρίου’’ (27). Γι’ αυτό κανένας δεν κάνει να τρώει ψωμί και να πίνει κρασί σαν σύμβολα του σώματος και του αίματος του Χριστού αν δεν έχει πρώτα ελέγξει τα φρονήματά του κατά πόσο συμφωνούν με τη διδασκαλία του Χριστού. ‘’Δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν, και ούτως εκ του άρτου εσθιέτω και εκ του ποτηρίου πινέτω˙ ο γαρ εσθίων και πίνων αναξίως κρίμα εαυτώ εσθίει και πίνει, μη διακρίνων το σώμα του Κυρίου’’ (28-29). Όποιος μεταχειρίζεται αδιάφορα το ψωμί και το κρασί όταν είναι σύμβολα της μεγαλύτερης και ιερότερης πράξης Αγάπης της Δημιουργίας, όποιος τα δέχεται μεθυσμένος ή με άλλα πάθη που προκαλούν αγανάκτηση, αυτός πρέπει να τιμωρηθεί από τον Θεό. Διότι ούτε σεις οι άνθρωποι δεν το δέχεστε, όταν κάποιος μεταχειρίζεται ατιμωτικά ένα αναμνηστικό που του δώσατε. Σ’ αυτή την ατιμωτική μεταχείριση των συμβόλων του Θανάτου και της Αγάπης του Χριστού ανήκε κυρίως και η ανάξια εσωτερική στάση των παρευρισκομένων στο δείπνο.
Με καυγά, εχθρότητα, πίκρα και άλλα τέτοια κρίματα στην καρδιά εναντίον της αγάπης προς τον πλησίον, δεν μπορεί κανείς να γευτεί το γεύμα της αγάπης. Και σ’ αυτό το σημείο, οι Κορίνθιοι είχαν κάνει μεγάλο σφάλμα. Διότι ο Παύλος τους αναφέρει ότι οι καυγάδες και τα κόμματα που κυριαρχούσαν μεταξύ τους ήταν ο βασικός λόγος γιατί οι γιορτές του δείπνου που έκαναν δεν τους έφεραν καμία ευλογία, αλλά αντίθετα τους έβλαπταν πνευματικά. Επειδή έσφαλαν ως προς την αγάπη του πλησίον.
Όπου το Δείπνο εορταζόταν φανερά και βαθιά μέσα στην καρδιά των ανθρώπων με τόσο ανάξιο τρόπο όπως στην Κοινότητα της Κορίνθου, δεν έπρεπε να απορεί κανείς όταν τόσο πολλοί ήταν ‘’ασθενείς και άρρωστοι και κοιμώνται ικανοί’’ (30).
Βλέπεις, ο Παύλος δεν λέει ότι το ψωμί και το κρασί ήταν τίποτα άλλο εκτός από σύμβολα του σώματος και του αίματος του Χριστού. Αν το ψωμί δεν ήταν πια ψωμί, όπως το διδάσκετε εσείς, αλλά ο ίδιος ο Χριστός, τότε ο Παύλος θα το ανέφερε σαφώς. Τι δεν θα έλεγε αυτός ο φλογερός απόστολος του Χριστού εναντίον των Κορινθίων αν ο άρτος του Δείπνου ήταν ο Ίδιος ο Χριστός!
Ο Παύλος ήδη λίγο πιο πριν, στην ίδια επιστολή, μιλάει για τις θυσίες των ειδωλολατρών. Συγκρίνει τη συμμετοχή στα γεύματα των θυσιών προς τιμήν των διαφόρων θεοτήτων και στη συμμετοχή στο γεύμα προς τιμήν του Χριστού. Η έννοια των λόγων του είναι η εξής: οι ειδωλολάτρες έρχονται σε επικοινωνία με τα κακά πνεύματα τρώγοντας από τα ειδωλόθυτα. Το ίδιο το κρέας των θυσιών δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο. Κρέας είναι και κρέας παραμένει όπως και κάθε άλλο κρέας. Αλλά τα φρονήματα, ο τρόπος που σκέφτονται οι ειδωλολάτρες θυσιάζοντας και τρώγοντας το κρέας, αυτό είναι που τους φέρνει σε επικοινωνία με τα κακά πνεύματα. Οι Χριστιανοί τρώγοντας ψωμί και κρασί έρχονται σε επικοινωνία με τον Χριστό. Το ψωμί και το κρασί δεν αλλάζουν έτσι σε τίποτα ιδιαίτερο. Παραμένουν ψωμί και κρασί. Μόνο τα φρονήματα, ο τρόπος που σκέφτονται παίρνοντας το ευλογημένο ψωμί και το ευλογημένο κρασί, αυτό είναι που τους φέρνει σε επικοινωνία με τον Χριστό. Γι’ αυτό κανένας Χριστιανός δεν πρέπει να παίρνει μέρος σε γεύμα ειδωλόθυτων, διότι με τη συμμετοχή του θα ερχόταν σε επαφή με κακά πνεύματα. ‘’Αλλ’ ότι α θύει τα έθνη, δαιμονίοις θύει και ου Θεώ˙ ου θέλω δε υμάς κοινωνούς των δαιμονίων γίνεσθαι. Ου δύνασθε ποτήριον Κυρίου πίνειν και ποτήριον δαιμονίων˙ ου δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν και τραπέζης δαιμονίων’’ (Κορινθ. 10,20-21).
Όπως το κρέας των θυσιών των ειδωλολατρών δεν μετατρέπεται σε δαίμονα, έτσι και στους Χριστιανούς το ψωμί και το κρασί δεν μετατρέπονται σε Χριστό. (Συνεχίζεται)

Περί "Κυριακού Δείπνου"

2008-03-12T01:58:00.000-07:00

Ο άνθρωπος επινόησε το δόγμα ότι ο Χριστός με τα λόγια που είπε, μοιράζοντας το ψωμί και προσφέροντας το κρασί, μετέβαλε το ψωμί σε σώμα Του και το κρασί σε αίμα Του. Ότι δηλαδή το ψωμί και το κρασί δεν είναι μόνο σύμβολα, αλλά το ψωμί είναι ζωντανό σώμα του Χριστού και το κρασί το ζωντανό Του αίμα. Και ότι βέβαια κανένας δεν μπορεί να δει αισθητά αυτή τη μετατροπή. Και ότι αυτή η μετατροπή λαμβάνει χώρα ακόμα και σήμερα, κάθε φορά που ο ιερέας προφέρει τα λόγια του Χριστού πάνω στο ψωμί και στο κρασί. Αυτή η διδασκαλία είναι το πιο παράλογο δόγμα που ζήτησε κανείς ποτέ να πιστέψει το πνεύμα του ανθρώπου. Σύμφωνα με αυτό το δόγμα ήταν λοιπόν ο Χριστός στο τελευταίο Του δείπνο είκοσι τρεις φορές παρών μέσα στο δωμάτιο στην Ιερουσαλήμ και μάλιστα συγχρόνως. Βρισκόταν μπροστά στους Αποστόλους με ανθρώπινη μορφή και σε κάθε κομμάτι ψωμί που πήραν οι ένδεκα Απόστολοι και σε κάθε γουλιά κρασί που ήπιαν, ήταν ο ίδιος ο Χριστός προσωπικά παρών με σάρκα και οστά. Είναι τελείως ακατανόητο πώς μπορούν άνθρωποι να επινοούν τόσο τρελά πράγματα. Κανένας άνθρωπος και κανένα Πνεύμα δεν μπορεί να πολλαπλασιάσει τον εαυτό του. Κανένας δεν μπορεί να μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο και να παραμείνει συγχρόνως και αυτό που είναι. Ο Χριστός δεν μπορεί να στέκεται μπροστά στους Αποστόλους Του και συγχρόνως να βρίσκεται μεταμορφωμένος σε ψωμί και κρασί. Ο Χριστός δεν μπορεί να φάει τον Ίδιο Του τον Εαυτό. Διότι αφού έφαγε και ο Ίδιος από το ψωμί που μοίρασε, σύμφωνα με το δόγμα σας θα πρέπει να έφαγε από τον εαυτό Του. Δεν βρίσκω κανέναν όρο στη γλώσσα σας για να στιγματίσω αυτό το δόγμα σαν απόρροια της μεγαλύτερης ανθρώπινης αποτύφλωσης. Και επιπλέον διδάσκετε ότι οι ιερείς επαναλαμβάνουν αυτή τη μεταμόρφωση κάθε μέρα εκ νέου. Όταν πάνω από ψωμί και κρασί προφέρουν τα λόγια ‘’τούτο εστί το σώμα μου’’ – ‘’τούτο εστί το αίμα μου’’ πρέπει να μεταβάλλεται αυτομάτως όλο το ψωμί, και κάθε ψίχουλο, και όλο το κρασί ως την κάθε σταγόνα, στο άτομο του Χριστού;
Μπορείτε να τονίζετε πάλι και πάλι ότι πρόκειται για ένα ασύλληπτο μυστήριο και μπορείτε να το ονομάζετε το Μυστήριο της Πίστεως, τίποτα δεν αλλάζει στο ψέμα αυτού του δόγματος. Πίσω από τη λέξη ‘’μυστήριο’’ μπορεί κανείς να κρύψει κάθε ανθρώπινο παραλογισμό. Υπάρχει και κάτι άλλο που με κάνει να απορώ ιδιαίτερα γι’ αυτό σας το δόγμα: Διαβάζετε τη Βίβλο. Δεν σας κάνει εντύπωση ότι σε όλη την Καινή Διαθήκη δεν υπάρχει ίχνος της παράλογης διδασκαλίας σας; Αν στο ‘’Κυριακό Δείπνο’’ είχε μεταβληθεί πράγματι ο Χριστός σε άρτο και οίνο, τότε οι Απόστολοι δεν θα κουράζονταν να το αναφέρουν και να υποδεικνύουν αυτό το ακατανόητο γεγονός. Τόσο τα Ευαγγέλια θα ανέφεραν αυτό το θαύμα των θαυμάτων με κάθε λεπτομέρεια, όπως και οι επιστολές θα το υπενθύμιζαν πάλι και πάλι στους πρώτους Χριστιανούς. Αλλά πουθενά δεν αναφέρεται τίποτα σχετικό. Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης που βρισκόταν στο τελευταίο δείπνο δίπλα στον Διδάσκαλο, και που δέχτηκε πρώτος ένα κομμάτι του ευλογημένου άρτου, δεν αναφέρει απολύτως τίποτα στο Ευαγγέλιό του για τον τεμαχισμό του ψωμιού και την προσφορά του κρασιού από μέρους του Χριστού. Διηγείται πως ο Χριστός έπλυνε τα πόδια τους. Διηγείται την προδοσία του Ιούδα. Και θα σιωπούσε για το πιο ακατανόητο και το πιο υπέροχο συμβάν στη Ζωή του Χριστού; Οι Απόστολοι δεν αναφέρουν τίποτα στις επιστολές τους για το τελευταίο δείπνο. Οι Πράξεις των Αποστόλων αναφέρουν μόνο ότι οι πρώτοι Χριστιανοί ‘’ήσαν προσκαρτερούντες τη διδαχή των αποστόλων και τη κοινωνία και τη κλάσει του άρτου και ταις προσευχαίς’’ (Πράξεις 2,42). Λοιπόν εδώ αναφέρεται ο Κυριακός Δείπνος σαν κλάση (τεμαχισμός) του άρτου και όχι σαν αυτό που κάνετε εσείς σήμερα. Τεμάχιζαν το ψωμί συμβολίζοντας έτσι το θάνατο του Χριστού καθώς και την Αγάπη που εφάρμοζαν μεταξύ τους στην κοινότητα και προς τον Χριστό. Αυτό που τεμάχιζαν και έτρωγαν ήταν ψωμί. Αλλά τρώγοντας αυτό το ψωμί ήταν με τις σκέψεις τους και με τις προσευχές τους κοντά σ’ Εκείνον που είπε: ‘’ου γαρ εισιν δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμι εν μέσω αυτών’’ (Ματθ. 18,20). Η κοινωνία του άρτου και του οίνου ήταν γι’ αυτούς ένα ιερό σύμβολο του πνευματικού τους συνδέσμου με τον Σωτήρα τους.
Ο Απόστολος Παύλος που έγραψε πολλές επιστολές στις κοινότητες, είναι ο μόνος που αναφέρει το Κυριακό Δείπνο στην πρώτη του επιστολή Προς Κορινθίους. Αλλά δεν θα είχε καν αναφέρει τίποτα αν δεν τον ανάγκαζαν οι περιστάσεις. Διότι τον είχαν ειδοποιήσει ότι στην κορινθιακή Χριστιανική Κοινότητα γίνονταν άπρεπα πράγματα την ώρα του γεύματος. Οι πρώτοι Χριστιανοί γιόρταζαν το δείπνο με ένα πλήρες γεύμα όπως το γιόρτασε και ο Χριστός στην Ιερουσαλήμ. Διότι πριν προσφέρει ο Χριστός στους μαθητές Του το τεμαχισμένο ψωμί και το κρασί για να Τον θυμούνται, είχε φάει μαζί τους το πασχαλινό αρνί, μαζί με ό,τι άλλο ανήκε σ’ αυτό το γεύμα και είχε πιει κρασί. Έτσι και οι πρώτοι Χριστιανοί όταν γιόρταζαν το δείπνο έτρωγαν πρώτα κρέας και πολλά άλλα πράγματα. Και αυτοί έπιναν κρασί. Και μόνο στο τέλος του γεύματος τεμάχιζαν και μοίραζαν το ψωμί και έπιναν κρασί από ένα κοινό ποτήρι εις ανάμνησιν του Χριστού.
(Συνεχίζεται)

Η σημασία της Θείας Κοινωνίας

2008-03-11T00:59:00.000-07:00

«Αδελφέ Γιόχαν, νιώθω πως τα πιστεύω σου αγγίζουν την καρδιά μου. Θα προσπαθήσω να κάνω πράξη όσα μαθαίνω από σένα και να σκεφτώ το θάνατο με την ωραιότητα των αντιλήψεών σου», είπε και σηκώθηκε από τη θέση του, σκυθρωπός.
Ίσως οι αναμνήσεις να τον τάραξαν για μια φορά ακόμα, ίσως η ατμόσφαιρα να του βάρυνε την καρδιά και τη σκέψη γιατί τον είδα πως όρμηξε και άνοιξε ένα από τα κοντινά παράθυρα, απ’ όπου το αεράκι της νύχτας μπήκε αμέσως, δροσίζοντάς του το σκοτεινό κούτελο. Έσκυψε έξω για να απολαύσει την ησυχία του κοιμισμένου χωριού. Η συζήτηση με τον Γιόχαν θα ήταν δοκιμασία για την ψυχή του, γιατί παρέμεινε εκεί ώρα πολύ, θαυμάζοντας τους αστερισμούς, προσπαθώντας ίσως να μαντέψει τα θεία μυστήρια.
Κι εμείς, επιστρέφοντας στο έργο μας, κάναμε αυτό που ήταν απαραίτητο κάθε βράδυ πριν κοιμηθούμε. Έτσι, σε λίγα λεπτά άκουγα τον Γιόχαν να λέει με χαμηλή φωνή:
"Το τρίτο μυστήριο είναι η ‘’Κοινωνία’’. Ο Παύλος το ονομάζει ‘’Κυριακόν Δείπνον’’ (Κορινθ. Α΄ 11,20). Και εδώ με τους αιώνες έφτιαξαν κάτι τελείως διαφορετικό απ’ ό,τι ήθελε ο Χριστός. Τα γεύματα με κρέατα θυσιών ανήκαν στις τελετουργικές συνήθειες και των Ιουδαίων και των ειδωλολατρών. Αποτελούσαν ένα ουσιαστικό μέρος της λατρείας τους. Έσφαζαν το ζώο στο βωμό, έχυναν το αίμα μπροστά στο είδωλο, έκαιγαν ορισμένα μέρη του ζώου δοξάζοντας τη θεότητα και έτρωγαν το υπόλοιπο σε ένα από κοινού γεύμα. Αλλά δεν θυσίαζαν μόνο ζώα. Πρόσφεραν και φρούτα, ψωμί, λάδι, κρασί και άλλα. Και από αυτά ένα τμήμα αφιερωνόταν για να δοξάσουν τη θεότητα και έτρωγαν τα υπόλοιπα. Όπως γνωρίζεις, ό,τι καιγόταν ή χυνόταν μπροστά στο είδωλο, χρησίμευε για την παροχή ενεργειακής ακτινοβολίας απαραίτητης για να εκδηλωθούν τα πνεύματα.
Αλλά και ό,τι έτρωγαν οι λάτρες της θεότητας, εθεωρείτο ιερό. Το φαγοπότι των υπολοίπων τμημάτων των προϊόντων της θυσίας συμβόλιζε την εσωτερική σύνδεση και την επικοινωνία με τη θεότητα. Όπως ενώνονταν οι ιερές τροφές και τα ποτά με τους λάτρεις που τα έτρωγαν, έτσι έπρεπε να γίνουν ένα με τη θεότητα στο πνεύμα και στον τρόπο σκέψης και να εκτελέσουν τη θέλησή της. Αυτή την έννοια είχαν τα από κοινού γεύματα των θυσιών τόσο στους Ιουδαίους όπως και στους ειδωλολάτρες.
Το γεύμα του Πάσχα των Ιουδαίων, το βράδυ πριν από την Έξοδο από την Αίγυπτο, συμβόλιζε ότι ήθελαν να μείνουν σε επικοινωνία με τον Θεό που εκδηλώθηκε σαν Σωτήρας μέσω του απεσταλμένου Μωυσή. Θα υπάκουαν τις Εντολές Του εφεξής.
Ο Χριστός ήταν ο μεγάλος Απεσταλμένος του Θεού που είχε προσημάνει και προαναγγείλει ο Μωυσής: ‘’Προφήτην εκ των αδελφών σου ως εμέ αναστήσει σοι Κύριος ο Θεός σου, αυτού ακούετε’’ (Δευτερ. 18,15). Το βράδυ, πριν από την ημέρα, που με το θάνατό Του και την κάθοδό Του στον Άδη, θα ελευθέρωνε την ανθρωπότητα, εκείνο το βράδυ γιόρτασε με τους πιστούς Του μαθητές το ίδιο γεύμα που είχε γιορτάσει άλλοτε ο Μωυσής πριν από την απελευθέρωση των Ισραηλιτών. Με αυτό το γεύμα ήθελε να συμβολίσει δύο πράγματα: τον αποχωρισμό Του από εκείνους με τον θάνατό Του και τη συνεχή, εν Πνεύματι, επικοινωνία που θα είχε μαζί τους. Για σύμβολα διάλεξε το ψωμί και το κρασί. Πήρε ένα κομμάτι ψωμί, το τεμάχισε και το μοίρασε στους μαθητές Του λέγοντας: ‘’Λάβετε φάγετε˙ τούτο εστιν το σώμα μου, το υπέρ υμών διδόμενον˙ τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν’’ (Ματθ. 26,26 και Μάρκ 14,22 και Λουκ. 22,19). Όπως κομμάτιασε το ψωμί έτσι και το σώμα Του με το θάνατο. Το ψωμί είναι το σύμβολο του σώματός Του – πρόκειται για μια αναμνηστική πράξη.
Το ίδιο έκανε και με το ποτήρι του κρασιού και έδωσε σε όλους να πιουν λέγοντας: ‘’Πίετε εξ αυτού πάντες˙ τούτο γαρ εστι το αίμα μου το της Καινής Διαθήκης, το περί πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών’’ (Ματθ. 26,27 και Μάρκ. 14,24 και Λουκ. 22,20). Το κρασί συμβολίζει το αίμα Του που χύθηκε. Αυτό το γεύμα όμως, κυρίως, συμβολίζει την πνευματική επικοινωνία με την οποία ήθελε ο Χριστός να παραμείνει ενωμένος με τους πιστούς Του παρόλο τον υλικό αποχωρισμό με το θάνατο. Όπως το ψωμί ήταν ένα, πριν το μοιράσει, όπως το κρασί μέσα στο ποτήρι ήταν ένα πριν μοιραστεί, έτσι έπρεπε να παραμείνουν οι μαθητές Του ενωμένοι μαζί Του και μεταξύ τους, στο Πνεύμα και στην Αγάπη. Γι’ αυτή την ενότητα προσευχήθηκε ο Χριστός εκείνο το βράδυ τόσο βαθιά και έντονα. Έπρεπε να διατηρήσουν στην καρδιά τους την αγάπη τους για τον Διδάσκαλο και να παραμείνουν έτσι σε επαφή μαζί Του ενωμένοι σε ένα Πνευματικό Σώμα, με επικεφαλής τον Χριστό. Οι μαθητές Του έπρεπε να το αναλογίζονται αυτό κάθε φορά που θα συναντιόνταν για να επαναλαμβάνουν, στη μνήμη Του, το γεύμα αποχαιρετισμού που γιόρτασε μαζί τους. Δεν έπρεπε να ξεχάσουν ότι σ’ αυτό το γεύμα μπορούσαν να πάρουν μέρος μόνον όσοι συνδέονταν με Αγάπη με τον Θεό και τους ανθρώπους. Όποιος δεν έχει αυτή την Αγάπη στην καρδιά του δεν μπορεί να πάρει μέρος σ’ αυτό το αναμνηστικό γεύμα. Όποιος δεχόταν αυτό το γεύμα με συναισθήματα μίσους, εχθρότητας, μνησικακίας, ζήλειας, εκδίκησης και όποιας άλλης αμαρτίας εναντίον της Αγάπης, θα έκανε μεγάλο κρίμα υποκρισίας. Θα ήταν η μεγαλύτερη προσβολή ενάντια στη σημασία αυτού του γεύματος που συμβόλιζε την Αγάπη. Αυτή ήταν η πραγματική σημασία του Κυριακού Δείπνου και της επανάληψης αυτού του γεύματος στην ανάμνηση του Κυρίου. Και τι έγινε με αυτό το γεύμα με την πάροδο των αιώνων; (Συνεχίζεται)

Ας γίνουμε συμπονετικοί

2008-03-10T02:03:00.000-07:00

Ο δρόμος ήταν ίσιος, ομαλός με μαλακό χώμα, και βαδίζαμε γρήγορα. Γύρω μας, δάση από πεύκα και ευκάλυπτους αρωμάριζαν ευχάριστα τον αέρα. Ο Χόρχε συνέχιζε με καλή διάθεση και πάντα είχε έναν καλό λόγο στα χείλη του για μας, για όλα. Ακόμα και όταν ο ήλιος του έκαιγε την πλάτη και του μαύριζε το πρόσωπο ή όταν η σκόνη κόλαγε στα ιδρωμένα του μάγουλα και στα χείλη, ακόμα και τότε δεν παραπονιόταν. Πιστεύω πως η μεγάλη τραγωδία που είχε αγγίξει τη ζωή του, τον είχε κάνει να βλέπει τα πράγματα διαφορετικά. Τα αξιολογούσε με άλλο τρόπο.
Λίγο πριν φτάσουμε στο Πεδρούζο, σήκωσε το χέρι δείχνοντάς μας προς τα αριστερά του δρόμου. Ένα εξωκλήσι φάνταζε κοκκινωπό στην καλοκαιρινή ατμόσφαιρα καθώς ήταν χωμένο μέσα στα δέντρα. Μετά, γυρίζοντας το πρόσωπό του προς το μέρος μου, είπε:
"Αυτό το εκκλησάκι είναι αφιερωμένο στη μνήμη της Αγίας Ειρήνης, της νεαρής κοπέλας που μαρτύρησε επί Διοκλητιανού στη Θεσσαλονίκη".
Ένιωσα να εκπλήσσομαι. Επιτάχυνα το βήμα μου προς τα εκεί, θέλοντας να αποτίσω φόρο τιμής στη ‘’συμπατριώτισσα’’, και ανακάλυψα μια πηγούλα με δροσερό νερό. Νάμα, που ανάβλυζε από τα βάθη της γης. Κάναμε τότε μια ολιγόωρη στάση για να γεμίσουμε τα παγούρια μας και να πάρουμε μιαν ανάσα από τη ζέστη μέσα στο σκιερό αλσίλιο που περιέβαλε το ναό. Από εκείνο το σημείο ο προορισμός μας για την ημέρα εκείνη δεν απήχε παρά σαράντα πέντε λεπτά περπάτημα.
Φθάσαμε στο Πεδρούζο νωρίς το απόγευμα όταν ο ήλιος ήταν ακόμα ψηλά. Το χωριό μικρό, ίδιο με όλα όσα είχαμε προσπεράσει, αλλά με έναν ευρύχωρο ξενώνα. Όπως ήταν πια συνήθιο, κατευθυνθήκαμε σ' ένα μαγέρικο και στη συνέχεια οδεύσαμε προς την άνεση του ξενώνα. Εκεί, μετά το απαραίτητο πλύσιμο, κι ενώ το σούρουπο γέμιζε το δωμάτιο μ' ένα μελαγχολικό φως, ο Χόρχε πλησίασε τον Γιόχαν και άρχισε να τον ρωτάει, ενώ εγώ παρακολουθούσα την κουβέντα τους από απόσταση:
«Νιώθω, δάσκαλε, να μου βαραίνουν την καρδιά πολλοί αιώνες αγωνίας… Σαν να έχω σφάλλει πολύ και ήρθα στον κόσμο για να ξεπληρώσω το άθλιο παρελθόν μου!...»
«Χόρχε, καλέ μου φίλε, η ευτυχία δεν βρίσκεται εκεί που εμείς την τοποθετούμε με τη γήινη τυφλότητά μας, αλλά με το να κατανοούμε τη Θεία Θέληση, που ξέρει να μας τη δώσει στον κατάλληλο χρόνο. Δεν έχουμε μόνο μία ζωή. Έχουμε πολλές και το μυστικό της ευτυχίας βρίσκεται ενωμένο με την εξέλιξή μας, σύμφωνα με τα θεία διδάγματα, στο άπειρο. Από εποχή σε εποχή, από δοκιμασία σε δοκιμασία, η ψυχή μας θα βαδίσει προς τις υπέρτατες δόξες της πνευματικότητας, σάμπως να κάναμε αυτή την ανάβαση σε μια δύσκολη και μακριά σκαλοπατιά… Σύμφωνα με την αρχή των διαδοχικών υπάρξεων, οι ενωμένοι δια του αίματος θα αποκτήσουν ευκαιρίες ώστε να μετατρέψουν το μίσος ή τις κακές συνήθειες σε συναισθήματα αυταπάρνησης και αγάπης… Και οι αγαπημένοι της μιας ζωής θα ξαναβρίσκονται εσαεί μέχρι να σφυρηλατήσουν αυτή την αγάπη τους. Θ’ αγαπιέστε πάντοτε, εσύ, η γυναίκα σου, η μητέρα σου, ο πατέρας σου, ανάμεσα σε αυτές τις πολυάριθμες υπάρξεις. Αυτές θα είναι σαν τους χαλκούς της αλυσίδας που σας ενώνει, και που θα είναι άφθαρτη…»
Η συζήτησή τους ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Ο Γιόχαν προσπαθούσε να δώσει μιαν εξήγηση στον αρχιτέκτονα, χρησιμοποιώντας τη θεωρία της μετενσάρκωσης, για την αξία και τη σημασία του δράματος που είχε ζήσει στο παρελθόν. Και αυτό δεν ήταν εύκολο.
Ο Χόρχε άκουγε μεν με προσοχή, δίχως να διακόψει ούτε μία φορά, αλλά η πνευματική του κατάσταση χαρακτηριζότανε από βαθιά θλίψη. Σαν να ήθελε να πιστέψει σ' αυτά που άκουγε, αλλά πάλι... Κατόπιν, στρέφοντας τα μάτια του προς τον ουρανό σαν να ζητούσε συμπαράσταση, είπε:
«Πότε-πότε αισθάνομαι πως ο Θεός κατευθύνει την ψυχή μου, εντούτοις εγώ υπήρξα πάντα κουφός και τυφλός, ζώντας σ’ ένα περιβάλλον από οικτρές παραφορές. Ήταν όμως τόσο απαραίτητο να βιώσω την εκατόμβη που έπεσε στο σπίτι μου και στη μοίρα μου;»
«Το είπες μόνος σου, φίλε μου. Ήταν αναγκαίο για να καταφέρεις να διαβείς, στην ένταση της καταιγίδας, τα τείχη που σε χώριζαν από την καθαρή αντίληψη. Όμως υπάρχει κι ένας άλλος λόγος για τη δυστυχία στη ζωή μας. Αν σήμερα υποφέρουμε, πρέπει να υπάρχει μια δίκαιη αφορμή, προερχόμενη από ένα δύσκολο παρελθόν μας μέσα στις αλλεπάλληλες γήινες ζωές μας. Αλλά έχε θάρρος. Ο Διδάσκαλος δεν υποσχέθηκε τη βασιλεία Του σ’ εκείνους που θα υποφέρουν με τα μάτια τους στραμμένα στην απέραντη αγάπη της καρδιάς Του;»
«Έχω αρχίσει να εννοώ πως όλα τα βάσανα είναι σταλμένα με σκοπό να καταλάβουμε το δρόμο της θείας απολύτρωσης. Όμως ο πόνος παραμένει μέσα μου βαθύς. Κάτι πρέπει να υπάρχει, κάτι να κάνω για να γίνει πιο απαλός».
«Φίλε μου, ας μην αγνοείς το χρόνο που περνάει μοιρολογώντας το παρελθόν! Ο Θεός ευλογεί όσους μοχθούν στον κόσμο με επιμονή και καλή θέληση. Ο Θεός θα σε προστατεύει, εάν αντικαταστήσεις την αγάπη προς τους αγαπημένους απόντες με μιαν άλλη, προσπαθώντας να προσφέρεις την καρδιά σου σε όλους εκείνους που η ζωή τούς άφησε απροστάτευτους. Υπάρχουν χιλιάδες που ζητιανεύουν λίγη αγάπη από τους τριγύρω τους. Ο πόλεμος που περάσαμε άφησε χιλιάδες ορφανά που έτειναν τα γυμνά τους χέρια προς τους ευτυχισμένους περαστικούς. Πολλά από αυτά θα σε ήθελαν για πατέρα τους.
Ας αγκαλιάσουμε τους εξαθλιωμένους κι ας μοιραστούμε τον άρτο μας για να κορέσουμε την πείνα των άλλων. Όλοι οι απόστολοι του Κυρίου συμφωνούν δηλώνοντας πως το καλό, η αγάπη καλύπτουν το πλήθος των αμαρτιών μας. Κάθε φορά που απαλλασσόμαστε από τα αγαθά του κόσμου, δεχόμαστε πλούτο από το Ύψος, κάθε καλό που κάνουμε στους απροστάτευτους αποτελεί ένα νόμισμα που ο Κύριος της συγκομιδής θα καταθέσει στο λογαριασμό της ψυχής μας. Εκείνοι που εκτελούν το καλό είναι συνεργάτες του Θεού στο απέραντο μονοπάτι της ζωής». (Συνεχίζεται)

24 Αυγούστου 1935

2008-03-09T00:48:00.000-08:00

Το άλλο πρωί, το ελαφρύ χτύπημα του Χόρχε στην πόρτα μάς ξύπνησε, επαναφέροντάς μας στη ζωή της δράσης. Από το παράθυρο ξεχυνόταν το άπλετο φως του καλοκαιρινού ήλιου. Είχε ξημερώσει για τα καλά.
«Πήγε κιόλας οκτώ, και στις εννιά πρέπει να βρισκόμαστε ήδη μακριά», μας θύμισε ο καινούργιος φίλος μας. Είχε δίκιο. Και δεν αργήσαμε να ετοιμαστούμε. Μάζεψα τα πράγματά μου από το τραπέζι, μάζεψε κι ο Γιόχαν τα δικά του και βγήκαμε στο δρόμο. Παρατήρησα πως η διάθεση του Χόρχε ήταν πολύ καλύτερη. Όχι εύθυμη, αλλά περισσότερο άνετη, περισσότερο χαλαρή. Βάδιζα στο πλάι του για να μπορώ να κουβεντιάζω μαζί του. Ο Γιόχαν προχωρούσε μερικά βήματα μπροστά μας. Στην αρχή και οι δυο τους φαίνονταν απορροφημένοι στις σκέψεις τους. Μετά όμως από αρκετά χιλιόμετρα σιωπηλής πεζοπορίας, δεν άντεξα και ρώτησα το συνοδοιπόρο μου:
«Τι ακριβώς καταγράφεις στο ταξίδι σου, Χόρχε;»
«Όπως ήδη είπα, κτίζω εκκλησίες. Ξέρεις, αρχιτεκτονική σκέτη, αυθύπαρκτη, δεν υπάρχει. Έχει να κάνει με το παρελθόν μας. Με αυτά που κληρονομήσαμε˙ και με αυτά, με τη σειρά μας, ετοιμάζουμε το μέλλον. Καταγράφω λοιπόν τις εκκλησίες, και κυρίως τις μεγάλες, τους καθεδρικούς ναούς που χτίστηκαν πάνω στο δρόμο των προσκυνητών. Σημειώνω όσα στοιχεία με ενδιαφέρουν. Άλλο πράγμα είναι να τα βρίσκεις μέσα στα βιβλία και άλλο να τα βλέπεις ζωντανά, υπαρκτά μπροστά σου».
«Αν και δεν ξέρω πολλά για την τέχνη σου, εντούτοις αναγνωρίζω ότι οι περισσότερες εκκλησίες που φτιάχτηκαν εδώ, όπως και στη Γερμανία, μεταξύ του 10ου και του 12ου αι. είναι ρωμανικού ρυθμού. Ή για να είμαι πιο σωστός, η κίνηση για το ξαναζωντάνεμα όλων των τεχνών και πρώτα-πρώτα της αρχιτεκτονικής, πήρε το όνομα ρωμανική», είπε ο Γιόχαν, επιβραδύνοντας λιγάκι το βήμα του για να βρεθεί στην κουβέντα μας.
«Έτσι όπως τα λες είναι. Η εκκλησιαστική αρχιτεκτονική έγινε, με τους μητροπολιτικούς ναούς, το σύμβολο της νέας κοινωνίας. Όμως τα χαρακτηριστικά της δεν είναι ενιαία. Κάθε λαός δημιουργεί τα δικά του, προσαρμοσμένα στην τοπική παράδοση», απάντησε ο αρχιτέκτονας.
«Ναι, καταλαβαίνω», ξαναείπε ο Γιόχαν, «την εποχή εκείνη στην Ισπανία υπήρχαν οι Άραβες. Φυσικό είναι να έχουν επηρεάσει την τοπική αρχιτεκτονική, τις τέχνες εν γένει».
«Στην Ισπανία η αρχιτεκτονική επηρεάστηκε πολύ από την αραβομουσουλμανική γλυπτική και στην εκκλησία του Αγίου Ισιδώρου της Λεόν εκδηλώθηκε η μεγαλύτερη πρωτοτυπία της ισπανικής γλυπτικής. Στο προγενέστερο ταξίδι μου επισκέφθηκα τους ναούς που βρίσκονται πάνω στο Camino Francés (Τον Γαλλικό Δρόμο). Οι τεχνίτες που είχαν δουλέψει εκεί μεταφέρθηκαν έπειτα στην Κομποστέλα, όπου γεννήθηκε η μεγαλύτερη διακοσμητική της ισπανικής ρωμανικής τέχνης και η πληρέστερη από εικονογραφική άποψη. Εμείς οι Ισπανοί ονομάζουμε αυτή την τέχνη που δημιουργήθηκε πάνω στο Δρόμο των προσκυνητών ‘’Τέχνη του Δρόμου’’ και, αν και το ρητό παραδέχεται πως ‘’Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη’’, στην Κομποστέλα πήγαιναν τόσοι δρόμοι, όσοι και τα σημεία αναχώρησης των πιστών. Όλοι όμως τελικά συναντούσαν εκείνον, τον Γαλλικό Δρόμο. Κατά μήκος αυτού έχουν χτιστεί οι περισσότερες από τις μεγάλες εκκλησίες. Ο Καθεδρικός της Λεόν χτίστηκε ανάμεσα στα χρόνια 1065-1073. Εκείνος του Μπούργκος άρχισε το 1075, και της Κομποστέλα επίσης. Αλλά και της Αστόργκα και της Γιάκα ξεκίνησαν την ίδια δεκαετία».
Ο Γιόχαν κουνούσε το κεφάλι του δείχνοντας πως συμφωνούσε με όσα άκουγε. Σαν πρώην κληρικός ήταν καλά κατατοπισμένος γύρω από τα εκκλησιαστικά θέματα γι’ αυτό και στη συνέχεια πρόσθεσε:
«Αυτό που ενδιέφερε κυρίως, παλαιότερα, ήταν η έκθεση των λειψάνων αγίων ανθρώπων στους προσκυνητές. Οι επικεφαλής της Εκκλησίας είχαν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι αποτελούσαν κρυμμένο θησαυρό και δεν έπρεπε πλέον να φυλάγονται σε υπόγειες κρύπτες με δύσκολη προσέγγιση. Έτσι τα λείψανα βγήκαν στην επιφάνεια για να επιδειχθούν σε όλο τον κόσμο. Εκεί που δεν υπήρχε κρύπτη, η λειψανοθήκη μπορούσε να εκτεθεί πάνω στην Αγία Τράπεζα. Από την άλλη μεριά οι κρύπτες απέκτησαν διαστάσεις τόσο μεγάλες, ώστε αντί για στενά και σκοτεινά περάσματα έγιναν αληθινές αίθουσες που απλώνονταν κάτω από τα χοροστάσια και τα εγκάρσια κλίτη των ναών. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την αθρόα προσέλευση προσκυνητών από όλη την καθολική Ευρώπη. Όμως οι εκκλησίες τώρα δεν χωρούσαν όλο αυτόν τον κόσμο και το επόμενο βήμα ήταν αναπόφευκτο…»
Μιλούσε, κι εγώ που γνώριζα το φίλο μου, διαπίστωνα μιαν αδιόρατη ειρωνεία στα λόγια του. Ευτυχώς, ο Χόρχε δεν την πρόσεξε αλλά συνέχισε τη σκέψη του Γιόχαν.
«Οι εκκλησίες μεγάλωσαν σε διαστάσεις και αυτό απαιτούσε μιαν οικοδομική τέχνη ανώτερης ποιότητας από την παλαιότερη. Κατά τον 11ο αι. σε ολόκληρη την Ευρώπη εισήχθη η τετραγωνισμένη πελεκητή πέτρα που αντικατέστησε τη χαλικοδομή. Οι τοίχοι που χτίζονταν με αυτόν τον τρόπο έπρεπε να είναι παχύτεροι και απαιτούσαν πλουσιότερη άρθρωση. Αυτό ανάγκασε τους αρχιτέκτονες να μελετήσουν την τεχνική των λιθοδομών, οπουδήποτε μπορούσαν να την βρουν. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε και πάλι να στραφούν πίσω, στην αρχαιότητα. Θυμάστε που είπα πόσο απαραίτητο είναι το παρελθόν στην αρχιτεκτονική;»
«Ξέρετε ότι εκατοντάδες χριστιανικοί ναοί στην Ελλάδα έχουν χτιστεί πάνω σε ναούς της αρχαιότητας, με ενσωματωμένα μάλιστα τα οικοδομικά υλικά τους μέσα στη νέα κατασκευή; Στην πατρίδα μου την Κέρκυρα υπάρχουν πολλοί τέτοιοι», είπα, για να συμμετέχω κι εγώ στην συζήτηση.
«Καθόλου παράξενο. Και όπου δεν υπήρχαν διαθέσιμα αρχαία μάρμαρα, τα μετέφεραν από μακριά. Για τον καθεδρικό ναό του Όθωνος του Μεγάλου στο Μαγδεμβούργο μεταφέρθηκαν μαρμάρινες κολώνες από την Ιταλία», πρόσθεσε πάλι ο Γιόχαν.
«Την αρχιτεκτονική άνθηση συνόδεψε μια εξαιρετική γλυπτική δραστηριότητα που έγινε ουσιαστικό συμπλήρωμά της, στολίζοντας φαντασμαγορικά προπύλαια, προβόλους και αντερείσματα καθώς και κιονόκρανα. Όλα αυτά θα τα καταλάβεις όταν βρεθείς κοντά στον μεγαλοπρεπή ναό του Αγίου Ιακώβου», εξήγησε, απευθυνόμενος σε μένα, ο Χόρχε.
Η συζήτηση τράβηξε σε μάκρος. Για μια ακόμα φορά ήμουν ενθουσιασμένος που είχα την ευκαιρία να πλουτίσω τις γνώσεις μου. Και φυσικά δεν καταλάβαμε πόσο γρήγορα φτάσαμε στην Αρζούα.
Η πόλη είναι η πιο μεγάλη από τα γύρω χωριά και κατά τον Μεσαίωνα είχε ακόμα μεγαλύτερη σπουδαιότητα. Εκεί κάναμε νέες αγορές και χωρίς πολλή καθυστέρηση μπήκαμε πάλι στο δρόμο των προσκυνητών, τη Rúa de Peregrinación, που πήγαινε παράλληλα με τον αμαξιτό. Πάνω στο δρόμο πρόσεξα μιαν εξαίρετη ρωμανική εκκλησία που ενδιέφερε τον Χόρχε και καθώς σταθήκαμε, για να την καταγράψει, μας διηγήθηκε το θαύμα που αναφέρει η παράδοση για τη συγκεκριμένη εκκλησία. Κάποτε, -είπε-, ένας προσκυνητής ζήτησε ένα κομμάτι από το ψωμί που έτρωγε μια γυναίκα και επειδή αυτή δεν ήθελε να του δώσει, το ψωμί της μετατράπηκε σε ένα κομμάτι πέτρα.
Σαν ολοκλήρωσε αυτό που είχε να κάνει ο Χόρχε, μπήκαμε πάλι στο μονοπάτι και συνεχίσαμε ευδιάθετοι την πορεία μας γιατί δεν θα κάναμε παρά είκοσι μόνο χιλιόμετρα. Τόσο απείχε το επόμενο χωριό, το Pedrouzo. Μέχρι να φτάσουμε όμως εκεί, περάσαμε από πάρα πολλές ομάδες σπιτιών, αποτελούμενες από τέσσερα-πέντε, το πολύ δέκα καλύβια, που όμως είχαν ξεχωριστή ονομασία η κάθε μία, σαν να ήταν χωριό. Σημείωσα μερικά από αυτά τα ονόματα που μου κίνησαν το ενδιαφέρον, γιατί παρατήρησα πως η τοπική διάλεκτος της περιοχής περιελάμβανε άρθρα πολύ διαφορετικά από εκείνα που είχα μάθει μέχρι τότε. Ρώτησα τον Χόρχε και με έκπληξη έμαθα πως το -Α και το -Ο μπροστά από τα ονόματα των οικισμών, όπως A Peroxa, O Xen, O Empalme, ήταν άρθρα και συγκεκριμένα το Α είναι θηλυκό άρθρο και το Ο αρσενικό. Μμμμ…, πάλι κάτι μου μύρισε ...Ελλάδα. (Συνεχίζεται)

Το τέλος μιας επίπονης μέρας

2008-03-08T00:10:00.000-08:00

Πριν από το Έργο Σωτηρίας του Χριστού, πάνω απ’ όλη την ανθρωπότητα ήταν διαχυμένο το πνεύμα του σκότους. Ήταν τρομερή η επίδραση των κακών δυνάμεων πάνω στους ανθρώπους. Αυτό φαίνεται και από τις τόσες περιπτώσεις δαιμονισμένων που αναφέρει η Βίβλος στα θαύματα του Χριστού. Σε άλλους τα κακά πνεύματα προκαλούσαν σοβαρές σωματικές βλάβες. Στα Ευαγγέλια διαβάζετε για ανθρώπους που ήταν βουβοί, κωφάλαλοι, τυφλοί, επιληπτικοί, - υπό την επίδραση ενός κακού πνεύματος. Άλλοτε επρόκειτο για ένα κακό πνεύμα μόνο, και άλλοτε ριχνόταν πάνω στο θύμα μια ολόκληρη στρατιά. ‘’Λεγεών όνομά μοι, ότι πολλοί εσμεν’’ (Μάρκ. 5,10), ομολόγησε ένα από αυτά.
Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ένιωθαν την εξουσία του κακού τόσο φανερή επάνω τους, όπως αυτοί που τυραννιόνταν σωματικά από τα κακά πνεύματα, παρ’ όλα αυτά το κακό τους κυριαρχούσε εξίσου, κλείνοντας την καρδιά τους και εμποδίζοντάς τους ώστε να μην αναγνωρίζουν την Αλήθεια. Το Έργο της Σωτηρίας δεν άλλαξε καθόλου την επιρροή του κακού πάνω σε όσους παραμένουν θεληματικά κάτω από την εξουσία του, με την έλλειψη πίστης που έχουν.
Πάνω σε αυτούς που με τον τρόπο που σκέφτονται ανήκουν στο Σατανά, εξασκεί ακόμη τη δύναμή του εξίσου, όπως και άλλοτε. Και σεις έχετε σήμερα πολλούς δαιμονιζόμενους. Τους ονομάζετε τρελούς, αλλά όπου δεν υπάρχει εγκεφαλική βλάβη, πρόκειται για δαιμονιζόμενους.
Πάνω σε όσους όμως πιστεύουν στον Θεό και επιστρέφουν προς Αυτόν υπακούοντάς Τον, επάνω τους δεν έχει επιρροή το κακό από τότε που ολοκληρώθηκε το Έργο της Σωτηρίας. Βέβαια, πρέπει ακόμη να πολεμήσουν και χρειάζονται, όπως λέει ο Παύλος την πανοπλία του Θεού ώστε να αντέξουν στις επιθέσεις του πονηρού: ‘’Ενδύσασθε την πανοπλίαν του Θεού προς το δύνασθαι υμάς στήναι προς τας μεθοδείας του διαβόλου˙ ότι ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις’’ (Εφεσ. 6,11-12)».

Η εικοστή τρίτη Αυγούστου ήταν άλλη μια εξαντλική ημέρα που συνεχίστηκε από μια κοπιαστική νύχτα. Τα μάτια μας ήταν κατακκόκινα από την υπερπροσπάθεια και των δυο μας να ολοκληρώσουμε την αφήγηση πριν φτάσουμε στο τέλος του ταξιδιού. Όμως, για εκείνη την ημέρα είχε φτάσει το τέλος. Η νύχτα ήταν περασμένη και ο ισπανικός ουρανός έβριθε από αστερισμούς. Σαν έσβησε η λάμπα, το πηχτό σκοτάδι κάλυψε τα πάντα και ο ύπνος ήταν το μόνο που επιθυμούσαμε να απολαύσουμε εκείνες τις ώρες. (Συνεχίζεται)

Το Πνεύμα πνέει όπου θέλει

2008-03-07T00:27:00.000-08:00

Ο Ιωάννης διάλεξε τη Βάπτιση στο νερό σαν εξωτερικό φανερό δείγμα ότι εκείνοι που τον άκουγαν και τον πίστευαν, αναγνώριζαν τη διδασκαλία του και ήθελαν να αλλάξουν ανάλογα τη ζωή τους. Θα μπορούσε να είχε διαλέξει κάτι άλλο. Αλλά η κάθαρση με το νερό ήταν το πιο ωραίο σύμβολο για ό,τι προσπαθούσε να επιτύχει με το κήρυγμά του. Για τους Ιουδαίους το νερό ήταν πολύ σημαντικό σαν τρόπος καθαρισμού του σώματος. Πάντα έπλεναν τα χέρια τους πριν το φαγητό, αλλά και τα πόδια τους όταν ακολουθούσε κάποιο εορταστικό δείπνο. Ο Ιωάννης δίδασκε την κάθαρση από την αμαρτία μέσω της μεταμέλειας, με την αλλαγή τού ως τότε τρόπου σκέψης. Όπως τους καθάριζε το νερό από την εξωτερική βρώμα, έτσι έπρεπε να τους εξαγνίσει εσωτερικά η Αλήθεια και έπρεπε να βγουν από το νερό κατά κάποιο τρόπο σαν νέοι άνθρωποι, ικανοί να ξεκινήσουν μια νέα ζωή υπακοής προς τον Θεό.
Για τον ίδιο συμβολικό λόγο κράτησε ο Χριστός τη Βάπτιση σαν φανερό δείγμα ότι κάποιος δέχτηκε τη διδασκαλία του. Το τι επακόλουθα είχε η δημόσια Βάπτιση σαν χριστιανική ομολογία για τους ανθρώπους των πρώτων χριστιανικών αιώνων δεν μπορείτε σήμερα πλέον να το φανταστείτε. Οι Ιουδαίοι που περνούσαν στον Χριστιανισμό, εξέθεταν τον εαυτό τους στο μίσος, στους διωγμούς και σε οικονομική ζημιά από μέρους των πρώην ομοθρήσκων τους και κυρίως της θρησκευτικής τους ηγεσίας. Τους έβριζαν στους δρόμους, τους έσερναν στις φυλακές και τους λιθοβολούσαν. Από την ιστορία του Παύλου και του Στεφάνου βλέπεις με πόσο φανατισμό κυνηγούσαν οι τότε Ιουδαίοι τους Ιουδαίους Χριστιανούς. Παρόμοιοι ήταν οι διωγμοί των Χριστιανών από τους ειδωλολάτρες. Η ειδωλολατρεία ήταν η επίσημη θρησκεία του κράτους. Κρατικοί νόμοι όριζαν τη λατρεία των θεών, τις γιορτές, τις θυσίες. Το να μην παίρνει κανείς μέρος στις επίσημες γιορτές με τις θυσίες, θεωρούνταν ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα εναντίον του κράτους και των ηγετών. Τα επακόλουθα ήταν θανατική καταδίκη και δήμευση της περιουσίας. Αλλά κανένας Χριστιανός δεν μπορούσε βέβαια να παίρνει μέρος σ’ αυτές τις γιορτές και τα γεύματα των θυσιασμένων ζώων. Αν τον κατήγγειλαν, έπρεπε να περιμένει τα χείριστα. Γνωρίζεις τα φρικιαστικά μαρτύρια των χριστιανικών διωγμών. Ο θάνατος και η δήμευση της περιουσίας ήταν η τύχη πολλών Χριστιανών.
Πόσοι από τους σημερινούς ονομαζόμενους Χριστιανούς θα ήταν έτοιμοι να δεχτούν μια Βάπτιση με τέτοιες συνέπειες για τη ζωή και την περιουσία τους; Η Βάπτιση λοιπόν δεν έδινε στον βαπτιζόμενο καμία ιδιαίτερη χάρη. Ήταν μόνο το φανερό δείγμα πως ήταν έτοιμος να δεχτεί όλες αυτές τις συνέπειες που ακολουθούσαν μια τέτοια δημόσια ομολογία. Ποιο είναι τώρα το συμπέρασμα;
Πρώτα απ’ όλα ότι η Βάπτιση μικρών παιδιών δεν έχει απολύτως καμία αξία. Ούτε μπορούν να αναγνωρίσουν την Αλήθεια, ούτε μπορούν να την ομολογήσουν. Γι’ αυτό οι Χριστιανοί των πρώτων αιώνων δεν βάφτιζαν ποτέ τα παιδιά. Γι’ αυτό και ζήτησε ο Χριστός στους Αποστόλους Του πρώτα να διδάσκουν και μετά να βαφτίζουν όποιον ήταν έτοιμος να δεχτεί την Αλήθεια. Άρα είναι τελείως λανθασμένη η διδασκαλία των χριστιανικών εκκλησιών ότι το Βάφτισμα εξαγνίζει ένα παιδί από την προπατορική αμαρτία και ότι τα παιδιά που πεθαίνουν αβάφτιστα χάνονται για πάντα από τη Βασιλεία του Θεού. Η κάθαρση από την αμαρτία δεν επέρχεται με καμιά εξωτερική, φανερή πράξη. Μόνο αν θελήσει κανείς να γυρίσει την πλάτη στο κακό, μπορεί να εξαγνιστεί.
Ο Παύλος αναφέρει για μερικούς Χριστιανούς της εποχής του που βαφτίστηκαν για χάρη άλλων, που είχαν ήδη πεθάνει, ότι επρόκειτο για υπερβολικό ζήλο των νεοφωτίστων. Κανένας δεν μπορεί να βαφτιστεί για κάποιον άλλον. Ο καθένας πρέπει να εργαστεί μόνος του για τη σωτηρία του. Εδώ δεν υπάρχει δυνατότητα αντιπροσώπευσης. Εκείνοι οι Χριστιανοί νόμιζαν ότι πράττουν το σωστό. Ήθελαν έτσι να εκφράσουν πως οι νεκροί τους, αν ζούσαν ακόμη, θα είχαν κι εκείνοι δεχτεί τη Διδασκαλία του Χριστού και το Βάπτισμα σαν δημόσια ομολογία της πίστης τους. Το έκαναν από αγάπη για τους νεκρούς συγγενείς τους.
Για δεύτερο μυστήριο η Εκκλησία εισήγαγε το Χρίσμα. Ο επίσκοπος χορηγώντας αυτό το μυστήριο, χρίει και προσεύχεται για τον βαφτισμένο. Αυτές οι εξωτερικές, φανερές κινήσεις πρέπει να έχουν σαν αποτέλεσμα τον ερχομό του Αγίου Πνεύματος πάνω στον χρισμένο, όπως είχε έρθει κατά την εορτή της Πεντηκοστής στους Αποστόλους.
Είναι σωστό ότι ο Χριστός υποσχέθηκε ότι μετά την Έγερσή Του θα έστελνε στους πιστούς Πνεύματα του Πατέρα. Αλλά δεν συνέδεσε αυτή τη διάχυση με επιφανειακές τελετές επισκόπων. Οι Άγγελοι του Θεού θα έρχονταν σε όλους όσοι ήσαν εσωτερικά άξιοι να τους δεχτούν. Και αν αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων μια χειροτονία σχετική με τη διάχυση των Πνευμάτων του Θεού, η περίπτωση ήταν τελείως άλλη απ’ ό,τι νομίζετε. Οι βαφτισμένοι και οι νεοφώτιστοι χειροτονούνταν από τον πρεσβύτερο, δηλαδή ακουμπούσε το χέρι του πάνω στο κεφάλι τους για να δείξει έτσι ότι γίνονταν δεκτοί στη χριστιανική κοινότητα. Επειδή οι πρεσβύτεροι είχαν μεγάλη διαμεσική ικανότητα, με το να βάζουν το χέρι πάνω στο κεφάλι των νεοφωτίστων, δυνάμωναν την ενεργειακή ακτινοβολία εκείνων που είχαν διαμεσικές τάσεις, με αποτέλεσμα να ακολουθούν συχνά ανακοινώσεις των Πνευμάτων του Θεού δια μέσου των. Δεν χρειάζονταν να περιπέσουν σε έκσταση, αλλά η δράση του Κόσμου των Πνευμάτων γινόταν όπως τη γνώρισες στα διάμεσα έμπνευσης. Οι ευρισκόμενοι κάτω από αυτή την επίδραση έλεγαν προσευχές ή δόξαζαν το Θεό. Αυτό είναι γνωστό υπό τον όρο ‘’προσηύχοντο εν πνεύμασι’’. Συχνά ήταν και λόγια νουθεσίας ή διδασκαλίας, που συντάραζαν τους παρευρισκόμενους. Επίσης χειροτονούνταν όσοι είχαν ένα ιδιαίτερο καθήκον να εκτελέσουν στη χριστιανική κοινότητα. Μ’ αυτό εκδήλωναν ότι επρόκειτο για εργαλεία του Θεού, αφού είχαν οριστεί γι’ αυτό το καθήκον από Αγγέλους του Θεού.
Όταν ο Παύλος γράφει στον Τιμόθεο (Α΄ 4,14): ‘’…μη αμέλει του εν σοι χαρίσματος, ο εδόθη σοι δια προφητείας μετά επιθέσεως των χειρών του πρεσβυτερίου. Ταύτα μελέτα, εν τούτοις ίσθι, ίνα σου η προκοπή φανερά η εν πάσιν. Έπεχε σεαυτώ και τη διδασκαλία, επίμενε αυτοίς˙ τούτο γαρ ποιών και σεαυτώ σώσεις και τους ακούοντάς σου’’, εννοεί το χάρισμα της διδασκαλίας. Με υπόδειξη ενός Πνεύματος αναγνωρίστηκε εορταστικά ο Τιμόθεος με χειροτονία από μέρους του Παύλου σαν διδάσκαλος των Αληθειών της Σωτηρίας και στάλθηκε να διδάξει. Αλλά δείλιασε και αποθαρρύνθηκε μπροστά στις μεγάλες δυσκολίες που συνάντησε κατά την εκτέλεση της αποστολής του.
Αν συγκρίνεις τη δράση των πνευμάτων κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες με αυτά που διδάσκετε εσείς σήμερα, τότε θα δεις πόσο έχετε απομακρυνθεί και εδώ από την Αλήθεια. Το Πνεύμα του Θεού δεν μοιράζεται με επιφανειακές πράξεις και ανάλογα με τα κέφια των ανθρώπων. Έρχεται σ’ εκείνους που το αξίζουν μέσα τους και που το αναζητούν με όλη τους την καρδιά. Το Πνεύμα του Θεού πνέει όπου θέλει και όχι όπου θέλουν οι άνθρωποι. (Συνεχίζεται)

Ανάλυση των μυστηρίων

2008-03-06T01:12:00.000-08:00

«Η πραγματική σημασία της ‘’Εγέρσεως εκ των νεκρών’’ εξηγήθηκε στους Αποστόλους και τους άλλους πιστούς από τα Πνεύματα του Θεού μετά την Ανάληψη του Χριστού στον Ουρανό. Διότι όσο και να μίλησε ο Χριστός, όσο ζούσε στη γη, στους Αποστόλους για την Ανάστασή Του από τους νεκρούς, εκείνοι δεν καταλάβαιναν τι εννοούσε. ‘’Και τον λόγον εκράτησαν προς εαυτούς συζητούντες τί εστιν το εκ νεκρών αναστήναι’’ (Μάρκ. 9,10). Για τις απόψεις των θρησκευτικών ηγετών του Ιουδαϊκού λαού εκείνης της εποχής σε ό,τι αφορούσε στην ανάσταση των νεκρών, στις Πράξεις των Αποστόλων (23,8) αναφέρεται το εξής:: ‘’Σαδδουκαίοι μέν γάρ λέγουσιν μη είναι ανάστασιν μήτε άγγελον μήτε πνεύμα, Φαρισαίοι δε ομολογούσιν τα αμφότερα’’.
Για την επιστροφή από το βασίλειο των πνευματικά νεκρών στη Βασιλεία του Θεού δεν χρειάζεται καμία ιδιαίτερη ανθρώπινη προετοιμασία, καμία επιφανειακή διοργάνωση εκκλησιών, δεν χρειάζονται ιερείς όπως τους έχουν σήμερα οι διάφορες θρησκείες. Όποιος έχει χάσει το δρόμο του, μπορεί ανά πάσα στιγμή να έρθει σε εσωτερική επαφή με το Θεό και θα δεχτεί από Αυτόν, δίχως μεσάζοντες, συγχώρεση και δύναμη για μια ζωή σύμφωνη με το Θέλημά Του.
Τελείως αντίθετα σας διδάσκει η Εκκλησία, ότι είναι απαραίτητα τα λεγόμενα ‘’μυστήρια’’ για να φτάσει κανείς στη Σωτηρία. Και επειδή αυτά τα μυστήρια χορηγούνται μόνο από ιερείς, η διδασκαλία αυτή των μυστηρίων αποτελεί το δυνατότερο μέσο για να αλυσσοδέσει τους πιστούς στην όλη οργάνωση. Διότι σύμφωνα με το δόγμα της, κανείς δεν μπορεί να φτάσει στον Θεό δίχως τη μεσολάβηση ενός ιερέα. Θα παρατήρησες διαβάζοντας την Καινή Διαθήκη, ότι στη διδασκαλία του Χριστού και των Αποστόλων δεν περιέχεται ούτε μια λέξη στην οποία να μπορεί να βασιστεί το δόγμα που αφορά τα μυστήρια. Τα μυστήρια με την έννοια που τους δίνετε εσείς, είναι ανθρώπινες επινοήσεις.
Για πρώτο και απαραίτητο έχετε το Βάπτισμα. Θεωρείτε ότι το Βάπτισμα από μόνο του, δηλαδή δίχως να χρειάζεται να κάνει τίποτα ο βαπτιζόμενος, μετατρέπει έναν εχθρό του Θεού σε ένα τέκνο του Θεού, ακυρώνοντας τη λεγόμενη προπατορική αμαρτία καθώς και όλες τις προσωπικές αμαρτίες του. Βαφτίζετε μάλιστα και παιδιά που δεν ξέρουν καν ότι βαπτίζονται. Αυτές όμως είναι τελείως λανθασμένες ερμηνείες της σημασίας της Βάπτισης. Διότι τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες η Βάπτιση δεν ήταν τίποτα παραπάνω παρά ένα εξωτερικό δείγμα εσωτερικής μεταμέλειας, με μια φανερή πράξη που έδειχνε ότι είχε αλλάξει ο τρόπος που σκεφτόταν ο βαπτιζόμενος. Η Βάπτιση λοιπόν δεν έφερνε κανένα νέο αποτέλεσμα, όπως το διδάσκετε εσείς, γνωστοποιούσε μόνο προς τα έξω ό,τι ήδη υπήρχε στα φρονήματα του βαπτιζόμενου. Έτσι και η Βάπτιση που έκανε ο Ιωάννης ήταν γι’ αυτούς που τη δέχονταν, ένα φανερό για την κοινωνία δείγμα πως πίστεψαν στα λόγια του μεγάλου κήρυκα της μεταμέλειας και πως ήθελαν να αλλάξουν τη μέχρι τότε αμαρτωλή ζωή τους. Ουσιαστικό ήταν να γίνεται δημόσια η Βάπτιση. Όλοι έπρεπε να δουν ποιος βαφτιζόταν.
Πιθανόν τώρα να υποθέσεις ότι δεν χρειάζεται ένα φανερό δείγμα για μια εσωτερική μεταμέλεια. Αλλά εσείς οι άνθρωποι γελιέστε πολύ συχνά με τα πραγματικά σας φρονήματα και τα συνειδητοποιείτε πέρα για πέρα, μόνον όταν πρέπει να τα παρουσιάσετε δημόσια. Και τότε συχνά αποδεικνύεται ότι το Καλό που πιστεύατε μέσα σας, δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο μεγάλο όσο το νομίζατε.
Ανάμεσα σ’ αυτούς που προσέρχονταν στον Ιωάννη και άκουγαν το κήρυγμά του, υπήρχαν πολλοί που νόμιζαν ότι ένιωθαν μια μεταμέλεια μέσα τους. Όταν όμως επρόκειτο να δεχτούν το Βάφτισμα σαν φανερό δείγμα της μεταμέλειάς τους μπροστά σε όλον τον κόσμο, τρόμαζαν και υποχωρούσαν. Ερχόταν ο φόβος μπροστά στο πλήθος των ανθρώπων που ήταν δυνατότερος από το Καλό μέσα τους. Φοβούνταν μήπως εκτεθούν στις ειρωνείες των συνανθρώπων τους, φοβούνταν κυρίως του Ιουδαίους ιερείς που δεν αναγνώριζαν στον Ιωάννη τον Απεσταλμένο του Θεού. Από το φόβο των ανθρώπων, λοιπόν, αρνιόνταν τη Βάπτιση. Αν όμως δεν υπήρχε αυτό το φανερό δείγμα της εσωτερικής τους μεταμέλειας, που έπρεπε ή να το δεχτούν ή να το αρνηθούν, δεν θα μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν ποτέ ότι πράγματι δεν ήταν ακόμη ώριμοι για τη Βασιλεία του Θεού. Διότι όποιος δειλιάζει από φόβο των ανθρώπων να ομολογήσει δημόσια αυτό που αναγνωρίζει ως αληθινό και δίκαιο, με όλα τα επακόλουθα αυτής του της ομολογίας, αυτός δεν είναι αξιόπιστος. Για το Έργο του Θεού είναι άχρηστος, επειδή λογαριάζει περισσότερο τα επίγεια.
Γι’ αυτό το λόγο δέχτηκε ο Χριστός τη Βάπτιση από τον Ιωάννη. Ήθελε να γνωστοποιήσει δημόσια ότι συμφωνούσε με την Αλήθεια του κηρύγματος του Ιωάννη. (Συνεχίζεται)

Μια συγκινητική ιστορία

2008-03-05T01:16:00.000-08:00

«Ας είναι έτσι, λοιπόν. Η ιστορία μου θα μας πάει πολλά χρόνια πίσω. Τον Απρίλιο του 1912, όταν θέλησα να κάνω ένα δώρο στην Αγγλίδα γυναίκα μου και στη μητέρα μου, όταν δηλαδή τους πρόσφερα ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη με ένα υπερσύγχρονο πλοίο. Ξεκινήσαμε από το Σαουθάμπτον με τόση χαρά… Δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεχάσω το βλέμμα τους, τόσο χαρούμενο, τόσο ευτυχισμένο καθώς με αποχαιρετούσαν στην αποβάθρα. Σαν το πλοίο ξεμάκρυνε, άφησα τα δάκρυα να κυλήσουν ελεύθερα από τα μάτια μου. Ήταν προφητικά εκείνα τα δάκρυα. Το πλοίο δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό του. Βούλιαξε στη μέση του ωκεανού, πληγωμένο θανάσιμα από κάποιο παγόβουνο. Έτσι μας είπαν. Ίσως να θυμάστε το ναυάγιο. Από τότε δεν προσπάθησα να ξαναφτιάξω τη ζωή μου. Έμεινα με τον πατέρα, μόνοι. Τον έχασα όμως κι αυτόν, τελευταία».
Άκουγα τη διήγησή του συγκλονισμένος. Έφερα στο νου μου ξανά, πολύ καθαρά, τις μνήμες αναστάτωσης και κατάπληξης που είχε προκαλέσει στον κόσμο της Κέρκυρας το ναυάγιο του ‘’Τιτανικού’’. Έτσι το έλεγαν το καράβι. Θυμάμαι πως θεωρούνταν αβύθιστο και η απροσδόκητη βύθισή του μαζί με τα χιλιάδες άτομα που παρέσυρε στο θάνατο ήταν την εποχή εκείνη το κύριο θέμα συζήτησης σε όλα τα σπίτια. Και να, που η συγκυρία έφερνε μπροστά μου κάποιο συγγενή των θυμάτων!
«Πόσο θα υπέφερες όλα αυτά τα χρόνια! Ίσως να κουβαλάς ακόμα ενοχές, αλλά να ξέρεις ότι σε όλα όσα μας συμβαίνουν υπάρχει ένας νόμος δοκιμασίας που εκτελείται σύμφωνα με τη θεία Γνώση!», του είπε γλυκά ο Γιόχαν.
«Εάν όμως έβλεπες, αδελφέ, τη γυναίκα μου εκείνη τη μοιραία μέρα, αλλά και την καλόκαρδη μητέρα μου, ασφαλώς θα συμφωνούσες πως βάδιζαν προς την θυσία σαν άκακα αρνιά».
«Ένιωσες καθόλου οργή εναντίον του Θεού, Χόρχε, για όσα σου συνέβησαν;»
«Αυτή είναι η αλήθεια. Έγινα σκληρός. Είπα πως δεν υπάρχει Θεός. Τουλάχιστον για μένα. Γιατί ο πατέρας μου συνέχισε να είναι πιστός. Ρίχτηκα στη μελέτη και στα ταξίδια, στη δουλειά και στις περιπέτειες, περιμένοντας να συναντήσω μια καρδιά όμοια σαν αυτή που διέθετε η γυναίκα μου. Η ψυχή μου αναζητούσε κάποιαν που να της μοιάζει. Μάταιος κόπος. Έχασα τα νιάτα μου ανάμεσα στις πιο κρυφές θλίψεις… Απογοητεύτηκα. Στη συνέχεια με απορρόφησε μόνο η δουλειά μου. Όμως και εκεί αντιμετώπισα πολλές δυσκολίες. Ήμουν "ο ξένος" και δύσκολα με αποδέχονταν. Έπρεπε κάθε μέρα να παλεύω για να αποδεικνύω την αξία μου. Κουράστηκα. Ξαναγύρισα στο Χριστιανισμό σαν ναυαγός, ύστερα από σκληρές αποτυχίες και μάταιες αναζητήσεις χαράς. Ο πατέρας μου στιγμή δεν έπαψε να μου μιλάει για την αγάπη του Ιησού. Μου επεσήμανε πως κι Εκείνος αγάπησε πολύ, αλλά διάβηκε τα μονοπάτια της γήινης νοοτροπίας μονάχος και εγκαταλελειμμένος».
Ο Χόρχε μιλούσε με μεγάλη εκφραστικότητα, καταβάλοντας μεγάλη προσπάθεια να κρατήσει σταθερή τη φωνή του αλλά στο τέλος τα μάτια του βούρκωσαν.
«Κλάψε, φίλε μου. Τα δάκρυα κάνουν καλό στην καρδιά. Τη μαλακώνουν. Άδικα τα έβαλες με το Θεό. Μην αμφιβάλλεις για τον Κύριο, ούτε να πάψεις να πιστεύεις ότι θα σε παρηγορήσει. Δίχως τη βεβαιότητα της αθανασίας που μας χάρισε ο Ιησούς, η γήινη ζωή θα ήταν μια ανόητη και θλιβερή κωμωδία», συμπλήρωσε ο Γιόχαν, με θέρμη στη φωνή του.
Παρατηρούσα, σιγά-σιγά, τα παρηγορητικά λόγια του δασκάλου να του αλλάζουν τη διάθεση. Μετά από μισή ώρα συζήτησης μαζί του, ο Χόρχε είχε κερδίσει λίγο από το χαμένο θάρρος του για τη ζωή, το πρόσωπό του σταδιακά μεταμορφωνόταν και φανέρωνε με την εξωτερική χλωμάδα του την προσπάθεια που κατέβαλε εσωτερικά για να κατανοήσει περισσότερα από εκείνα που άκουγε.
«Στην υγειά σου και στη γνωριμία μας», είπα χαμογελαστά για να σπάσω τη βαριά ατμόσφαιρα, και ύψωσα το ποτήρι με τη μπύρα που είχε αφήσει ο ταβερνιάρης μπροστά μας.
«Στην υγειά σου», απάντησε με έκπληξη στη φωνή και ύφος που έδειχνε πως δεν περίμενε ποτέ να κάθεται και να πίνει μαζί μας. Με παρατηρούσε έκπληκτος. Θα νόμιζε ότι τρελάθηκα και τον άφηνα να το πιστεύει. Ήμουνα όμως σίγουρος πως, στη συνέχεια, ο Γιόχαν θα έβρισκε κι άλλα κατάλληλα λόγια να του εξηγήσει… να του πάρει την πίκρα. Στην διάρκεια του φαγητού μας κατάλαβα πόσο καλός άνθρωπος ήταν. Η απλότητα χαρακτήριζε την προσωπικότητά του. Μας πρότεινε να κάνουμε μαζί την υπόλοιπη διαδρομή, για παρέα, και για να μας λέει πληροφορίες για τα μέρη απ’ όπου θα περνούσαμε. Φυσικά και δεχτήκαμε με ενθουσιασμό.
Σαν αποφάγαμε, σηκωθήκαμε και οι τρεις και μπήκαμε στο δρόμο των προσκυνητών. Από τον Χόρχε μάθαμε ότι το χωριό, η Μελίδε, καυχιόταν για μερικές πολύ όμορφες εκκλησίες και ερείπια τειχών από το πρώτο οίκημα του Τάγματος των Ιωαννιτών Ιπποτών. Επίσης μας πληροφόρησε ότι στο σηκό του ρωμανικού παρεκκλησίου της Σάντα Μαρίας, κτίριο του 12ου αι., φαίνονταν χαρακτηριστικές γοτθικές νωπογραφίες που αναπαριστούσαν την Αγία Τριάδα, τους αποστόλους και αγγέλους μουσικούς. Κατάλαβα από όλα αυτά ότι το ταξίδι μας από εκεί και μετά θα αποκτούσε μιαν ακόμα διάσταση. Εκείνη της καλλιτεχνικής προσέγγισης των τόπων από όπου θα περνούσαμε. Μια πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη, ομολογουμένως.
Στο δρόμο είπαμε τόσα πολλά που δεν καταλάβαμε πότε κάναμε τα δεκαπέντε χιλιόμετρα που μας χώριζαν από την Αρζούα. Μόλις σκοτείνιασε είχαμε βρει και το μέρος που θα κοιμόμασταν. Ο ξενώνας της Αρζούα διέθετε δωμάτια χωριστά κι έτσι ο Χόρχε πήγε σε ένα δωμάτιο και εμείς σε ένα άλλο. Με τον τρόπο αυτό, χωρίς να τον ενοχλούμε, μπόρεσα να συνεχίσω το γράψιμο που είχα αρχίσει πριν από περίπου είκοσι μέρες στη Σαντιγιάνα ντελ Μαρ. Με τη λάμπα πάνω στο τραπέζι να ρίχνει κίτρινο φως στο δωμάτιο, ο Γιόχαν ξεκίνησε να μου λέει: (Συνεχίζεται)

Γνωριμία με τον Χόρχε

2008-03-04T00:45:00.000-08:00

Σαν πέρασε μισή ώρα ανάπαυλας μπήκαμε και πάλι στο μονοπάτι. Ο δρόμος μας συνεχίστηκε έτσι, απρόσκοπτα, για πολλά χιλιόμετρα. Λίγο πριν τη Melide βρισκόταν ένα πολύ συμμετρικό, τοξωτό, μεσαιωνικό γεφύρι. Το διασχίσαμε και φτάσαμε στην πλατεία του χωριού. Ένα χωριουδάκι τόσο δα. Μικροσκοπικά δρομάκια και τα σπιτόπουλα, σαν σε παραμύθι, και η πλατεία μικρούλα να την κλείσεις στη χούφτα σου και στη μέση της ξεχώριζε η εκκλησία του Αγίου Πνεύματος. Ένας σταυρός στην άκρη της πλατείας ενημέρωνε τους περαστικούς ότι βρίσκονταν στο γεωγραφικό κέντρο της Γαλικίας. Από μια μικρή ταβέρνα στην απέναντι πλευρά έβγαιναν μυρωδιές φαγητού που μας θύμισαν πόσο πολύ πεινάγαμε. Είχαμε ανάγκη να βάλουμε επειγόντως κάτι μαγειρευτό στο στόμα μας. Στο μικρό εκείνο μαγέρικο συναντήσαμε και άλλους ταξιδιώτες-προσκυνητές. Κατά τη διάρκεια του φαγητού πιάσαμε συζήτηση με τον Χόρχε. Μας είχε περάσει για Εγγλέζους και είχε προθυμοποιηθεί να μας βοηθήσει. Απευθυνόμενος σε μας με τα λόγια: ‘’Οι ντόπιοι δεν τα καταφέρνουν καλά με τις ξένες γλώσσες’’ έκανε πρώτος την αρχή της γνωριμίας μας. Ήταν ένας Ισπανός μεσήλικας, καλοφτιαγμένος, με μεγάλη σωματική διάπλαση και θλιμμένα μάτια. Ζούσε χρόνια πολλά στην Αγγλία και είχε φτάσει μέχρις εκεί με τα πόδια, από τη Λα Κορούνια της Γαλικίας όπου τον είχε αφήσει το καράβι.
Του συστήθηκα με την επαγγελματική μου ιδιότητα, αυτή του μάγειρα των θαλασσών, και ο Γιόχαν σαν ‘’άνθρωπος που προσπαθεί να αξιοποιήσει όσον καιρό του απομένει για να υπηρετήσει το Θεό’’.
Φαινόταν σεμνός. Ήρθε σε δύσκολη θέση όταν αναγκάστηκε να μιλήσει για τον εαυτό του. Στην αρχή σου έδινε την εντύπωση πως ήθελε να κρατήσει τη ζωή του μυστική, αλλά ξανοίχτηκε σαν είδε πως τελικά δεν θα απέφευγε τις ερωτήσεις του Γιόχαν:
«Ταξιδεύεις πολύ;»
«Συνέχεια, όταν δεν εργάζομαι. Άλλωστε είναι και τα μαθήματα, οι διαλέξεις. Κάνω πολλές σε σχολεία».
«Είσαι καθηγητής;»
«Όχι, ακριβώς. Είμαι ένας …καλός αρχιτέκτονας που διδάσκει τους φοιτητές του αλλά συγχρόνως σχεδιάζει και κτίζει εκκλησίες.
«Αα, τι ωραία! Διδάσκεις φοιτητές! Κι εγώ κάπως σαν καθηγητής νιώθω με τον Τόμας κοντά μου. Και πώς αποφάσισες να κάνεις το ταξίδι αυτό; Νοστάλγησες την πατρίδα;»
«Ταξιδεύω πολύ. Πιστεύω ότι ένας αρχιτέκτονας πρέπει να ταξιδεύει. Τα ταξίδια είναι ένα σχολείο για μένα. Καταλαβαίνω καλύτερα τις ανάγκες της δουλειάς μου αλλά και τον εαυτό μου. Αλλά ταξιδεύω και για έναν άλλο λόγο. Καταγράφω αυτά που βλέπω, κρατάω σημειώσεις και σκέφτομαι. Σκέφτομαι με πάθος την απουσία που έχει κυριαρχήσει στη ζωή μου. Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω τον πληθυντικό, τις απουσίες, αλλά το συγκεκριμένο ταξίδι αυτή τη φορά το κάνω στη μνήμη του πατέρα μου, που έχασα πρόσφατα. Μαζί του είχα διαβεί τους ίδιους δρόμους, τα ίδια μέρη όταν, πριν από πολλά χρόνια όντας μαθητής του γυμνασίου με είχε πάρει μαζί στο προσκύνημά του».
«Με τα πόδια λοιπόν για δεύτερη φορά;» ρώτησα διστακτικά.
«Ω, όχι. Έχω ξανάρθει. Αλλά είχα πάρει άλλο δρόμο τότε. Είχα ξεκινήσει το ταξίδι από τη Βαρκελώνη. Η αγάπη μου για την πατρίδα μου είναι μεγάλη αν και αυτό το συνειδητοποίησα μόλις έφυγα και εγκαταστάθηκα μόνιμα στην Αγγλία. Όμως η Ισπανία αναβλύζει μέσα από τις αφηγήσεις του πατέρα μου, τα διαβάσματα, τις συζητήσεις, τα όνειρα».
«Ένας ευπατρίδης, λοιπόν, που χτίζει, διδάσκει, στοχάζεται. Μίλησες όμως και για κάποιες απουσίες. Πρέπει να έχεις περάσει δύσκολα χρόνια, απ’ ότι κατάλαβα», αποφάνθηκε ο Γιόχαν.
Δίστασε στην αρχή αλλά μετά από λίγο: «Δεν συνηθίζω να εκμυστηρεύομαι τα θλιβερά επεισόδια της ζωής μου, όμως νιώθω πως εσείς θα μπορέσετε να καταλάβετε την κατάστασή μου, βοηθώντας με να σκέπτομαι χριστιανικά, ώστε να εκτελέσω σωστά τα γήινα καθήκοντά μου».
«Εάν αυτό σου κάνει καλό, φίλε μου», είπε ο Γιόχαν χαϊδεύοντας το άσπρο γένι στο πηγούνι του, «μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη ότι δεν θα σε απογοητεύσουμε».
«Ουδέποτε έζησα χωρίς τις αμφιβολίες που με βασανίζουν ακόμα και τώρα. Εδώ όμως κοντά σας, δίχως να ξέρω γιατί, νιώθω μιαν άγνωστη ηρεμία. Προ πολλού έχω την ανάγκη κάποιας παρηγοριάς, περιμένοντας μιαν αδελφική και στοργική βοήθεια… Η μοίρα με χτύπησε σκληρά. Αλλά ...θα σας βαρύνω με τα δικά μου», δίστασε πάλι.
«Μη νιώθεις έτσι. Ένας χριστιανός πρέπει να πιστεύει και να ζει με την πεποίθηση ότι η αξία της ζωής των άλλων είναι πάνω από τη δική του. Μόνο έτσι θα μπορεί να είναι χρήσιμος στους αδελφούς του πάνω στη γη. Μίλησέ μου και το βάρος σου θα φύγει. Στο υπόσχομαι». (Συνεχίζεται)

23 Αυγούστου 1935

2008-03-03T00:18:00.000-08:00

Το πρωί, όπως ήταν επόμενο άλλωστε, αργήσαμε πολύ να ξυπνήσουμε. Καθώς η ησυχία ήταν απόλυτη μέσα στο μεγάλο χώρο, τίποτε δεν διέκοπτε τα όνειρά μας. Όμως η πείνα φάνηκε πιο δυνατή και σαν άρχισε να πονάει το άδειο μου στομάχι, αναγκάστηκα να σηκωθώ. Όμως ήμουν ευδιάθετος και άφησα το στρώμα σφυρίζοντας έναν εύθυμο σκοπό. Ο Γιόχαν ήταν ήδη έτοιμος και με περίμενε. Μάζεψα γρήγορα-γρήγορα τα υπάρχοντά μου, που βρίσκονταν πεταμένα στο χωμάτινο δάπεδο και βγήκαμε έξω, στο φως. Η μέρα ήταν θαυμάσια. Ο ουρανός καταγάλανος. Ούτε ένα τόσο δα μικροσκοπικό συννεφάκι δεν διέκοπτε το απέραντο μπλε του.
«Δυο μέρες στη σειρά χωρίς σύννεφα είναι πολύ περίεργο», αναφώνησε, με χαρούμενη διάθεση ο Γιόχαν, «μη ξεχνάς πως βρισκόμαστε στη Γαλικία».
Κούνησα το κεφάλι συμφωνώντας, και άρχισα να εξετάζω με το βλέμμα το χώρο γύρω μας, για να δω όσα δεν μπόρεσα να διακρίνω στο χθεσινό σκοτάδι. Συγχρόνως έβαλα ένα μεγάλο κομμάτι ψωμί στο στόμα μου, προσφέροντας ένα δεύτερο στο φίλο μου. Η θέα ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Σε απόσταση βολής υψωνόταν ένα στιβαρό μεσαιωνικό καστέλο. Φτιαγμένο με μεγάλη τέχνη και πιθανότατα για την προστασία των κατοίκων σε περίπτωση επιδρομής βαρβάρων, το κάστρο ήταν ένα στολίδι για την περιοχή. Το τοπίο σε υπέβαλλε. Νόμιζες πως τίποτε δεν είχε αλλάξει αιώνες τώρα. Περίμενα από στιγμή σε στιγμή να δω τη μεγάλη καστρόπορτα να σηκώνεται τρίζοντας και τον Ροντρίγο Ντιάζ να ξεχύνεται, πάνοπλος, καβάλα στο σταχτί φαρί του και πίσω να τον ακολουθούν οι αφοσιωμένοι ιππότες του με τη λόγχη και την ασπίδα στα χέρια, φέροντας μπροστά στο στήθος τους το έμβλημα του σταυροφόρου, τον μεγάλο κόκκινο σταυρό στο κέντρο της πανοπλίας τους. Πανέτοιμοι να πολεμήσουν αλλά και να θυσιαστούν συνάμα, για να λευτερώσουν την πατρίδα τους από τους Άραβες.
"Και τώρα πού πάμε;" ρώτησα μπουκωμένος, τον Γιόχαν, που είχε ανοίξει και συμβουλευόταν κάποιες σημειώσεις του.
"Επόμενος σταθμός μας είναι η πόλη Arzúa. Λίγο πιο πριν όμως, στο χωριό Melide θα κάνουμε στάση για φαγητό. Είναι το σημείο συνάντησης και των άλλων δρόμων, εκείνων από το Βορρά. Από τη μεριά της θάλασσας της Λα Κορούνια και από το Οβιέδο, αλλά και από εκείνον που θα είχαμε ακολουθήσει εμείς, αν δεν κόβαμε δρόμο πάνω από τα βουνά. Μεγαλώνουν λοιπόν οι πιθανότητες να συναντήσουμε και άλλους προσκυνητές".
Περπατώντας στην καταπράσινη φύση μου έκανε μεγάλη εντύπωση το πλήθος των ποταμών, των ρυακιών και των χειμάρρων που περνούσαμε. Ήταν υπερβολικά πολλοί. Κάθε πενήντα μέτρα βρισκόμασταν πάνω σε γιοφύρι. Δικαιολογημένα η βλάστηση ήταν τόσο οργιαστική, τόσο καταπράσινη. Άλλοτε πάλι βαδίζαμε σε καλοδιατηρημένο ρωμαϊκό καλντερίμι από φαρδιές άσπρες πλάκες. Μόλις τελείωσε το ρωμαϊκό μονοπάτι κάναμε την πρώτη μας απαραίτητη στάση για ξεκούραση. Δίπλα στην όχθη ενός μικρού χειμμάρου ανακαλύψαμε μια ευρύχωρη επίπεδη πέτρα και εκεί βολευτήκαμε για μισή ώρα. Οι σκέψεις από χθες δεν με είχαν αφήσει καθόλου. Στο νου μου έρχονταν συνεχώς τμήματα της χθεσινής μας συζήτησης. Δεν μπορούσα να ξεχάσω τα σχετικά με τη μάχη που έκανε ο Άγγελος με τον Σατανά για την απόκτηση του σώματος του Μωυσή. Μέχρι σήμερα πίστευα πως όσα αναφέρει η Γραφή για το γεγονός, είχαν γραφτεί ποιητική αδεία, ήταν συμβολικά, και να που χθες βράδυ πληροφορήθηκα ότι η μάχη έγινε πραγματικά. Ένιωσα να σπάω σε χίλια κομμάτια. Σκέψεις δυσπιστίας έρχονταν και με καταρράκωναν κατά κύματα. Οι χριστιανοί πιστεύουμε ότι το σώμα της Παναγίας εξαϋλώθηκε. Άραγε να συνέβη αυτό για τον ίδιο λόγο;
Τελικά πήρα με σιγουριά την απόφαση πως έτσι έγινε, για να γλιτώσει η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους. Ούτε να φανταστώ δεν ήθελα, το μένος που θα είχαν εκείνοι οι πόλεμοι. Εδώ οι άνθρωποι έβρισκαν αφορμές και πολεμούσαν για θέματα ανούσια. Οι θρησκευτικοί πόλεμοι ήταν πάντα η χειρότερη αλλά και η πιο πρόσφορη επιλογή.
«Ε, Γιόχαν, φαντάζεσαι να κόβανε κομματάκια τα ιερά λείψανά τους και να τα μοιράζονταν οι Εκκλησίες; Για να τα έχουν οι πιστοί και να τα προσκυνάνε; Έτσι δεν κάνουν με τα λείψανα των αγίων; Η Καθολική Εκκλησία, ας πούμε, να κατείχε τα πόδια, η Ορθόδοξη τα χέρια, η Αρμένικη το κρανίο του Ιησού; Μου φαίνεται πως έχουμε γλιτώσει από ένα φρικτό, απαίσιο σενάριο. Μου έρχεται αναγούλα μόνο με τη σκέψη του».
«Τόμας, θα σου πω κάτι. Στον Καθεδρικό ναό μιας πόλης, στη βόρεια Γερμανία, είναι εντοιχισμένη μια πλάκα, που κάποιοι σκάλισαν με τα λόγια: ‘’Αυτά λέει ο Χριστός, ο Σωτήρας μας: Με ονομάζετε Κύριο, αλλά δε με υπακούτε. Με ονομάζετε Φως, αλλά δε με βλέπετε. Με ονομάζετε Οδό, αλλά δε με ακολουθείτε. Με ονομάζετε Ζωή αλλά δε με επιθυμείτε. Με ονομάζετε Σοφία αλλά δε με αγαπάτε. Με ονομάζετε Πλούσιο αλλά δε μου ζητάτε τίποτα. Με ονομάζετε Αιώνιο αλλά δε με θέλετε. Με ονομάζετε Καλό αλλά δε με μιμείστε. Με ονομάζετε Παντοδύναμο αλλά δε με τιμάτε. Με ονομάζετε Δίκαιο αλλά δε με φοβάστε. Αν σας καταδικάσω μη με κατηγορήσετε’’. Με πέντε προτάσεις εκφράζει πόσο ‘’λίγοι’’ είμαστε οι άνθρωποι απέναντι στο Σωτήρα μας. Μόνο που τελικά, δεν πειθόμαστε ν’ αλλάξουμε». (Συνεχίζεται)

Αρχαιοελληνικός μυστικισμός

2008-03-02T00:41:00.000-08:00

«Δεν θα κουραστώ, Τομ, να σου επαναλαμβάνω, και ας γίνομαι κουραστικός, πως αν θέλεις να μάθεις αν κάτι είναι σωστό, πρέπει να διαβάζεις πρώτα το Ευαγγέλιο. Εκεί μέσα υπάρχει αλήθεια. Από το πρωτότυπο κείμενο. Είσαι τυχερός που είσαι Έλληνας και έχεις τη δυνατότητα να διαβάσεις τα ελληνικά χειρόγραφα. Η δική μου Γραφή έχει στο ένα μέρος το ελληνικό και στο άλλο τη γερμανική μετάφραση. Έτσι μπορώ και συγκρίνω, γιατί μια μετάφραση, όσο καλή και αν είναι, αλλάζει πολλές φορές το νόημα. Για να αντιληφθείς το μέγεθος της παραπλάνησης θα σου πω τα εξής. Αν ρωτήσεις έναν πιστό να σου πει ποια εικόνα έχει στο μυαλό του για το τελευταίο δείπνο του Ιησού, θα σου περιγράψει ένα μεγάλο τραπέζι και γύρω του καθισμένους τον Ιησού με τους δώδεκα. Και μάλιστα να βρίσκονται όλοι στη μια πλευρά του τραπεζιού, σαν να θέλουν να βγάλουν φωτογραφία. Δίπλα στον Ιησού, πεσμένος στο στήθος του, ο Ιωάννης.
Αυτή η εικόνα απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Από τα αρχαία ιουδαϊκά συγγράμματα γνωρίζουμε πως τα παλιά χρόνια οι άνθρωποι συνήθιζαν να τρώνε καθιστοί ή στο πάτωμα με σταυρωμένα πόδια ή σε καθίσματα. Η βιβλική διατύπωση είναι: ‘’και εκάθισαν και έφαγαν και έπιον’’ (Κριτ. 19,6). Ο ελληνικός όμως τρόπος – τρεις αιώνες μετά την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου – και μετέπειτα ο ρωμαϊκός, εισήγαγε ακόμα και στους πιο αυστηρούς κύκλους τη συνήθεια να τρώνε ξαπλωμένοι σε κρεβάτια ή σε ένα είδος ντιβανιών με μαξιλάρια. Ο ίδιος ο Χριστός έτρωγε με τον τρόπο αυτό. Το βλέπουμε να το αναφέρουν οι Ευαγγελιστές. Κοίτα εδώ, στον Ματθαίο: ‘’οψίας δε γενομένης ανέκειτο μετά των δώδεκα και εσθιόντων αυτών’’ (26,20-21 ), αλλά και εδώ, στον Μάρκο: ‘’και ανακειμένων αυτών και εσθιόντων…’’ (14,18), και στον Λουκά: ‘’και ότε εγένετο η ώρα, ανέπεσε και οι δώδεκα συν αυτώ…’’ (22,14), και στον Ιωάννη: ‘’ότε ουν ένιψε τους πόδας αυτών και έλαβε τα ιμάτια αυτού, αναπεσών πάλιν είπεν…’’ (13,12). Ανατρέχοντας στο λεξικό όταν ήμουν στη Γερμανία, με κατάπληξη διάβασα ότι το ρήμα -ανάκειμαι σημαίνει ξαπλώνω και το -αναπίπτω σημαίνει πίπτω προς τα πίσω. Ακουμπούσαν λοιπόν στον αριστερό αγκώνα και έτρωγαν με το δεξί χέρι. Μάλιστα, το τιμητικό τραπέζι ήταν το μεσαίο, και εκεί κάθονταν μόνο τρεις συνδαιτυμόνες. Ο οικοδεσπότης στη μέση με την τιμητική θέση στα δεξιά του. Στα διπλανά τραπέζια κάθονταν οι υπόλοιποι καλεσμένοι. Ο οικοδεσπότης σερβίριζε μόνος του τους συνδαιτυμόνες και βλέπουμε ότι το ίδιο έκανε και ο Ιησούς ‘’εμβάψας το ψωμίον δίδει εις τον Ιούδαν Σίμωνος τον Ισκαριώτην’’ (Ιωάν. 13,26)».
Είχα μείνει άναυδος, παρακολουθώντας την ανάλυσή του, που τόσο περίτρανα απεδείκνυε με αναφορές από τα κείμενα. Ήταν μια μεγαλοφυία.
«Γιόχαν, παρακολουθώ τα όσα λες με πραγματικό ενδιαφέρον. Μου αποδεικνύεις την αξία της γλώσσας μου, κάτι που συνειδητοποιώ τόσο έντονα για πρώτη φορά. Συνειδητοποιώ επίσης πόσο δύσκολο είναι να μεταφράζεις αποδίδοντας τη σωστή έννοια. Αν σήμερα σφάλλουμε, καταλαβαίνοντας λάθος το νόημα των λέξεων από την αρχαία στη νέα ελληνική γλώσσα, γιατί να μη συνέβαινε το ίδιο και στο παρελθόν;»
Η επιθυμία μου να μοιραστώ τις απορίες μου μαζί του δεν σταματούσε όμως εκεί. Ξεφυλλίζοντας τη Γραφή μου, το μάτι μου έπεσε στο εδάφιο: ‘’ου δύναμαι εγώ ποιείν απ’ εμαυτού ουδέν. Καθώς ακούω κρίνω, και η κρίσις η εμή δικαία εστίν’’ (Ιωάν. 5,30). Του ζήτησα τότε να μου εξηγήσει τη λέξη ‘’ακούω’’ αλλά εκείνος με εξέπληξε περισσότερο:
«Μετά από όσα έχεις μάθει μέχρι τώρα, θέλω να μου πεις τι σκέφτεσαι. Πώς θα μου ανέλυες εσύ, τα όσα θέλεις να σου εξηγήσω; Πιστεύω ότι ξέρεις την απάντηση. Η ψυχή σου την ξέρει σίγουρα».
«Από αυτά που έχω μάθει για τη συνεχή επικοινωνία του Ιησού με τον Κόσμο των Πνευμάτων του Θεού, έχω την εντύπωση ότι στο ‘’ακούω’’ εμπεριέχεται αυτή η επικοινωνία, που μέχρι σήμερα μου διέφευγε. Ο Ιησούς είναι σίγουρος για την κρίση του γιατί τον βεβαιώνει το Πνεύμα το Άγιο. Η επικοινωνία αυτή φαίνεται να είναι ζωντανή γιατί την ακούει. Θέλω να πω δεν γίνεται με οράματα, με ενύπνια. Έτσι, είμαι πλέον σίγουρος, ότι επικοινωνεί με τον Πατέρα Του, κάθε φορά που απομακρύνεται από τους μαθητές του μέσα στον κήπο της Γεθσημανή, στο όρος των Ελαιών ή όπου αλλού σύχναζαν».
Με μεγάλη χαρά είδα το πρόσωπό του να φωτίζεται.
«Τόμας, αποδεικνύεσαι καλός μαθητής. Με κάνεις ευτυχισμένο για μια φορά ακόμα! Ξέρω με σιγουριά πως οι κόποι και τα ξενύχτια μας δεν θα πάνε χαμένοι». Και ερχόμενος πιο κοντά με αγκάλιασε από τους ώμους σφιχτά.
Παρόλο που ήταν περασμένα μεσάνυχτα, ο ενθουσιασμός μου ήταν μεγάλος και δεν μπορούσα να σταματήσω να μιλάω. Ένιωθα πάλι εκείνη την υπέροχη έξαψη. Αισθανόμουνα κάθε κύτταρο μέσα στο σώμα μου να δονείται, να πάλλεται, να τρέμει. Η θέρμη της συζήτησης με είχε παρασύρει και στο μυαλό μου κατέφθαναν εικόνες από την ελληνική μυθολογία. Κάτι με παρακινούσε συνεχώς και μου ψιθύριζε μυστικά πως οι μύθοι έπρεπε να κρύβουν αλήθειες ανείπωτες, γι’ αυτό και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, τόλμησα και είπα:
«Δάσκαλε, αναγνωρίζω πως σου οφείλω πολλά. Εσύ με έμαθες να σκέφτομαι έτσι. Οι δικές μου γνώσεις ήταν φτωχικές. Ένα γυμνάσιο τέλειωσα μόνο. Αλλά πάντα ήμουν καλός μαθητής στα ελληνικά. Τα αγαπούσα και τώρα, να που μου ανταποδίδουν την αγάπη μου. Θέλω να μοιραστώ μαζί σου κάποια πιστεύω του Ησίοδου που εμπεριέχονται στη ‘’Θεογονία’’. Και πιο συγκεκριμένα, πού βρίσκεται η Γαία-ΥΛΗ ως προς τον Ουρανό-ΠΝΕΥΜΑ και τα Τάρταρα-ΚΟΛΑΣΗ. Λέει λοιπόν, ο Ησίοδος, πως η συμπυκνωμένη ύλη βρίσκεται στο κέντρο, απέχοντας προς τα επάνω εννιά μερόνυχτα από τον Ουρανό, και προς τα κάτω εννιά μερόνυχτα από τα Τάρταρα. Τη δέκατη μέρα το ταξίδι ολοκληρώνεται και συναντά κανείς τον Ουρανό ή την κόλαση. Και αυτός ο αριθμός εννέα δεν είναι τυχαίος. Και μπορεί οι δικές μου γνώσεις να μην πάνε παραπέρα, Γιόχαν, όμως φαντάζομαι ότι ένα ικανό μυαλό μπορεί να αποκρυπτογραφήσει την κρυμμένη Γνώση που περιμένει να ανακαλυφθεί ξανά».
Ο Γιόχαν με παρατηρούσε στο μισοσκόταδο με μάτια που έλαμπαν και διευκρίνισε:
«Η μυστικιστική σκέψη των Ελλήνων έφτασε μέχρις εμάς κυρίως με τη μορφή του μύθου και της ποίησης, εξαιτίας ακριβώς της γοητείας της και της εκφραστικής της ομορφιάς. Μπορεί, με την πρώτη ματιά να φαίνονται και τα δύο σαν ο καρπός μιας πρωταρχικής δημιουργίας χωρίς εξαρτήσεις και συνδέσμους αλλά αυτό ακριβώς ήταν το ζητούμενο. Τα βέβηλα μάτια να μην βλέπουν και οι αμύητοι να μην καταλαβαίνουν. Έχουν ακριβώς την ίδια αξία που έχουν τα κωδικοποιημένα λόγια του Ιησού. Ο χριστιανικός μυστικισμός ρέει σαν το γάργαρο νεράκι μέσα από τις παραβολές Του».
Στη συνέχεια της κουβέντας μας μου ανέφερε ότι αισθανόταν χαρούμενος που μπόρεσε να με κάνει να βλέπω μέσα στην ίδια την ψυχή των λέξεων. Να μην αφήνομαι άκριτα στα λεγόμενα των ανθρώπων και κυρίως να μην πείθομαι από λανθασμένες εξηγήσεις, εφόσον είχα την ικανότητα να διαβάζω και να βγάζω τα δικά μου συμπεράσματα. Κατά το τέλος της συζήτησής μας, δάκρυα είχαν αρχίσει να κυλούν από τα μάτια μου. Νόμιζα ότι ξεχείλιζα... από αγάπη.
Η πολύωρη όμως συζήτηση καθώς και η ολοήμερη οδοιπορία μας είχαν φέρει στα μέλη μας μια γλυκιά εξάντληση. Το μυαλό μας είχε χορτάσει από πνευματική τροφή και μόνο το σώμα μας παρέμενε παραπονεμένο, κουρασμένο. Και απαιτούσε τα δικαιώματά του. Γι' αυτό κι εμείς, μη μπορώντας να κάνουμε διαφορετικά, του τα προσφέραμε. (Συνεχίζεται)

Αναστάσιμα έθιμα

2008-03-01T07:58:00.000-08:00

Σ’ αυτή την παρεξήγηση έπαιξαν μεγάλο ρόλο και οι λανθασμένες μεταφράσεις ορισμένων σημείων της Αγίας Γραφής. Έτσι το Βιβλίο του Ιώβ γράφει: ‘’το ξέρω ότι ζει ο Σωτήρας μου και ότι θα έρθει τελευταίος σ’ αυτή τη γη και μετά θα δω τον Θεό μου, και ας είναι το δέρμα μου ξεσκισμένο και ας είμαι δίχως τις σάρκες μου’’. Αυτά τα λόγια τα γύρισαν στο αντίθετό τους γράφοντας: ‘’οίδα γαρ ότι αέναός εστιν ο εκλύειν με μέλλων επί γης. Αναστήσαι το δέρμα μου το ανατλούν ταύτα…’’ (Ιώβ 19,25-26)*.
*Το εβραϊκό κείμενο και η νέα γερμανική μετάφραση της Βίβλου της Ευαγγελικής Εκκλησίας της Ζυρίχης έχουν αυτό το σημείο σωστό. (Σημ. τ. σγρφ).
Ένα άλλο σημείο που έχει παραποιηθεί στο έχω ήδη υποδείξει. Πρόκειται για το σημείο όπου στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου αναφέρει για τους νεκρούς που εγέρθηκαν την ώρα που πέθανε ο Χριστός, ενώ στην πραγματικότητα γράφει ότι τα πτώματα τινάχτηκαν έξω από τους τάφους. Εδώ ανήκει και ο άλλος λόγος στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη (5,25): ‘’ότι έρχεται ώρα, και νυν εστιν, ότε οι νεκροί ακούσονται της φωνής του Υιού του Θεού, και οι ακούσαντες ζήσονται’’, και (5,28): ‘’ότι έρχεται ώρα εν η πάντες οι εν τοις μνημείοις ακούσονται της φωνής αυτού’’. Ό,τι ονομάζει ‘’μνημεία’’ ο Ιωάννης, ο Πέτρος στην Α' επιστολή του (3,19) το ονομάζει ‘’φυλακή’’: ‘’ότι και Χριστός… θανατωθείς μεν σαρκί, ζωοποιηθείς δε πνεύματι˙ εν ω και τοις εν φυλακή πνεύματι πορευθείς εκήρυξεν’’ και ‘’τάρταρα’’ στην Β' επιστολή του (2,4): ‘’ει γαρ ο Θεός αγγέλων αμαρτησάντων ουκ εφείσατο, αλλά σειραίς ζόφου ταρταρώσας παρέδωκεν εις κρίσιν τηρουμένους’’. Είναι φανερό ότι ο Χριστός στο Κατά Ιωάννη δεν εννοεί τα μνημεία των νεκρών στα νεκροταφεία, διότι λέει ρητά ότι έφτασε ήδη η ώρα όπου θα Τον ακούσουν οι νεκροί. Διαφορετικά θα έπρεπε ήδη τότε να εγερθούν οι νεκροί από τους τάφους. Αλλά ο Χριστός με τα λόγια αυτά εννοεί τους ‘’πνευματικά νεκρούς’’, που βρίσκονται στις φυλακές του Σατανά, τους οποίους ήθελε να ελευθερώσει με την επικείμενη κάθοδό Του στον Άδη, εφόσον θα υπάκουαν βέβαια στη φωνή του Σωτήρα.
Το γεγονός επίσης ότι ο Χριστός εμφανίστηκε με μια υλική μορφή στους πιστούς Του μετά τον γήινο θάνατό Του, βοήθησε τη λανθασμένη ερμηνεία ότι ξαναπήρε το προηγούμενό Του ανθρώπινο σώμα. Στην πραγματικότητα έγινε με τον ίδιο τρόπο ορατός, όπως το κάνουν πάντα τα Πνεύματα, υλοποιώντας το πνευματικό Του (αστρικό) σώμα. Δεν το έκαναν αυτό και άλλα Πνεύματα πριν τον Χριστό; Δεν ήρθαν μια μέρα τρία Πνεύματα με μια τέλεια ανθρώπινη μορφή στον Αβραάμ και έφαγαν μαζί του, όπως έφαγε ο Χριστός με τους μαθητές Του μετά το θάνατό Του; Και ο Αρχάγγελος Ραφαήλ δεν συνόδεψε βδομάδες το νεαρό Τωβία με ανθρώπινη μορφή, τρώγοντας και πίνοντας μαζί του, έτσι ώστε εκείνος νόμιζε πως ήταν κανονικός άνθρωπος; Ήταν λοιπόν κάτι το ιδιαίτερο που ο Χριστός μετά το θάνατό Του εμφανίστηκε στους μαθητές Του, μίλησε, έφαγε και ήπιε μαζί τους; Τέτοιες υλοποιήσεις Πνευμάτων τις ζείτε ακόμα και σήμερα. Και τα κακά πνεύματα μπορούν να υλοποιηθούν έτσι. Θα αναρωτιέστε λοιπόν τότε, τι απέγινε το σάρκινο σώμα του Ιησού; Αυτό είχε δημιουργηθεί από την ακτινοβολία της γης και όπως όλα τα άλλα ξαναεπέστρεψε στη γη. Μόνο που δεν ακολούθησε το δρόμο της αποσύνθεσης, αλλά εξαϋλώθηκε από τον Κόσμο των Πνευμάτων. Με τον ίδιο τρόπο που εξαϋλώθηκαν τα σώματα του Ενώχ, του Μωυσή, του Ηλία».

Καθώς σημείωνα την ενδιαφέρουσα διδασκαλία στο τετράδιο, η νύστα μου σταδιακά υποχωρούσε και ο νους μου αφυπνιζόταν από τη δύναμη του κειμένου. Στα όσα άκουγα υπήρχαν πράγματα που ήθελα να συζητήσω. Γι' αυτό και κάποια στιγμή είπα με στόμφο:
«Σ’ άκουσα, δάσκαλε, να αναφέρεσαι στην κάθοδο του Ιησού στον Άδη. Θυμίζει πολύ τον τρομερό αγώνα κατά τη διάρκεια της Τιτανομαχίας που είχε σαν συνέπεια την κατακρήμνιση των Τιτάνων στα Τάρταρα. Μέχρι σήμερα πίστευα ότι από αυτήν την αντίληψη διαμορφώθηκε στη Βυζαντινή τέχνη η ανάλογη εικονογραφική παράδοση της Ανάστασης, όπου το θρυμμάτισμα του Θανάτου παριστάνεται αδρά στην εικόνα ‘’της εις Άδην καθόδου’’, με τη θριαμβευτική έγερση των νεκρών του Κάτω Κόσμου. Όμως δεν είχα δίκιο. Ο πατέρα μου πάντα μιλούσε για την πρώτη Ανάσταση, μα μόλις προ ολίγου κατάλαβα την πραγματική σημασία της. Εμείς έχουμε στο νησί και ένα τελετουργικό για να μας θυμίζει αυτή την Ανάσταση. Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής όλα τα παράθυρα των σπιτιών είναι στολισμένα με χαλιά πάνω στα οποία καίνε λαμπάδες. Μέσα στο σκοτάδι της νύχτας ξεκινά ο Επιτάφιος, τοποθετημένος στο όμορφα στολισμένο κουβούκλιό του, από τη Μητρόπολη. Τα κεριά που κρατάνε οι πιστοί δίνουν στη λιτανεία κάτι το φαντασμαγορικό ενώ η μπάντα που ακολουθεί παίζει πένθιμα εμβατήρια. Επιστρέφοντας οι πιστοί στη Μητρόπολη, συναντούν τις θύρες της κλειστές. Τότε ακούγεται μια φωνή μεγάλη να λέει: ‘’Άρατε Πύλας δια να εισέλθει ο βασιλεύς της Δόξης’’. Μια αναπαράσταση της εισόδου του Ιησού στον Άδη. Οι θύρες τότε ανοίγουν και ο Επιτάφιος εισέρχεται με όλη την πομπή στην εκκλησία. Και αρχίζει η ακολουθία της Ανάστασης. Η Ανάσταση που γιορτάζεται τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής είναι η δεύτερη Ανάσταση. Και κάτι ακόμα. Ένα έθιμο που υπάρχει αποκλειστικά στο νησί μου. Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου γίνεται μεγάλος θόρυβος στην πόλη από τους μπότηδες, υπερμεγέθη πιθάρια που σπάζουν, καθώς οι πιστοί τα πετάνε από τα παραθύρια τους. Μια ακόμα υπενθύμιση της φασαρίας, της αναταραχής που έγινε στην Κόλαση, όταν διαδόθηκαν τα χαρούμενα νέα της απελευθέρωσης των δεσμίων. Όλα αυτά φανερώνουν πως η χριστιανική παράδοση έχει διατηρήσει μέσα στα έθιμα του λαού όσα οι χριστιανοί των πρώτων αποστολικών χρόνων γνώριζαν με βεβαιότητα. (Συνεχίζεται)

Η "Έγερσις εκ νεκρών""

2008-02-29T23:59:00.000-08:00

Όπως χτίσατε λοιπόν μια τελείως λανθασμένη θεωρία για την προπατορική αμαρτία, έτσι λανθασμένη είναι και η εικόνα που έχετε για την αμαρτία γενικά. Η Βίβλος ξεχωρίζει την αμαρτία σαν ‘’πτώση από τον Θεό’’ και τις αμαρτίες των πιστών από ανθρώπινη αδυναμία.
Στην πρώτη επιστολή του Ιωάννη υπάρχει ένα μέρος που σας δυσκολεύει πολύ: ‘’Εάν τις ίδη τον αδελφόν αυτού αμαρτάνοντα αμαρτίαν μη προς θάνατον, αιτήσει, και δώσει αυτώ ζωήν, τοις αμαρτάνουσι μη προς θάνατον. Έστιν αμαρτία προς θάνατον˙ ου περί εκείνης λέγω ίνα ερωτήση. Πάσα αδικία αμαρτία εστί˙ και έστιν αμαρτία ου προς θάνατον’’ (Ιωάν. Α΄ 5,16-17). Λοιπόν ο Ιωάννης κάνει διάκριση ανάμεσα στην αμαρτία που οδηγεί στο θάνατο και στις αμαρτίες που δεν οδηγούν στο θάνατο. Σαν πιστοί άνθρωποι είσαστε υπήκοοι της Βασιλείας του Θεού. Όταν στον επίγειο δρόμο σας σαν αδύναμοι προσκυνητές που είσαστε, κάνετε καθημερινά μικρά ή μεγαλύτερα λάθη, αυτές είναι αμαρτίες για τις οποίες ναι μεν θα δώσετε λόγο, αλλά δεν παύετε να είστε υπήκοοι της Βασιλείας του Θεού. Αν όμως γυρίσετε την πλάτη προς το Θεό, είτε επειδή δεν πιστεύετε, είτε αρνούμενοι την Ύπαρξή Του, είτε ζώντας σαν να μην υπήρχε Θεός, αυτή είναι αμαρτία λιποταξίας. Είναι η αμαρτία με την οποία αποχωρίζεστε από τη Βασιλεία του Θεού, περνώντας στο βασίλειο των κακών και εχθρικών προς τον Θεό δυνάμεων. Είναι θανάσιμη αμαρτία. Και ο Θεός, που έδωσε στον καθένα ελεύθερη θέληση και δεν επεμβαίνει ποτέ με βία στις ελεύθερες αποφάσεις των πλασμάτων του, δεν κάνει κάτι για να τον πείσει. Ο καθένας πρέπει να βρει τη Σωτηρία αποφασίζοντας ελεύθερα μόνος του.
Το ότι μπορούν να επιστρέψουν και δεν εμποδίζονται με βία από τον Εωσφόρο, το χρωστούν στο Σωτήρα. Αυτός τον νίκησε αναγκάζοντάς τον να αφήνει ελεύθερους όσους μετανιώνουν για την πτώση τους και θέλουν να επιστρέψουν στο Θεό. Ήταν ο ίδιος ο Πρώτος που κατέβηκε στους νεκρούς της κόλασης, δίχως να ανήκει ο ίδιος στους ‘’πεπτωκότας’’. Ήταν επίσης ο πρώτος που ανέβηκε από τον Άδη στον Ουρανό. Πριν, δεν μπορούσε κανένα από τα πνεύματα του βάθους ν’ ανέβει επάνω. Όποιος κατέβαινε μια φορά στον Άδη δεν μπορούσε ν’ ανέβει πια στα Ύψη. Η επιστροφή του Χριστού από τον Άδη ήταν η πρώτη ‘’Ανάσταση εκ των νεκρών’’. Αυτό το αναφέρει πολλές φορές ο Παύλος στις επιστολές του. Έτσι γράφει στους Εφεσίους (4,9): ‘’το δε ανέβη τι εστιν ει μη ότι και κατέβη εις τα κατώτερα της γης;’’ Εννοεί τις σφαίρες της κόλασης. Βρίσκονται, όπως σε δίδαξα, χαμηλότερα από τη γήινη σφαίρα. Και στους Κολοσσαείς γράφει (2,15): ‘’απεκδυσάμενος τας αρχάς και τας εξουσίας εδειγμάτισεν εν παρρησία, θριαμβεύσας αυτούς εν αυτώ’’. Εννοεί τις δυνάμεις της κόλασης που πολέμησε, αφού κατέβηκε μαζί με τις Ουράνιες Λεγεώνες, και τις υπερνίκησε αναγκάζοντας με τη νίκη Του τον αρχηγό τους τον Εωσφόρο να αφήσει ελεύθερους αυτούς που δεν ήθελαν πια να παραμείνουν υπήκοοι του βασιλείου των νεκρών. Σ’ αυτό αναφέρεται ο Παύλος στην επιστολή του με τα λόγια: ‘’συνταφέντες αυτώ εν τω βαπτίσματι, εν ω και συνηγέρθητε δια της πίστεως της ενεργείας του Θεού του εγείραντος αυτόν εκ των νεκρών. Και υμάς, νεκρούς όντας εν τοις παραπτώμασι και τη ακροβυστία της σαρκός υμών, συνεζωοποίησεν υμάς συν αυτώ, χαρισάμενος ημίν πάντα τα παραπτώματα…’’ (Κολοσ. 2,12-13). Οι Κολοσσαείς, στους οποίους γράφει ο Παύλος, ήταν και αυτοί άλλοτε πνευματικά νεκροί και υπήκοοι του Εωσφόρου. Αλλά αργότερα πίστεψαν στον Χριστό και στη Βασιλεία του Θεού. Μ’ αυτή τους την πίστη ανήκαν στο Χριστό και συμμερίζονταν μαζί Του την Βασιλεία του Θεού. Όταν αναφέρει εδώ για τον Χριστό: ‘’εγείραντος αυτόν εκ των νεκρών’’, δεν σημαίνει ότι ήταν πνευματικά νεκρός, αλλά επειδή είχε κατέβει στο βασίλειο των πνευματικά νεκρών και βρισκόταν αποχωρισμένος, τουλάχιστον εξωτερικά, από τη Βασιλεία του Θεού. Επομένως ο Χριστός ήταν σ’ αυτές τις σφαίρες όμοιος με έναν πνευματικά νεκρό, αν και δεν ήταν ο ίδιος πνευματικά νεκρός. ‘’Εγείραντος αυτόν εκ των νεκρών’’ σημαίνει ότι ο Θεός του έδωσε την εξουσία να νικήσει τις δυνάμεις του βασιλείου των νεκρών, οδηγώντας Τον έτσι πίσω στη Βασιλεία της Ουράνιας Ζωής.
Η ‘’Έγερσις’’ λοιπόν ή η ‘’Ανάστασις εκ των νεκρών’’ δεν έχει τίποτα να κάνει με μια έγερση του ανθρώπινου σώματος. Μία "Ανάστασις της σαρκός" όπως την ονομάζει το αποστολικό Σύμβολο της Πίστεως* δεν υπάρχει.
*Κατά τον Ιππόλυτο Ρωμανό (πρεσβύτερος και αντιπάπας από το 217-235), το Αποστολικό Σύμβολο της Πίστεως στον 7ο στίχο έλεγε: ‘’Credis in Spiritu Sancto et sanctam Ecclesiam et carnis resurrectionem?” Δηλαδή ‘’Πιστεύεις εις Πνεύμα Άγιον και αγίαν Εκκλησίαν και ανάστασιν της σαρκός;’’
Και το ‘’προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών’’ δεν σημαίνει τίποτα άλλο, παρά την παρηγορητική Αλήθεια, ότι όλοι οι πνευματικά νεκροί, μαζί και ο Εωσφόρος, θα επιστρέψουν πίσω στον Θεό. Ο Παύλος δίνει την ορθή διδασκαλία όταν λέει: ‘’σπείρεται σώμα ψυχικόν, εγείρεται σώμα πνευματικόν’’ (Κορινθ. Α΄ 15,44). Οι σημερινοί Χριστιανοί όμως, με την έκφραση ‘’Ανάστασις εκ νεκρών’’ εννοούν μιαν ανάσταση του ανθρώπινου σώματος, ένα ξαναφτιάξιμο του ανθρώπινου κορμιού. Όλα αυτά όμως είναι μεγάλα λάθη. Διότι η Ανάσταση του Χριστού από τους νεκρούς είναι – για να το επαναλάβω – μόνο η επιστροφή Του από το βασίλειο των πνευματικά νεκρών, η επιστροφή Του από τον Άδη, από την κόλαση, όπου είχε κατέβει σαν Πνεύμα. Το αποστολικό Σύμβολο της Πίστεως το εκφράζει με τα λόγια: ‘’και τη τρίτη ημέρα αναστάντα εκ των νεκρών’’. Ίσως θα ήταν πιο σαφές αν έλεγε: ‘’και τη τρίτη ημέρα επανελθόντα εκ των νεκρών’’.
Η έκφραση ‘’ανάστασις εκ νεκρών’’ σας είναι τόσο δυσνόητη, επειδή με τη λέξη ‘’νεκρός’’ εννοείτε μόνο τον γήινο θάνατο και σκέφτεστε μόνο πτώματα, μνήματα και νεκροταφεία. Δεν προσέχετε τη χρήση των όρων στη Βίβλο, όπου η λέξη ‘’θάνατος’’ σημαίνει τον αποχωρισμό από τον Θεό και όπου ‘’νεκροί’’ είναι τα πεπτωκότα πνεύματα.
(Συνεχίζεται)

Η προπατορική αμαρτία

2008-02-29T00:26:00.000-08:00

Όταν ρωτήσει κάποιος τις χριστιανικές Εκκλησίες σήμερα για την αρχή του ανθρώπινου πνεύματος, θα λάβει την εξής απάντηση: ‘’Το πνεύμα του ανθρώπου δημιουργείται από τον Θεό την ώρα που συλλαμβάνεται στα σπλάχνα της μητέρας του. Βαρύνεται από μια προπατορική αμαρτία, επειδή ο επίγειος προπάτορας, ο Αδάμ, σε έναν επίγειο Παράδεισο αμάρτησε και κληροδότησε αυτή την αμαρτία σε όλους τους απογόνους του’’. Δεν αναλογίζονται όμως την ανοησία αυτής της θεωρίας. Δεν λαμβάνουν υπόψη τους πως οτιδήποτε δημιουργεί ο Θεός, βγαίνει αγνό και άμωμο από το χέρι Του και πως η κηλίδωση ενός πνεύματος μπορεί να δημιουργηθεί μόνον από δικό του προσωπικό λάθος. Κι αν το πνεύμα του ανθρώπου εδημιουργείτο από τον Θεό πραγματικά την ώρα της σύλληψης, θα έπρεπε να είναι αγνό και άμωμο. Οπότε, σ’ αυτή την περίπτωση δεν θα μπορούσε κανένας να μιλάει για μια ‘’προπατορική αμαρτία’’. Γιατί άραγε θα έπρεπε οι απόγονοι του Αδάμ να τιμωρηθούν με μια υποδούλωση στην αμαρτία και να εξοριστούν από τη Βασιλεία του Θεού επειδή αμάρτησε ο πρόγονός τους; Γιατί θα τους τιμωρούσε ο Θεός ο οποίος λέει: ‘’η δε ψυχή η αμαρτάνουσα αποθανείται˙ ο δε υιός ου λήμψεται την αδικίαν του πατρός αυτού, ουδέ ο πατήρ λήμψεται την αδικίαν του υιού αυτού. Δικαιοσύνη δικαίου επ’ αυτόν έσται, και ανομία ανόμου επ’ αυτόν έσται’’ (Ιεζεκ. 18,20). Λοιπόν και οι απόγονοι του Αδάμ δεν θα ’πρεπε να τιμωρηθούν από τον Θεό για την πτώση του προπάτορά τους, εκτός και αν είχαν λάβει και οι ίδιοι μέρος στην πτώση. Πράγματι – όπως σε δίδαξα ήδη – αποστάτησαν οι ίδιοι προσωπικά, ακολουθώντας το παράδειγμα του Αδάμ που ήταν πνεύμα, αποκλείοντας τους εαυτούς τους από τη Βασιλεία του Θεού με όλα τα άλλα τρομερά επακόλουθα που έφερε το λάθος τους. Επομένως είναι σωστό ότι το πνεύμα του ανθρώπου κουβαλά μιαν αμαρτία από τη γέννησή του, την οποία ονομάζετε εσείς ‘’προπατορική’’. Λάθος όμως είναι η θεωρία ότι το πνεύμα του ανθρώπου αρχίζει τη ζωή του με τη σύλληψη του ανθρώπου, καθώς και ότι κουβαλά μιαν αμαρτία δίχως να έχει φταίξει προσωπικά το ίδιο.
Πώς εξηγείτε τους πόνους αυτού του κόσμου με τη λανθασμένη σας θεωρία για την αρχή του ανθρώπινου πνεύματος; Θα έπρεπε μήπως ο Θεός να δημιουργεί πλάσματα για να υποφέρουν και να πεθαίνουν μαρτυρικά δίχως να έχουν κάνει προσωπικά τα ίδια τίποτα το άδικο; Κοίταξε τα εκατομμύρια των παιδιών που πεθαίνουν κάθε χρόνο μαρτυρικά. Τι έκαναν για να το αξίζουν αυτό; Μήπως πρόσβαλαν τον Θεό σε τούτη τους την ύπαρξη για να τα τιμωρεί έτσι; Μα δεν τους δόθηκε καν η ευκαιρία να αμαρτήσουν, αφού δεν μπορούσαν καν να ξεχωρίσουν το Καλό από το κακό. Και θα έπρεπε ο άπειρα Καλός και Δίκαιος Θεός να βασανίζει έτσι αθώα παιδιά! Πού θα ήταν η Καλοσύνη Του και κυρίως πού θα ήταν η Δικαιοσύνη Του! Τόσο απάνθρωπος και άδικος δεν είναι ούτε ο χειρότερος επίγειος πατέρας, για να φέρεται έτσι σε αθώα παιδιά που δεν του έχουν κάνει τίποτα. Και θα έπρεπε να το κάνει αυτό ο Θεός; Για να το εξηγήσετε αυτό μπορείτε να καταφύγετε σε όλους τους πιθανούς τρόπους – δεν θα μπορέσετε να αποφύγετε την απάνθρωπη αδικία που θα βρισκόταν στο ριζικό αυτών των παιδιών. Και αυτό ισχύει εν γένει για το ριζικό των ανθρώπων. Όταν όμως γνωρίζετε ότι το πνεύμα σας μπαίνει στην τωρινή σας ύπαρξη φορτωμένο με παραπτώματα, τότε λύνονται μεμιάς όλα τα αινίγματα που αφορούν τη μοίρα. Τότε αντικρίζετε εξίσου τη μεγάλη πτώση των πνευμάτων από τον Θεό, στην οποία έλαβε μέρος άλλοτε το πνεύμα του ανθρώπου, καθώς και ενδεχόμενες προηγούμενες ανθρώπινες ζωές, όπου ο άνθρωπος επιβαρύνθηκε με κακουργήματα των οποίων η τιμωρία και ο εξιλασμός καταπιέζουν την τωρινή του ζωή. Όταν το αναλογιστείτε αυτό δεν θα σας ξανάρθει στα χείλη η ερώτηση, που τόσο συχνά συνηθίζετε σε ώρα πόνου: ‘’Θεέ μου, τι έκανα και με τιμωρείς έτσι;’’ Αν ήθελε ο Θεός να σας παρουσιάσει όλη την προηγούμενη ύπαρξή σας, τότε θα βουβαινόσασταν από τη φρίκη. Θα καταλαβαίνατε επίσης πολλά σημεία από τα Βιβλικά Κείμενα, που σας είναι ως τώρα ακατανόητα. Θα λύνατε μόνοι σας τη φαινομενική αντίφαση των λόγων της Παλαιάς Διαθήκης, που τη μια φορά γράφει: ‘’ο δε υιός ου λήμψεται την αδικίαν του πατρός’’ (Ιεζεκ. 18,20) και την άλλη φορά: ‘’και αποδιδούς αμαρτίας πατέρων εις κόλπους τέκνων αυτών’’ (Ιερεμ. 39,18), ‘’αποδιδούς αμαρτίας γονέων επί τέκνα, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς’’ (Έξοδ. 20,5). Όταν ο Θεός τιμωρεί τις αμαρτίες των γονέων στα τέκνα τους, αυτό δεν σημαίνει ότι αφήνει αθώα παιδιά να υποφέρουν για τα λάθη των γονιών τους. Αυτό θα ήταν αδικία. Αντίθετα ενσαρκώνει σ’ αυτά τα παιδιά πνεύματα που αξίζουν μια σκληρή μοίρα από δικά τους λάθη και που μ’ αυτή τους τη μοίρα γίνονται και για τους γονείς τους μια φανερή τιμωρία. Και επειδή ένας πατέρας γνωρίζει τους απογόνους του μέχρι την τρίτη ή το πολύ την τέταρτη γενεά, γι’ αυτό και η τιμωρία μπορεί να διαρκέσει γι’ αυτόν μόνο ως την τέταρτη γενεά.
Εκτός αυτού, πώς εξηγούσες, με την ως τώρα διδασκαλία σου για τη δημιουργία του ανθρώπου, την ακόλουθη φράση της Βίβλου: ‘’ότι δύναται ο Θεός εκ των λίθων τούτων εγείραι τέκνα τω Αβραάμ’’ (Ματθ. 3,9); Ίσως να υποθέτεις ότι ο Θεός με την Παντοδυναμία Του μπορεί να κάνει από τις πέτρες ανθρώπους. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι δεν θα ήταν παιδιά του Αβραάμ. Διότι οι άνθρωποι μπορεί να ονομαστούν παιδιά του Αβραάμ μόνο αν γεννηθούν από απογόνους του Αβραάμ. Πώς μπορούν όμως οι πέτρες να γεννηθούν σαν απόγονοι του Αβραάμ; Αυτό δεν μπορείτε να το εξηγήσετε παρ’ όλη σας τη θεολογική σοφία. Όταν όμως γνωρίζετε ότι στις πέτρες, όπως σε όλη την ύλη γενικά, βρίσκονται πνεύματα, τότε έχετε κιόλας την εξήγηση. Τότε θα εννοήσετε ότι ο Θεός θα ελευθερώσει τα πνεύματα που είναι ενσωματωμένα στις πέτρες από το περίβλημά τους και θα τους επιτρέψει να ενσαρκωθούν στα βρεφικά σώματα που θα γεννηθούν, αφού συλληφθούν στα σπλάχνα των απογόνων του Αβραάμ.
Το ίδιο ισχύει για τα λόγια του Χριστού: ‘’εάν ούτοι σιωπήσωσιν, οι λίθοι κεκράξονται’’ (Λουκ. 19,40). Οι πέτρες μπορούν βέβαια να φωνάξουν μόνον αν ζει μέσα τους ένα πνεύμα. (Συνεχίζεται)

Στο παλιό πανδοχείο

2008-02-28T00:13:00.000-08:00

Με άκουσε με προσοχή και μόλις τελείωσα τη φράση μού είπε:
«Η σκέψη του χαμένου Παραδείσου είναι μια σκληρή και απερίγραπτη ποινή για τον Σατανά. Πόσες φορές δεν άκουσα την κοπέλα να αναφωνεί: ‘’Α! τι λάμψη εκεί πάνω… τι λάμψη!’’ Και μια φορά πάλι αναστέναξε: ‘’Πόσο όμορφος είναι ο Παράδεισος! Πώς θα ήθελα να τον ξαναδώ!...’’ Όταν ρωτήθηκε τι θα έκανε για να μπορέσει να ξαναγυρίσει, απάντησε: ‘’Θα πήγαινα έρποντας για χιλιάδες χρόνια πάνω σε μύτες βελονών, θα περπατούσα πάνω σε ακονισμένα ξυράφια!’’
Το ίδιο πνεύμα που είχε καταλάβει την κοπέλα δήλωσε κάποια φορά πως η εκκλησία διδάσκει την αλήθεια για ό,τι αφορά τον Παράδεισο. Παρατήρησε όμως ότι: ‘’Η φωτιά της κόλασης δεν είναι όπως την φανταζόσαστε. Δεν μπορείτε να την καταλάβετε’’. Και κάποτε άλλοτε ομολόγησε: ‘’Είμαστε χωρίς δύναμη και χωρίς ισχύ σ’ αυτούς που είναι πιστοί στον Θεό και επικαλούνται Αυτόν στον οποίο οφείλουμε την μιζέρια μας. Είμαστε ανίσχυροι απέναντι σε οποιονδήποτε ακολουθεί και εκτελεί με ειλικρίνεια τη διδασκαλία που εμείς μισούμε, απέναντι σ’ αυτούς που είναι υπάκουοι στον Πατέρα όλων των σκύλων και ζουν μέσα στο μεγάλο χοιροστάσιο (την Εκκλησία)’’.
Στάθηκα για λίγο αμίλητος προσπαθώντας να συντάξω τα λόγια μου και μετά ρώτησα:
«Τι χρείαν έχομεν πλέον μαρτύρων; Ο ίδιος ο Σατανάς και τα δαιμόνιά του παραδέχονται την ισχυρή Προστασία και Εξουσία του Θεού και του Υιού Του. Εμείς γιατί κοπιάζουμε να βρούμε αποδείξεις; Μήπως είμαστε ανόητοι;»
«Όχι, τυφλοί και κουφοί είμαστε, Τόμας. Αλλά η ιστορία δεν τελείωσε ακόμα. Έχει και συνέχεια. Το δαιμόνιο έδειχνε στους ιερείς ένα μίσος χωρίς προηγούμενο. Εκδήλωνε ιδιαίτερη συμπάθεια για όσους δεν πίστευαν στην εξουσία τους ή τουλάχιστον αμφέβαλλαν, ενώ απευθυνόταν με εχθρότητα σε όποιον καταλάβαινε τη φύση του. Συχνά αποκάλυπτε γεγονότα που είχαν γίνει στο μακρινό παρελθόν και ήταν άγνωστα στους παρόντες. Επίσης προέλεγε πολλές μέρες πριν, και βδομάδες ακόμα, τα μέλλοντα να συμβούν. Συχνά διασκέδαζε να λέει στους επισκέπτες τα άγνωστα εγκλήματά τους και να τους πετάει κατάμουτρα, φωναχτά τα πιο κρυφά βίτσια και τις αμαρτίες τους, έτσι για να τους βλέπει να φεύγουν ζαλισμένοι και θυμωμένοι. Μερικές φορές έκανε κήρυγμα. Μια μέρα επέπληξε ένα γείτονα μέθυσο σαν ‘’κρασοπατέρα’’ και στη συνέχεια του είπε: ‘’Δεν άκουσες που συμβούλεψε ο ‘’καπελάκιας’’ (ιερέας) να μην μεθάτε; Εσύ είσαι, μόνο εσύ, η αιτία της αρρώστιας της κόρης σου και των ζώων σου’’. Σου θυμίζουν κάτι αυτά;»
«Ότι τα πνεύματα λένε αλήθειες όποτε θέλουν, για να αποκτούν πιστούς. Πάνω σ’ αυτή την ιδιότητά τους στηρίζεται όλη η μαγεία και η ειδωλολατρεία, όπως έχουμε πει. Οι οιωνοσκοπήσεις και οι διάφορες άλλες μαντείες είναι το πνεύμα Πύθωνος που αναφέρει ο Παύλος».

Η ώρα με την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση πέρασε χωρίς να την καταλάβω. Υπολόγισα πως οι κάτοικοι του χωριού θα έπρεπε να βρίσκονται πια όλοι στα σπίτια τους, γιατί όλα τα παράθυρα ήταν φωτιστένα και το χωριό είχε ζωντανέψει. Εκείνη την ώρα ακριβώς που αναρωτιόμουν πόσο θα περιμέναμε καθισμένοι στα σκαλοπάτια, είδα από τη γωνία να στρίβει ένας χωρικός με κατεύθυνση προς τη μεριά μας, κραδαίνοντας ένα τεράστιο κλειδί στο χέρι του.
«Ο επιστάτης του κτιρίου», μου είπε σιγά ο Γιόχαν, λες και ο χωρικός μπορούσε να μας ακούσει.
Μετά από κάποιες αδέξιες κινήσεις, ο χωρικός κατάφερε επιτέλους να βάλει το σιδερένιο κλειδί στην κλειδωνιά και καθώς η πόρτα υποχωρούσε, μια βαριά μυρωδιά μούχλας πετάχτηκε σαν σκιά από μέσα. Εκείνο το πανδοχείο ήταν στη χρήση των προσκυνητών από την εποχή των ιπποτών! Μέσα στη μεγάλη, κρύα αίθουσα βρίσκονταν σιδερένια κρεβάτια και παραδίπλα, πάνω σε έναν ξύλινο πάγκο πολλές κουβέρτες. Ένας άλλος πάγκος έκανε χρέη κουζίνας με μερικά μάτια γκαζιού˙ από τη βρύση κυλούσε δροσερό νερό. Ο επιστάτης αποχώρησε αργά χαιρετώντας μας σε μιαν ακαταλαβίστικη γλώσσα.
Δεν έπρεπε να παραπονιέμαι. Είχαμε πάλι κάπου να βάλουμε το κεφάλι μας. Κλείσαμε την πόρτα και πέσαμε κατάκοποι στα κρεβάτια που έτριξαν μακάβρια. Από τα μάτια της φαντασίας μου πέρασε με φρίκη η εικόνα ψύλλων, να περπατάνε όλη νύχτα στο εξαντλημένο κορμί μου, αποζητώντας να χορτάσουν μια πείνα ετών. Έδιωξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα την εικόνα από τη σκέψη μου, αλλά δεν τόλμησα να βγάλω τα ρούχα μου. Κοίταξα μάλιστα ερευνητικά τον Γιόχαν, στο απέναντι κρεβάτι, για να μαντέψω τις προθέσεις του.
«Τι λες, αντέχεις;», τον άκουσα να με ρωτάει.
«Αντέχω, αντέχω…», ψιθύρισα. Και μετά πιο δυνατά: «Άντε, άντε, ξεκίνα πριν με πάρει ο ύπνος».
Κι εκείνος άρπαξε αμέσως την ευκαιρία που του έδωσα. (Συνεχίζεται)

Η ιστορία ενός εξορκισμού

2008-02-27T00:08:00.000-08:00

«Και λοιπόν;» ρώτησα με μεγάλο ενδιαφέρον.
Απότομα το πρόσωπό του σοβάρεψε.
«Ω, είναι μεγάλη ιστορία. Ο εξορκισμός κράτησε μήνες. Ο φίλος μου τον ανέλαβε μετά από παράκληση κάποιας γνωστής του οικογένειας. Μία από τις θυγατέρες εκείνης της οικογένειας υπέφερε από πόνους στο στομάχι και στο χέρι από την ηλικία των δεκατριών ετών».
«Καλά, και τι σχέση έχει αυτό;» απόρησα.
«Κι όμως. Την εξέτασαν πολλές φορές οι γιατροί. Νοσηλεύτηκε και σε νοσοκομείο, αλλά δεν βρήκαν τίποτα παθολογικό. Η κατάσταση μετά από χρόνια χειροτέρεψε με σπασμούς, ανορεξία, διακοπές της αναπνοής. Κάποιες μοναχές συμβούλεψαν τότε την οικογένεια να προχωρήσουν σε εξορκισμό. Ο ιερέας της ενορίας τους μου ζήτησε να παρευρίσκομαι στο χώρο του εξορκισμού σαν μάρτυρας. Δέχτηκα».
«Και τι έγινε; Θεραπεύτηκε η κοπέλα;»
«Θα σου διηγηθώ με λίγα λόγια κάποια από τα στιγμιότυπα που συνέβησαν τους μήνες που ακολούθησαν. Για να πάρεις μια ιδέα από διαβολικά τερτίπια».
Μια ανατριχίλα φόβου με διαπέρασε, αλλά η επιθυμία μου να μάθω ήταν πιο ισχυρή και τον άφησα να διηγηθεί την ιστορία χωρίς διακοπές. Και είπε:
«Όταν άρχισαν οι λειτουργικές προσευχές μέσα στο ναό, η κοπέλα μουρμούρισε: ‘’Ακόμα και οι παπάδες πιστεύουν στα μαγικά!’’ Άξαφνα όμως άρχισε να φωνάζει και έπεσε λιπόθυμη στο πάτωμα. ‘’Ποιος είσαι;’’ ρώτησε ο γνωστός μου ιερέας. Και τότε, για πρώτη φορά, από τα γλυκά χείλη της κοπέλας βγήκε μια βαριά, βαρυτονική και εντυπωσιακή φωνή: ‘’Είμαι ο φίλος εκείνου που εξόρκισες μόλις λίγο πριν!’’ Αυτό ήταν αλήθεια. Ο ιερέας είχε εξορκίσει προτύτερα έναν άλλο δαιμονισμένο, που η κοπέλα δεν μπορούσε να ξέρει. Καταλαβαίνεις, Τόμας, οι γονείς της έκπληκτοι και τρομαγμένοι ζήτησαν τότε επίσημη άδεια από τον επίσκοπο και ένα απόγευμα ο ιερέας ανέκρινε το δαιμόνιο κατά την ώρα του εξορκισμού. ‘’Στο όνομα του Θεού πες μου τι έχει η κόρη στο στομάχι;’’. ‘’Εμάς’’. ‘’Μα πόσοι είστε εδώ μέσα;’’ ‘’Δέκα’’. ‘’Τι της έκαναν;’’ ‘’Μια βασκανιά, μια βασκανιά’’. ‘’Με τι τρόπο;’’ ‘’Με κρασί και μαλλιά’’. ‘’Γιατί το έκαναν αυτό;’’ ‘’Από μίσος για την οικογένεια’’. ‘’Πότε;’’ ‘’Δέκα χρόνια πριν’’.
Έγιναν πολλοί εξορκισμοί. Κάποτε ένας άλλος ιερέας την ρώτησε στα λατινικά. Η δαιμονισμένη τον διόρθωσε: ‘’Μάθε καλύτερα τη γλώσσα!’’. Η κοπέλα ήταν αγράμματη, δεν μπορούσε να γνωρίζει λατινικά.
Ένα πρωί, ο φίλος μου ιερέας, νηστικός ακόμα, περνώντας από ένα χωράφι πήρε μερικά μήλα κι έφαγε. Στον εξορκισμό άκουσε την κοπέλα να του λέει: ‘’Έκλεψες, ε;’’ ‘’Όχι’’, απάντησε εκείνος. ‘’Και τα μήλα;’’ ‘’Πού;’’ ‘’Στο χωράφι’’.
Επειδή το χωριό ήταν μικρό μαθεύτηκε ο εξορκισμός και μαζεύτηκαν πολλοί κάτοικοι για να δούνε. Μερικοί εξορκισμοί έγιναν τότε δημόσια. Κοντά στο τέμπλο ένας δημοσιογράφος έπαιρνε σημειώσεις. Στη διάρκεια των προσευχών η δαιμονισμένη αναταρασσόταν τόσο πολύ που έξι γερά μπράτσα δεν κατάφερναν να την συγκρατήσουν. Σε μια στιγμή γύρισε προς τον ιερέα και φώναξε: ‘’Αυτή τη στιγμή ένας από τους παρόντες λέει πως τα συμφώνησες με την Καρλότα (την κοπέλα), για να κοροϊδέψετε τον κόσμο. ‘’Ποιος είναι;’’ ρώτησε ο ιερέας. ‘’Νάτος’’, και η κοπέλα έδειξε τον δημοσιογράφο. Και συνέχισε προς εκείνον τώρα. ''Έχεις ένα παιδί στο οποίο δίνεις καλή ανατροφή αλλά πολύ λίγο θρησκευτική. Μετά, πιστεύεις και δεν πιστεύεις…''. Εκείνη την ώρα ο δημοσιογράφος εγκατέλειψε την εκκλησία.
Ο εξορκισμός συνεχίστηκε μέχρι το μεσημέρι. Οι παρόντες όρθιοι απήγγειλαν τον ύμνο "άντζελους" και η δαιμονισμένη κτυπιόταν με μανία. Ο ιερέας κρατώντας μια εικόνα της Παναγίας πρόσταζε το κακό πνεύμα να βγει. Οι πιστοί έψελναν με θέρμη. Η δαιμονισμένη συνέχιζε να κτυπιέται με βία και έκανε σαν να ήθελε να διώξει κάτι από το στόμα της. Μετά φώναξε: ‘’Βγήκε ένα πνεύμα!’’ Και όλοι μας αισθανθήκαμε μιαν άσκημη οσμή. Σε λίγο μια νέα φωνή: ‘’Βγήκε ένα δεύτερο’’. Και μετά ένα τρίτο …μέχρι το ένατο. Σ’ αυτό το σημείο η δαιμονισμένη φώναξε: ‘’Βγήκαν εννέα πνεύματα. Εγώ όμως είμαι δυνατός και ισχυρός. Εγώ δεν θα βγω’’. Ο ιερέας ρώτησε: ‘’Υποφέρει κανείς στην κόλαση; Υπάρχει φωτιά;’’ Η δαιμονισμένη οπισθοχωρώντας πήρε μια βαθιά ανάσα και είπε: ‘’Σκέψου, μια σταγόνα αυτής της φωτιάς θα έφτανε να κάνει στάχτη πέντε χιλιάδες άτομα!’’ ‘’Μα, ο Θεός που σε καταδίκασε, είναι άδικος;’’, έκανε ο ιερέας και πήρε την απάντηση, ‘’Όχι, είναι δίκαιος’’. ‘’Είναι όμορφος ο Παράδεισος;’’, ξαναρώτησε. Και εδώ η δαιμονισμένη έκανε μιαν υπέροχη περιγραφή συγκρίνοντάς τον με ένα μαγευτικό κάστρο, γεμάτο φως και ήλιο και μετά φώναξε: ‘’Όμως δεν ήρθα εδώ για ν’ αλλάξω’’.
Μια άλλη μέρα ο δαίμονας μίλησε στον ιερέα: ‘’Σε μισώ. Ω! να μπορούσα να σε χτυπήσω! Αλλά δεν μπορώ’’.
Οι εξορκισμοί γινόντουσαν σχεδόν καθημερινά και κράτησαν μήνες. Με ηρωική υπομονή και συνέπεια που συνοδεύονταν από προσευχές, νηστείες και εξομολογήσεις. Ένα πρωινό ο ιερέας της εκκλησίας και τα άλλα άτομα που παρευρίσκονταν αισθάνθηκαν για περίπου μια ώρα, μια άσχημη οσμή που έφερνε ναυτία. Η Καρλότα έλειπε και δεν σκέφτηκε κανείς αυτήν, αλλά από την ημέρα εκείνη είχε θεραπευτεί».
Ο Γιόχαν τελείωσε την αφήγηση, με κοίταξε με πρόσωπο κόκκινο από έξαψη και πρόσθεσε: «Ήταν τρομερή εμπειρία! Δεν ξέρω τι να πω! Όμως αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο, ήταν η περιγραφή του Παραδείσου, από το δαιμόνιο, σαν κάστρο. Για μένα αυτό δείχνει πως είναι χώρος προστατευμένος όπου δεν έχουν πρόσβαση τα δαιμόνια. Όπως ακριβώς αναφέρει ο Αβραάμ για τον Παράδεισο στην παραβολή του φτωχού Λάζαρου και του χωρίς έλεος πλούσιου. ‘’Ανάμεσα σε μας και σε σας είναι ένα μεγάλο χάσμα στηριγμένο, ώστε αυτοί που θέλουν να διαβούν να μην μπορούν’’ (Λουκ. 16,26)». (Συνεχίζεται)

22 Αυγούστου 1935

2008-02-26T00:59:00.000-08:00

Η μέρα ξημέρωσε διάφανη, ζεστή. Αφήσαμε τον ξενώνα και δια μέσου της οδού Σαντιάγο κατευθυνθήκαμε προς την έξοδο της πόλης. Περάσαμε ξανά από την Πύλη του Σαντιάγο και βρεθήκαμε έξω από τα τείχη. Βαδίζαμε προς τα νότια και αφήναμε πίσω μας μια πόλη όμορφη που μου θύμιζε πολύ τα Ιεροσόλυμα.
Οι διαβάτες ήταν ελάχιστοι εκείνη την πρωινή ώρα. Καθώς τους προσπερνάγαμε μας κοίταζαν με περιέργεια και θαυμασμό. Είχα καταλάβει πλέον ότι μπορεί κατά το Μεσαίωνα να διέσχιζαν την ισπανική ύπαιθρο καραβάνια προσκυνητών, στις μέρες μας όμως το φαινόμενο ήταν σπάνιο. Ίσως να οφείλετο στην πολιτική κατάσταση της χώρας. Παντού απ’ όπου περνούσαμε νιώθαμε ένα γενικό αναβρασμό, μια ανταρσία διάχυτη στον αέρα. Η καθαρή ατμόσφαιρα μας επέτρεπε να διακρίνουμε μακριά μέσα στον κάμπο. Οι γραμμές, τα μονοπάτια, τα χωριά του αντικρινού βουνού μας αποκαλύπτονταν χωρίς ομίχλες. Ένας οργασμός αγροτικών εργασιών παντού. Κάρα με άλογα και βοϊδάμαξες μεταφέρανε εργάτες στα χωράφια. Ο ήλιος εν τω μεταξύ είχε αρχίσει να ζεσταίνει και αυτή η ζέστη ήταν ευπρόσδεκτη μετά την τόση νεροποντή. Βαδίζαμε γρήγορα. Διαβήκαμε τη γέφυρα ενός μεγάλου ποταμού. Περάσαμε αρδευτικά κανάλια. Μέχρι το βράδυ θα πρέπει να είχαμε φτάσει στο Palas do Rei που απήχε αρκετά. Κάναμε μόνο μικρές απαραίτητες στάσεις ξεκούρασης. Στους σάκους μας μεταφέραμε αρκετή τροφή και τα παγούρια μας ήταν γεμάτα με δροσερό νερό. Εγώ κουβαλούσα και το βάρος των πολύτιμων τετραδίων μου.
Η ύπαιθρος συνέχισε ίδια για αρκετά χιλιόμετρα. Καταπράσινη από τα δεκάδες ρυάκια που κατέβαιναν γεμάτα νερό από τα γύρω βουνά, δημιουργώντας έτσι ένα τέλειο αρδευτικό σύστημα. Πολλές φορές το μονοπάτι περνούσε μέσα από συστάδες ευκαλύπτων που ευωδίαζαν σε όλο τον κάμπο. Περπατάγαμε χωρίς να μιλάμε, προσπαθώντας να κάνουμε οικονομία στις δυνάμεις μας. Παρόλο που το σώμα μου είχε δυναμώσει πια από την οδοιπορία τόσων ημερών και δεν κουραζόταν γρήγορα, εντούτοις είχα αρχίσει να βαριέμαι τα αμέτρητα χιλιόμετρα της πεζοπορίας. Που και που μας προσπερνούσαν αγρότες πάνω σε υποζύγια, λεωφορεία που έκαναν τη συγκοινωνία ανάμεσα στα χωριά, και που και που κανένας ποδηλάτης. Και από τις δυο μεριές του δρόμου έβοσκαν αμέριμνα αγελάδες και πρόβατα. Το τοπίο ήταν γαλήνιο και ειδυλλιακό.
Το Παλάς ντο Ρέι, εκεί που κατευθυνόμασταν, ήταν φημισμένο κεφαλοχώρι, με δημόσιο πανδοχείο που εξυπηρετούσε άλλοτε τις χιλιάδες των προσκυνητών που κατέφθαναν από τη Rua de Francos ή αλλιώς Vicus Francorum. Είναι το Pallatium Regis του Καλλιστινού Κώδικα, και στο σημείο εκείνο δινόταν η συμβουλή στους προσκυνητές να αρχίσουν να λένε τις προσευχές του ροζάριου, γιατί βρίσκονταν στην 13η και τελευταία διαδρομή προς το Σαντιάγο. Ήταν πολύ πιθανό να συναντήσουμε και άλλους προσκυνητές από εκεί και πέρα.
Όταν ο ήλιος κατέβηκε αρκετά και κρύφτηκε πίσω από τα υψώματα του δυτικού ορίζοντα, κάποια αραιά χαμόσπιτα άρχισαν να ξεχωρίζουν μέσα στην απέραντη πρασινάδα. Πλησιάζοντας περισσότερο, μια ξύλινη ταμπέλα στην άκρη του δρόμου μας ενημέρωσε ότι είχαμε φτάσει. Το χωριό έδειχνε έρημο, σκοτεινό. Κανένα παραθύρι δεν είχε φως και καμία κίνηση δεν διέκοπτε την ησυχία του δρόμου του. Ξαφνικά με έπιασε απογοήτευση. Θα βρήσκαμε τον ξενώνα που μνημόνευε το παλαιό βιβλίο; Υπήρχε άραγε ακόμα;
Ο Γιόχαν μου έκανε νόημα με το χέρι να μην ανησυχώ και να συνεχίσω να τον ακολουθώ. Λες και μπορούσα να κάνω διαφορετικά! Εισήλθαμε σε κάτι στενά δρομάκια και για δεκαπέντε λεπτά περιεργαζόμασταν όλα τα κτίσματα. Κάποιο τελικά ξεχώρισε από τα υπόλοιπα. Ήταν οίκημα στενόμακρο και μουντό, με μια μεγάλη πόρτα μαυριδερή από τους αιώνες και την υγρασία, που μαρτυρούσε εγκατάλειψη. Ο δάσκαλος στάθηκε μπροστά του και με παρότρυνε να καθίσω δίπλα του στο πέτρινο σκαλοπάτι. Τον ρώτησα αν βρισκόμασταν στο σωστό μέρος, γιατί ο δάσκαλος "μυρίζεται" τα πανδοχεία και τους ξενώνες όπως ο λύκος οσμίζεται το αίμα. Ανασηκώνοντας εκείνος τους ώμους του παρέμεινε σιωπηλός, κοιτάζοντάς με πάνω από τα στρογγυλά γυαλιά του με ένα περίεργο χαμόγελο. Τα μπλε μάτια του λέγανε πως για μια φορά ακόμα είχε μαντεύσει σωστά. Καθισμένοι έξω από την πόρτα περιμέναμε. Όταν, μετά από ώρα, κατά την οποία είχα αρχίσει να μουρμουρίζω ακατάληπτα λόγια και να δυνανασχετώ και να αναρωτιέμαι μήπως δεν υπήρχαν τελικά άνθρωποι σ’ εκείνο το χωριό, μια ομάδα χωρικών έκανε την εμφάνισή της στο βάθος του δρόμου με φτυάρια, τσαπιά και αξίνες στους ώμους. Πιο πίσω τους ακολουθούσαν άλλοι. Και πιο πέρα άλλοι. Ήταν η ώρα της επιστροφής από τα χωράφια. Η πορεία τους συνεχίστηκε για πολύ ακόμη. Μας προσπερνούσαν χαμογελαστά ενώ εμείς παραμέναμε έξω από την πόρτα του παλιού κτιρίου. Κάποιοι από αυτούς μας πλησίασαν περισσότερο και μας έκαναν σινιάλο να περιμένουμε. Άραγε τι; Και για πόσο ακόμα; Και τότε, ποιος ξέρει κατόπιν ποιου συνειρμού, ρώτησα το Γιόχαν:
«Έχεις δει δαιμονισμένο;»
«Βρέθηκα μάρτυρας σε εξορκισμό», πήρα την απάντηση.
«Αλήθεια; Πού;»
«Στη Γερμανία. Στη γειτονική ενορία. Με είχε καλέσει ο ιερέας της που ήταν φίλος μου». (Συνεχίζεται)